Page images
PDF
EPUB

38

UNIVERSITY OF CHICAGO LIBRARY

ΜΑΡΤΥΡΙΑΙ.
37 Τοίχους τοίνυν διορύττοντες και παίοντες τους

απαντώντας, άρ' αν υμίν όκνήσαι δοκούσιν εν γραμ-
ματειδίω τα ψευδή μαρτυρείν αλλήλοις' οι κεκοινωνη-
κότες τοσαύτης και τοιαύτης φιλαπεχθημοσύνης και
πονηρίας και αναιδείας και ύβρεως και πάντα γάρ ταύτ'
έμοιγ' εν τοις υπό τούτων πραττομένοις ενεϊναι δοκεί.
καίτοι και τούτων έτερ' εστί πεπραγμένα τούτοις δει-
νότερα, άλλ' ήμεϊς ουχ οδοί τε γενοίμεθ' άν πάντας
εξευρεϊν τους ήδικημένους.
“Ο τοίνυν πάντων αναιδέστατον μέλλειν αυτόν
Ο Βekk.

om. Σ prima manu.
speech proper that was reckoned φιλαπεχθημοσύνης] malignity,
in the allowance of time mea- quarrelsomeness,' used also by
sured by the water-clock. Or. Isocr. de perm. 8 315, ωμότητα
36 ends with the words εξέρα και μισανθρωπίαν και φιλαπεχθη-
το ύδωρ pour out the water, μοσύνην. Dem. Οr. 24 8 6 πο-
implying that the orator had νηρό και φιλαπεχθήμoνι και θεούς
found it unnecessary to avail εχθρώ.
himself of the full allowance καίτοι...τούτοις] 8 fortuitous
of time. The Orators frequently hexameter.
use üdwp in the sense of time SS 38-41. I must warn you
allotted' for a speech, e.g. ¿v that Conon will try to impose
τώ εμώ ύδατι ένα μικρό μέρει upon you by swearing by the
του παντός ύδατος. So Οr. 42 lives of his own sons and by
fn. προς ολίγον ύδωρ αναγκα- other strange imprecations. His
ζόμενος λέγειν. Cf. Pliny Ep. recklessness about oaths is proved
11. 11. 14 dixi horis paene quin- by what I have heard of the
que ; nam duodecim clepsydris profanity of his youthful days;
quas spatiosissimas acceperam and surely Conon who would
sunt additae quattuor.

think nothing of perjury is not 37. τοίχους διορύττοντες.] The to be credited in comparison with documents just read have de- myself, who, so far from swearing posed to the defendant's wit- by the lives of my children, would nesses being guilty inter alia of not swear at all except under housebreaking (τοιχωρυχία). compulsion, and even then, only γραμματειδίω] a mere bit of in a lawful manner.

Such an paper,' 'a paltry document.' oath I was willing to take for Οr. 56 81 εν γραμματειδίω δυοϊν the truth's sake; and, in selfχαλκοίν εωνημένη και βιβλιδίω defence against the perjury of μικρώ πάνυ. The dinninutive is my opponent, I challenged him thrown into effective contrast to accept my offer to take the by the subsequent τοσαύτης και oath, and I now solemnly swear τοιαύτης.

that Conon whom I now prose

ακούω ποιείν, βέλτιον νομίζω προειπείν υμίν είναι. φασι γαρ παραστησάμενον τους παίδας αυτόν κατά τούτων ομείσθαι, και αράς τινας δεινάς και χαλεπάς έπαράσεσθοι και τοιαύτας, οίας ακηκοός, γέ τις θαυμάσας απήγγειλεν ημίν. έστι δε, ώ άνδρες δικασταί, ανυπόστατα μεν τα τοιαύτα τολμήματα οι γαρ οίμαι βέλτιστοι και ήκισταν αυτοί τι ψευσάμενοι μάλισθ' å 'Bekk. cum H. Wolfio et corr. E.'

-σασθαι Ζ. b Bekk.

απήγγελλεν Ζ cum ΣΦ. cute really assaulted and bru- μνύντων τον όρκον κατα ιερών τεtally maltreated me.

