Page images

παίδων μηδ' άν μελλήσας, αλλά κάν οτιούν παθών πρότερον, ει δ' αναγκαίον, ομνύων ως νόμιμον, αξιοπιστότερος του κατά των παίδων ομνύοντος και διά του πυρός. εγω τοίνυν ο δικαιότερόν σου πιστευθείς αν κατά πάντα, ώ Κόνων, ηθέλησα ομόσαι ταυτί, ουχ and does not refer to παίδων, , θεούς ορκωμοτείν), and possibly the sense of the second clause implied in Ar. Lysistr. 133, άλλ' being that Ariston would never άλλ' 8 τι βούλει, κάν με χρή, διά dream of taking any such oath, του πυρός εθέλω βαδίζειν, which by his children's lives, as would however may be only a strong be contrary to general usage. metaphor expressive of readiBelow, he describes himself as ness to endure any amount of ομνύων ως νόμιμον. This conjec- torture. Sometimes διά πυρός ture (as well as Sauppe's) has is used of braving the extremest been anticipated by Dobree. perils,' 'going through fire and

μηδ' εύορκον.] Isocr. ad Dem. water' as in Xen. Symp. iv. 16, 823 ένεκα δεχρημάτων μηδένα θεών έγωγ' ούν μετά Κλεινίου κάν διά ομόσης, μηδ' άν ευορκεϊν μέλλης. πυρός ίοίην and Oec. ΧΧΙ. 7,

καν ότιoύν παθών πρότερον.] ακολουθητέον.. και διά πυρός και • Would submit to anything διά παντός κινδύνου (L. and S., sooner than that,' i.e. rather 8. ν. πυρ). than swear by an oath contrary In the present passage dià to the country's use, or by the του πυρός possibly contains an liyes of his children.

allusion to some strange form The whole sentence is in. of self-devotion, one of the åpal tended to be descriptive of the δειναι και χαλεπαι obscurely character of a man who has a hinted at in § 38. G. H. Schaesolemn regard for the obligations fer simply says 'vertam, vel of an oath; hence the use of dum ara ardet,' i.e. one who μή. A person of such a cha- swears by his children even racter, says the plaintiff, is while the flame is burning on more trustworthy than one who the altar,' and C. R. Kennedy is ready to taken any oath you renders the words and before please. The characters con- the burning altar.' trasted are of course those of This is hardly satisfactory, the plaintiff and defendant and it is not improbable that respectively, but this is only the text is corrupt and that we implied until we reach the next should read και διά του πυρός sentence εγώ...ο δικαιότερόν σου ιόντος, where the participle πιστευθείς άν, when the contrast would easily have been lost by is brought home to the case at homoeoteleuton with ομνύοντος. issue.

πιστευθείς άν.] See on 81 ad και διά του πυρός.] It is doubt- fin. For the passive, formed ful whether we can explain this just as if the active were directly of any ordeal by fire like that transitive, and took the accusareferred to in Soph. Antig. 264, tive, cf. 8 5 παροινουμένους and (ημεν δ' έτοιμοι και μύδρους αίρειν 8 2 παρανενομήσθαι. χερούν, και πυρ διέρπειν και ηθέλησα ομόσαι ταυτί.] The

υπέρ του μη δούναι δίκην ών ήδίκηκα, και οτιούν ποιών, ώσπερ συ, άλλ' υπέρ της αληθείας και υπέρ του μη προσυβρισθήναι, ως ου κατεπιορκηθησόμενος ! το πράγμα. λέγε την πρόκλησιν.

ΠΡΟΚΛΗΣΙΣ. 41 Ταύτ' εγώ και τότ' ήθέλησα ομόσαι, και νύν ομνύω

τους θεούς και τας θεάς άπαντας και απάσας υμών ένεκα, ώ άνδρες δικασται, και των περιεστηκότων, ή μην παθών υπό Κόνωνος ταύτα ών δικάζομαι, και λα- 12η βών πληγάς, και το χείλος διακοπείς ούτως ώστε και ραφήναι, και υβρισθείς την δίκην διώκειν. και ει μεν ευορκώ, πολλά μοι αγαθά γένοιτο και μηδέποτ' αύθις τοιούτο μηδέν πάθοιμι, ει δ' επιορκώ, εξώλης απολοίμην 1 κατεπιορκησόμενος Ζ cum libris.

