Page images
PDF
EPUB

Luc. 18.

Cæcus implorat Christum.

I Merebanturba tace,

Mihi tam mea vota propinquant, Et linguam de me vis tacuisse meam?

Tunc ego tunc taceam, mihi cim meus ille loquetur :

Si nescis, oculos vox habet ista meos.

O noĉtis miserere meæ, miserere; per illam

In te quæ primo riserit ore, diem.
O noctis miserere meæ, miserere; per illam

Quæ, nisi te videat, nox velit esse, diem.
O noctis miserere meæ, miserere; per illam

In te quam fidei nox habet ipsa, diem.
Hæc animi tam clara dies rogat illam oculorum :

Illam, oro, dederis; hanc mihi rapias.

NT«
ΤΥκτελέησον εμήν. ελέησον. ναί τοι εκείνο

Χριστέ εμού ήμαρ, νυξ όδ' έμείο έχει.
Οφθαλμών μεν εκείνο, Θεός, δέεται τόδε γνώμης.

Μή μοι τούτ' αίρης, δός μοι εκείνο φάος.

Luc. 15. 4.

Quis ex vobis si habeat centum oves, & perdiderit

unam ex illis - -&c.

O

Ut ego angelicis fiam bona gaudia turmis,

Me quoq; sollicito quære per arva gradu. Mille tibi tutis ludunt in montibus agni,

Quos potes haud dubiâ dicere voce tuos. Unus ego erravi quò

erravi quò me meus error agebat, Unus ego fuerim gaudia plura tibi. Gaudia non faciunt, quæ nec fecêre timorem;

Et plus, quæ donant ipsa peric'la, placent. Horum, quos retines, fuerit tibi latior usus.

De me, quem recipis, dulcior usus erit. ':

Ις μεν εγώ, ή μου πλάνη περιήγεν, άλημι·

“Εις δέ τοι σως έσομαι γηθοσύναι πλέονες. 'Αμνός και μη ποιών φόβον, ου ποιεί δε τε χάρμα.

Μείζων των μεν, εμού χρεία δε γλυκυτέρη.

[ocr errors]

N

Herodi D. Jacobum obtruncanti.
Escis Jacobus quantum hunc tibi debeat ictum,

Quæq; tua in sacrum sæviit ira caput.
Scilicet ipso illi donâsti hoc ense coronam,

Quo sacrum abscideras scilicet ense caput. Abscissum pensare caput quæ possit abundè,

Sola hæc tam sæva & sacra corona fuit.

[ocr errors]

Ν μεν, Ιάκωβε, κεφαλήν του ξίφος απήρεν,

Μούνoν αμείβεσθαι κεφαλήν, Ιάκωβε, δύναιτο

Κείνος όδ' ως καλός μαρτυρίου στέφανος.

MATTH. 20. 34.

E

Cæci receptis oculis Christum sequuntur.
Cce manu impositâ Christus nova sidera ponit.

Settantur patriam sidera fidæ manum.
Hæc manus his, credo, cælum est. Hæc scilicet astra
Suspicor esse, olim quæ geret ille * manu.

* Revel. Ι. Ι6.

[ocr errors]

XΕιρ επιβαλλομένη Χριστού επιβαλλει οπωπών

"Αστρα. όπηδεύει κεϊνά γε χειρί Θεού. Χειρ άυτη τούτοις πέλεν ουρανός. άστρα γαρ οιμαι,

*Εν χερί ταύτ' όισει Χριστός έπειτα έη.

Luc. 19. 4.

Zachæus in Sycomoro.

[ocr errors]

Uid te, quid jactas alienis fructibus, arbor?

Quid tibi cum foliis non (Sycomore) tuis ? Quippe istic ramo qui jam tibi nutat ab alto,

Mox è divinâ vite racemus erit.

Τη
I'πτεπικομπάζεις κενεόν και ξεινω δέ τε καρπώ,

Και φύλλοις σεμνή μη, συκόμωρε, τεοίς ;
Και γαρ όδ' έκκρημνής σου νύν μετέωρος απ' έρνους, ,

'Αμπέλου ο κλαδών έσσεται ουρανίου.

FIN IS.

MR CRASHAW'S POEMS

.

transcrib'd from his own copie, before they were printed; among

wch are some not printed.

From ARCHBISHOP Sancroft's Copy,

Vol. 465, Tanner MSS,
Bodleian Library, Oxford.

Ps. I.

O ;

Te te nimis, & nimis beatum !

Quem non lubricus implicavit error;
Nec risu misero procax tumultus.
Tu cùm grex sacer undiq execrandis
Strident consiliis, nec aure (felix !)
(Felix !) non animo, vel ore mixtus,
Haud intelligis impios susurros.
Sed tu deliciis ferox repôstis
Cultu simplice, sobriày curâ
Legem numinis usq, & usq, volvis.
Læta sic fidas colit arbor undas:
Quem nec immiti violentus aurâ
Seirius frangit, nec contumacis

Ira procellæ.
At tu, profane pulvis, & lusus sacer
Cujusvis auræ ; fronte quâ tandem feres
Vindex tribunal? quanta tum, & qualis tuæ
Moles procellæ stabit ? ô quàm ferreo
Frangêre nutu, præda frontis asperæ,
Sacriq fulminandus ah procul, procul
A luce vultûs, aureis procul à locis,
Ubi longa gremio mulcet æterno pios
Sincera semper pax, & umbrosâ super
Insurgit alâ, vividió nectaris
Imbres beatos rore perpetuo pluit.
Sic ille sic ô vindice stat vigil,
Et stabit irâ torvus in impios,
Seseý sub mentes bonorum

Insinuat facili favore.

ACTS 28. 3.

Aule, nihil metuas. non fert hæc vipera virus :

Virtutem vestræ vult didicisse manûs. Oscula, non morsus; supplex, non applicat hostis.

Nec metuenda venit, sed miseranda magis.

PAule, nihil

« PreviousContinue »