λείων, Isaeus Or. 7 8 16, ομνύναι 38. παραστησάμενον τους παί- καθ' ιερών, Lys. Οr. 32 8 13, επιδας.] The practice of exciting ορκήσασα κατά των παίδων the compassion of the jury by των εμαυτής, Dem. 29 8 26 ή bringing the children into court μήτηρ κατ' εμού και της αδελφής is often referred to, e.g. Or. 21 πίστιν ηθέλησεν επιθεϊναι, Οr. 19 8 99, παιδία γαρ παραστήσεται και 292, Or. 21 8 119. (Kühner's και κλαήσει και τούτοις αυτόν εξ- Greek Grammar, § 433 fin.) αιτήσεται, and Hyperides Eure- We find a curious parallel in nipp. ad fη. εγώ μεν ούν σοι a charge made as follows against Ευξένιππε βεβοήθηκα όσα είχον. Demosthenes himself by Deiλοιπον δ' έστι δείσθαι των δικα- narchus, Οr. 18 71, πού τούτ' στών και τους φίλους παρακα:

έστι δίκαιον...τους μεν νόμους προλεϊν και τα παιδία αναβιβάζεσθαι, λέγειν...παιδοποιείσθαι κατά τους (see especially Aristophanes' νόμους...σε δε τους ου γεγενημέridicule of the custom in Vespae

νους υιείς τω προσποιείσθαι 568-74 and 976-8). But in παρά τους νόμους των εν ταις κρίthe present case a still more σεσιν ένεκα γιγνομένων όρκων." sensational effect is to be pro- ακηκοός...απήγγειλεν]i.e. our duced by Conon's laying his informant listened to them in hands upon his children's heads amazement.' and praying that the direst

ανυπόστατα] not exactly incurses may come down upon tolerable' but'irresistible,' 'imthem, if his statements are possible to withstand.' The false. .

most upright of men and those κατά τούτων ομείσθαι]. “ to who are least likely to tell a swear by them,—by their lives.' falsehood themselves (the jury κατά implies the basis on which forinstance) are most likely to be the oath rests [or, rather, hos- deceived by such asseverations tile action directed against the (υπο των τοιούτων sc. τολμημάobject sworn by. So in Ar. των). Equit. 660, κατά χιλίων παρή- οι οίμαι βέλτιστοι.] For the νεσα ευχήν ποιήσασθαι χιμάρων, position of oίμαι, cf. ΡΙ. Gorg. the vow is, as it were, aimed at 483 ο, ή δέ γε οίμαι φύσις, and the lives of the creatures to be Rep. 504 Α, εξ οίμαι της ακροτάsacrificed. P.]. Τhuc. V. 47, ο- της ελευθερίας."

[graphic]

υπό των τοιούτων εξαπατώνται' ου μην αλλά δεί προς 39 τον βίον και τον τρόπον αποβλέποντας πιστεύειν. την

δε τούτου προς τα τοιαύτ' ολιγωρίαν εγώ προς υμάς έρω πέπυσμαι γαρ εξ ανάγκης. ακούω γαρ, ώ άνδρες δικασταί, Βάκχιόν τέ τινα, δς παρ' υμίν απέθανε, και 'Αριστοκράτην τον τους οφθαλμούς διεφθαρμένον και τοιούτους ετέρους και Κόνωνα τουτονι εταίρους είναι μειράκια όντας και Τριβαλλους επωνυμίαν έχειν τούτους τά τε Εκαταία κατεσθίειν, και τους όρχεις τους

[blocks in formation]

Once every

AUWHANT OUVOIHI 40 ALISHANA

ου μην αλλα]=not but that. The phrase is always elliptical: here we may supply ου μην (υπο των τοιούτων δει εξαπατάσθαι) αλλα...

προς τον βίον... πιστεύειν.]You must turn your eyes (away from απο... his solemn assurances in court) to his life and character and then believe him (if you can).

39. προς τα τοιαύτα] sc. όρκους.

πέπυσμαι...ανάγκης] i. e. the defendant has forced the enquiry upon me (cf. 8 17 in. ανάγκη...).

παρ' υμίν απέθανε] was condemned to death in your court, —by your verdict.'

'Αριστοκράτην.] Probablyidentical (as Westermann suggests) with the person mentioned in Οr. 38 8 27 των αισχρών εστί... τα μεν όντα κατεσθίοντας και παροινούντας μετα 'Αριστοκράτους και Διογνήτου και τοιούτων ετέρων αισχρώς και κακώς ανηλωκέναι.