και πάσας Ζ. general drift of this oath must πάλιν αναλήψεσθε, and κατεπαhave been given by the πρόκλη- DELV 'to subdue by charming ols which was read to the jury; (PI. Gorg. 483 Ε). it is also indicated in the as- 41. των περιεστηκότων.] Aegseverations of $ 41.

chin. Ctesiph. 8 56 αποκρίνομαι It is clear that this Challenge εναντίον σοι των δικαστών και των was refused by the defendant. άλλων πολιτών όσοι δή, έξωθεν πε The plaintiff would therefore be pleotãou, and Dem. de Cor. $ 196. able to point to this refusal as What applies above to private a fact in his own favour just as orations of great public importthe defendant would in the case ance, applies mutatis mutandis of the πρόκλησις tendered by to the present speech, which him and rejected by the plaintiff was probably listened to by a ($ 27).—In the next line kal considerable body of citizens emphasizes οτιούν.

besides the forty δικασται before κατεπιορκηθησόμενος.]Dobree's whom this case was apparently emendation for κατεπιορκησό- tried (see Introduction). μενος, the future middle, which και ει μεν ευορκω-έσεσθαι. if retained, must be taken as Quoted by Aristeides (ii. 487 passive in sense, ‘inasmuch as Rhet. Graeci, Spengel) together I am determined not to lose the with the famous adjurations of case by your perjury. [Or, as the speech de Corona (S$ 1 and one who had no idea of having 141) to exemplify αξιοπιστία the case decided against him by brought about by όρκοι And αραι. perjury.' P.] For this use of εξώλης] fals. leg. 8172, εξώλης

cf. καταρραθυμεϊν (“ to απολοίμην και προώλης εί..., and lose by negligence') in Dem. in $ 70 (after quoting the solemn Οr. 4 8 7, τα κατερραθυμημένα form of imprecation used before


αυτός τε και εί τί μοι έστιν ή μέλλει έσεσθαι. αλλ' 42 ουκ επιορκώ, ουδ' άν Κόνων διαρραγή. αξιώ τοίνυν

υμάς, ώ άνδρες δικασται, πάνθ' όσα έστι δίκαια επιδείξαντος εμού και πίστιν προσθέντος υμίν, ώσπερ αν αυτός έκαστος παθών των πεποιηκότα εμίσει, ούτως υπέρ εμού προς Κόνωνα τουτονι την οργήν έχειν, και μη νομίζειν ίδιον των τοιούτων μηδέν και κάν άλλο τυχόν συμβαίη, άλλ' εφ' ότου ποτ' άν συμβή, βοηθείν και τα δίκαια αποδιδόναι, και μισείν τους πρό μέν των αμαρτημάτων θρασείς και προπετείς, εν δε τώ δίκην υπέχειν αναισχύντους και πονηρούς και μήτε δόξης μήτε έθους μήτ' άλλου μηδενός φροντίζοντας προς the meetings of the βουλή and Yead έστι for εστί. -πίστιν προσ. εκκλησία) the orator adds: εύ- θέντος 941 alluding to νύν ομνύω χεσθ' εξώλη ποιείν αυτόν και γένος κ.τ.λ.-παθών =εί έπαθεν. οικίαν.

την οργήν έχειν.] Οr. 21 (Meid.) Ariston is here taking an oath 8 70, εί τοίνυν τις υμών άλλως almost as strong as that which πως έχει την οργήν επί Μειδίαν ή he finds fault with in Conon; ώς δέον αυτόν τεθνάναι, ουκ ορθώς but he would probably plead έχει. Ρ.] that he was only swearing in δσυμβαίη]= δ και άλλω(τυχόν) the customary manner ως συμβαίη αν “which might, perνόμιμον (8 40).

chance, happen to another.' διαρραγή] sc. λέγων ως επιορκώ For acc. abs. τυχόν (like παραnot even if Conon burst with σχόν, εξόν, μετόν, Kühners 487,3) saying that I forswear myself'- Isocr. Paneg. 8 171 τυχόν άν or (as we should put it)— say τι συνεπέραναν and Dem. de Cor. so till he bursts.' de Cor. § 21 8 221 επεπείσμην δ' υπέρ εμαυτού, ο σος κοινωνός, ουχ ο έμός, ουδ' τυχόν μεν αναισθητών, όμως δ' αν συ διαρραγής ψευδόμενος. επεπείσμην.

SS 42–43. This is no private τα δίκαια αποδιδόναι.] “Το interest of myself alone ; Conon grant him the claims which are will appeal to the compassion of his due;' απο- as in απολαμthe jury, though the victim of Bávelv to receive one's due,' such an outrage deserves their to accept full payment.' See pity, rather than its perpetrators. note on Οr. 53 8 10. I therefore claim from the jury προ.] Not previous to, but the same feeling of resentment in the presence of,' at. [Cf. against Conon, as each one of however Or. 21 (Meid.) και 30 them would have felt in his own νόμος έθεσθε προ των αδικημάτων

επ' αδήλοις τοις αδικήσουσιν. Ρ.] 42. πάνθ' δίκαια] perhaps = μήτε έθους...φροντίζοντας.] Cf. πάντα δίκαια όσα έστι (not πάντα 8 40 ών μη νομίζετε. όσα δίκαιά έστι). If so, we should