τον τους οφθ. διεφθαρμένον] “ the man with the bad eyes' (perhaps blind from ophthalmia, luscus). For pass. of διαφθείρω used of impaired sight or hearing, and similar physical defects, cf. Hdt. Ι. 34 ήσαν τώ Κροίσω δύο παίδες, των ούτερος μεν

διεφθαρτο, ήν γάρ δή κωφός, and ib. 38 διεφθαρμένος την ακοήν. Dem. Οr. 13 8 13 δει τα ώτα πρώτον υμών ιάσασθαι, διέφθαρται γάρ.

Τριβαλλους.] See Excursus (D) at the end of this speech.

τα Εκαταία.] month, at the time of the new moon, dishes of food were set out for Hecate in the evening at the places where three roads met; and the food thus offered was not unfrequently eaten by poor people. Cf. Arist. Plutus, 594–7, παρά της Εκάτης έξεστιν τούτο πυθέσθαι | είτε το πλουτεΐν είτε το πεινήν βέλτιον. φησί γαρ αύτη | τους μέν έχοντας και πλουτουντας δείπνον κατά μην αποπέμπειν, τους δε πένητας των ανθρώπων αρπάζειν πριν καταθεϊναι (with the Scholia). [Juvenal v. 85, exigua feralis cena patella,' Psalm cvi. 28, “they ate the offerings of the dead.' This act, and the eating of the καθάρματα, which had a mystical import, are cited as instances of impious bravado in things sacred,

which augured ill for Conon's paying any regard to the obligations of a solemn oath, P.] In Lucian's dialogues of the dead (I. 1. = p. 331. R.)

εκ των χοίρων, οίς καθαίρουσιν όταν εισιέναι μέλλωσι,

συλλέγοντας εκάστοτε συνδειπνείν αλλήλοις, και ράον 40 ομνύναι και επιορκεϊν ή οτιούν. ού δη Κόνων ο τοιούτος

4 τας όρνεις (όρνις kB) τας εκ των χωρών (χορών Α') αίς libri. Diogenes asks Pollux to invite this into the nearest verb he from the upper world Menippus could think of, κατακαίειν ; this the Cynic, who is sure to bring would be seen to be wrong by a his wallet well stocked with still later writer, who would broken victuals, λέγε αυτώ..., substitute the intelligible word εμπλησάμενον την πήραν ήκειν κατεσθίειν. θέρμων τε πολλών και εί που εύρου τους όρχεις τους εκ των χοίεν τη τριόδω Εκάτης δείπνον ρων.] The Mss have τάς όρνεις κείμενον ή ώον εκ καθαρσίου ή τι (or όρνις) τας εκ των χωρών (or τοιούτον.

χορών) αίς. But birds are out of Hemsterhuis in an exhaustive place in an expiatory sacrifice note on the above passage prior to a public assembly, and (Vol. II. p. 397-400 ed. Bipont.) the use of young pigs for this puralso quotes Plutarch 11. p. 290 pose is distinctly attested by D, (the dog) χθονία δείπνον ancient authorities; we must “Εκάτη πεμπόμενος εις τριόδους therefore accept the certain αποτροπαίων και καθαρσίων επέ- emendation given in the text, χει μοίραν, Quaest. Rom. p. 280 and originally proposed by HemB, Symp. VII. p. 708 F. We sterhuis (in his note on Lucian may add Charicleides cited by above referred to). Athenaeus VΙΙ. 325, δέσποιν Harpocr. (and Photius) kaΕκάτη, τριοδίτι, τρίμορφε, τρι- θάρσιον Αισχίνης κατα Τιμάρχου πρόσωπε, τρίγγλαις (mullet) κη- ( 23, speaking of the εκκλησία, λευμένα.

επειδαν το καθάρσιον περιενεχθή), After the word 'Ekataia some εθος ήν 'Αθήνησι καθαίρειν την of the MSs (including Σ) have εκκλησίαν και τα θέατρα και όλως κατακαίειν, to burn up, which τας του δήμου συνόδους μικρούς is not likely to be the right πάνυ χοιριδίοις άπερ ώνόμαζον reading; others (e. g. Augusta- καθάρσια τούτο δ' εποίουν οι λεγόnus primus) have κατεσθίειν, μενοι περιστίαρχοι, ούπερ ωνομάσwhich makes good sense and is θησαν ούτως ήτοι από του περιcommonly accepted (e.g. by στείχειν ή από της εστίας. (Αr. Dindorf). Of Reiske's conjec- Eccl. 128, ο περιστίαρχος περιtures (κατ' άγυιάς and καταπίνειν) φέρειν χρη την-γαλήν.) neither can be considered pro- καθαίρουσιν.] A plural indebable. Baiter leaves out the finite, with the subject omitted; verb, thus making συλλέγοντας cf. the frequent use of φασί, , govern Εκαταία as well as όρχεις. λέγουσι, ονομάζουσι. Westermann suggests κλέπτειν εισιέναι] so. εις την εκκληbut follows Baiter. κατακαίειν σίαν, etc. Hence εισιτήρια (fals. may perhaps be accounted for leg. & 210 with Shilleto's note). by supposing that 'Ekataia or ή οτιούν.] They think less of katała was erroneously written swearing and perjuring themtwice by an early copyist; a selves than anything else whatsubsequent copyist might alter soever,' than anything else in

πιστός εστιν ομνύων ουδε πολλού δεί· αλλ' ο μηδ' εύορκον μηδέν αν ομόσας ως μη νομίζετε, κατά δε δη

e Z cum Sauppio. ομόσας, κατά δε δή παίδων ων μη νομίζετε Bekker.-Lege ών μη νομίζεται μηδέν μηδ' αν μελλήσας, qui ne in animum quidem induxerit ut novo et inusitato more per liberorum capita iuret... Imo transpone, ομόσας ως μη νομίζεται, κατά δε δή των παίδων μηδ' άν μελλήσας.’ Dobree. the world. Οr. 56 8 15 ουδέν γε sons and offers to undergo the μάλλον ή οτιούν.

fiery ordeal.' P.) 40. ου δη...ουδε πολλού δεί.] ο μηδ' –μελλήσας. The Mgs Here, as usual in this phrase, have ο μηδ' εύορκον μηδεν αν ουδέ reiterates the preceding ne- ομόσας, κατά δε δή παίδων, ών gation (où dni) but does not nega- μη νομίζετε, μηδ' άν μελλήσας. tive πολλού δεί although closely There are two objections to pronounced with it. (Cf. fals. this, (i) the plaintiff describes leg. 8 33 ου γάρ...τα πράγματ' himself as one who is 'reluctεστί φαύλα...ουδε πολλού δεί, ant to swear even to the truth' with Shilleto's note.) We have whereas in 41 he publicly an apparent exception to this swears to having been assaulted rule in Οr. 18 8 20 φανήσεται by the defendant, (ii) an oath γάρ ουδε πολλού δεί της γενησο- by the lives of one's children μένης άξιον αισχύνης, where is described as "contrary to there is no preceding negative usage' ών μη νομίζετε, whereas expressed. The exception may this very oath is elsewhere however be explained on the attributed to the mother of supposition that φανήσεται is Demosthenes. Or. 29 SS 26, 33, ironical and therefore implies 54, 56 ή μήτηρ κατ' εμού και της a negative: ου γαρ φανήσεται της αδελφής...πίστιν ηθέλησεν επιγενησομένης άξιον αισχύνης, ουδε θεϊναι...ήν μηδείς υμών νομιζέτω πολλού δεί.

καθ' ημών ποτ' αν ο μνύναι ου δή κ.τ.λ.) A very elegant ταυταν εθέλειν, ει μη σαφώς ήδει and idiomatic passage: "Conon τα ευορκα ομουμένη. Οr. 198 292. then, as a character such as We may therefore accept I have described, is not to be Sauppe's conjecture è und' cởoptrusted on oath; far from it, κον μηδέν αν ομόσας ών μη νομίindeed. No! the man who ζετε, κατά δε δή παίδων μηδ' αν would not take even an oath μελλήσας. that he intends to observe by If an easier alteration is preany object you do not recognise ferred, we may retain the order (i.e. such as Conon swears by) as it stands in the mss, simply and would not for a moment inserting μηδέν after ών μη νομίthink of doing so on the lives Šete, and accounting for its loss of his children, but would by its similarity to the subrather suffer anything than sequent und dv. The sentence that, ---and who, even when would then run thus : ο μηδ' constrained, will take none but εύορκον μηδέν αν ομόσας, κατά δε a customary oath, I say, such δή παίδων, ων μη νομίζετε a man is more to be trusted μηδέν μηδ' άν μελλήσας. Thus than one who swears by his ων μη νομίζετε depends on μηδέν

« PreviousContinue »