43 το μη δούναι δίκην. αλλά δεήσεται Κόνων και κλα

σει· σκοπείτε δή πότερός έστιν ελεεινότερος, ο πεπο θως ολα εγώ πέπονθα υπό τούτου, εί προσυβρισθε άπειμι και δίκης μη τυχών, η Κόνων, ει δώσ δίκην; πότερον δ' υμών εκάστω συμφέρει εξείναι τι πτειν και υβρίζειν ή μή και εγώ μεν οίμαι μή. ουκού αν μεν άφιήτε, έσονται πολλοί, εάν δε κολάζη

ελάττους. 44

Πόλλ' αν ειπείν έχoιμι, ώ άνδρες δικασται, κι ως ήμεϊς χρήσιμοι, και αυτοι και ο πατήρ, έως έζη και τριηραρχούντες και στρατευόμενοι και το προς ταττόμενον ποιoύντες, και ως ουδέν ούθ' ούτος ού των τούτου ουδείς άλλ' ούτε το ύδωρ ικανόν ούτ νύν περί τούτων ο λόγος εστίν. ει γαρ δη ομολογοι μένως έτι τούτων και άχρηστοτέροις και πονηροτέροι h κλαιήσει Ζ.

1 οίομαι Ζ.

k Bekk.

om. Z cum FΣΦ.

[ocr errors]

43. δεήσεται...και κλαήσει.] Οr. 30 8 32 αναβάς επί το δικαστήριον εδείτο, ικετεύων υπέρ αυτού και αντιβολών και δάκρυσι κλαίων. Cf. Οr. 53 8 29.-προσυβρισθείς is further explained by δίκης μη τυχών. See note on S 15, υβρισθήναι.

ή μή] sc. εξείναι, not συμφέρει, The latter would require oύ.

αν μεν άφιήτε κ.τ.λ.] Isocr. κατά Λοχίτου (αικίας) 8 18, τους άλλους πολίτας κοσμιωτέρους ποιήσετε και τον βίον τον υμέτερον αυτών ασφαλέστερον καταστή

§ 41.

no reason why we should I beaten and insulted.

44. χρήσιμοι.] χρήσιμος is a most invariably used with eľs ī πρός τι, επί τι or the simple dat but is here placed absolutely.

τριηραρχούντες.] See Οr. 3

ως ουδέν]= ως κατ' ουδέν γέγοι χρήσιμος (understood froi χρήσιμοι above).-On το ύδω See 8 36.

τούτων...άχρηστοτέροις.] Μοι unserviceable, more useless, t the state than our opponents For the dat. συνέβαινεν ημίν είνε άχρηστοτέροις cf. 8 16 αυτοληκι θοις συγχωρούμεν είναι τοίς υιέσι

άχρηστος is here contraste with χρήσιμος and, as often i the Orators, is used in the sam sense as expelos in earlier Gree writers.


§ 44. I might say much of the public services of my family, and shew that my opponents have done you no such service. But time would not suffice, nor is this the point at issue. For even supposing we were ever so inferior to our opponents, that is

ημίν είναι συνέβαινεν, ου τυπτητέοι ουδε υβριστέοι δήπoυ εσμέν.

Ουκ οίδ' ό τι δεί πλείω λέγειν' οίμαι γάρ υμάς ουδέν άγνοείν των ειρημένων.

τυπτητέοι] formed likeτυπτήσω as if from *τυπτέω, cf. τετυπτήσθαι in Argument 1. 2. See Excursus (A), infra.

ουκ οίδ' –είρημένων.] The very same sentence (with the addition of the phrase εξέρα το ύδωρ) 00curs at the close of Or. 36.

A longer speech might appro

priately have closed with a recapitulation and a formal peroration; but in the present instance neither is necessary. Arist. Rhet. ΙΙΙ. 13 ο επίλογος έστιν ουδε δικανικού (λόγου) παντός, οίον εαν μικρός ο λόγος και το πράγμα ευμνημόνευτον.


On the defective verb τύπτω (85 4, 25, 32, 35, &c.).

The verb Túitw forms a familiar paradigm in almost all the elementary Greek Grammars in ordinary use, where, as every schoolboy knows, it is conjugated at full length with its three perfect tenses, its five futures, and its six aorists;

and it must be admitted that for the purposes of a paradigm the verb in question is in several respects admirably adapted. Had the selection fallen on a verb ending in -w with a vowel for the last letter of its stem, e.g. λύ-ω, or τιμά-ω, our model verb would have had one aorist only in each voice, έλυσα, έλυσάμην, ελύθην και ετίμησα, ετιμησάμην, ετιμήθην; had a verbum purum ending in -μι been taken, e.g. φημί, δίδωμι, ίστημι, the beginner would have had to face a very complex conjugation at the very outset of his task. τύπτω is unencumbered with the special irregularities of verbs ending in -μι, and has the advantage of two theoretically possible

« PreviousContinue »