Page images
PDF
EPUB

εισενήνoχας μη εξείναι το δήμο των εαυτού
δούναι μηδενί μηδέν, πώς σε τις φήσει τους
Σόλωνος ανεγνωκέναι νόμους και συνιέναι, δς έρημον
ποιείς τον δήμον των φιλοτιμησομένων, προλέγων

και δεικνύς, ότι τους αγαθόν τι ποιούσιν ουδ' 104 οτιούν έσται πλέον και και μην κακείνος των καλώς

δοκούντων έχειν νόμων Σόλωνός έστιν, μή λέγειν
κακώς τον τεθνεώτα, μηδ' αν υπό των εκείνου
τις ακούη παίδων αυτός· συ δε ποιείς, ου λέγεις
κακώς τους ευ τετελευτηκότας, των ευεργετών
το δεϊνι μεμφόμενος και τον δείν' ανάξιον είναι
φάσκων, ων ουδέν εκείνοις προσηκεν. άρ' ου

πολύ του Σόλωνος απoστατείς τη γνώμη και
105 Πάνυ τοίνυν σπουδή τις απήγγελλέ μοι περί

του μηδενί δείν μηδέν διδόναι, μηδ' αν οτιούν
πράξη, τοιούτόν τι λέγειν αυτους παρεσκευάσθαι,
ως άρ' οι Λακεδαιμόνιοι καλώς πολιτευόμενοι,
και Θηβαίοι ουδενί των παρ' εαυτούς διδόασι 480
τοιαύτην ουδεμίαν τιμήν· καίτοι και παρ' εκείνους
τινές εισιν ίσως αγαθοί. έμοι δη δοκούσιν, ώ
άνδρες Αθηναίοι, πάντες οι τοιούτοι λόγοι παροξ-
υντικοί μεν είναι προς το τας ατελείας υμάς
αφελέσθαι πείσαι, ου μέντοι δίκαιοί γ' ουδαμή.
ου γαρ άγνοώ τούθ', ότι Θηβαίοι και Λακεδαιμό-

νιοι και ημείς ούτε νόμοις ούτ' έθεσε χρώμεθα 106 τοίς αυτούς ούτε πολιτεία. αυτό γάρ τούτο

πρώτον, ο νυν ούτοι ποιήσουσιν, εάν ταύτα λέγω-
σιν, ουκ έξεστι ποιεϊν παρά τους Λακεδαιμονίοις,
τα των Αθηναίων επαινείν νόμιμα ουδε τα των
δείνων, πολλού γε και δεί, αλλ' & τη παρ' εκείνους

πολιτεία συμφέρει, ταύτ' επαινείν ανάγκη και ποιείν. είτα και Λακεδαιμόνιοι των μεν τοιούτων αφεστασιν, άλλαι δέ τινες παρ' εκείνοις εισι τιμαί, ας απεύξαιτ' άν άπας ο δήμος ένταυθοι γενέσθαι. τίνες oύν εισιν αύται και τας μεν καθ' 107 έκαστον εάσω, μίαν δ', η συλλαβούσα τας άλλας έχει, δίειμι. επειδάν τις εις την καλουμένην γερουσίαν έγκριθή παρασχών αυτόν οίον χρή, δεσπότης έστι των πολλών. εκεί μέν γάρ έστι της αρετής άθλον της πολιτείας κυρίω γενέσθαι μετά των ομοίων, παρά δ' ημίν ταύτης μεν ο δήμος κύριος, και άραι και νόμοι και φυλακαι όπως μηδείς άλλος κύριος γενήσεται, στέφανοι δε και ατέλειαι και σιτήσεις και τοιαύτ' εστίν, ών άν τις ανήρ αγαθός ών τύχοι. και ταύτ' αμφότερ' 108 ορθώς έχει, και τακεί και τα παρ' ημίν. διά τί; ότι τας μεν διά των ολίγων πολιτείας το πάντας

έχειν ίσον αλλήλους τους των κοινών κυρίους 490 ομονοείν ποιεί, την δε των δήμων ελευθερίαν η

των αγαθών ανδρών άμιλλα, ήν επί ταϊς παρά
του δήμου δωρεαϊς προς εαυτούς ποιούνται,
φυλάττει. και μην περί του γε μηδε Θηβαίους 109
μηδένα τιμάν εκείν' άν έχειν ειπείν αληθές oίμαι.
μείζον, ώ άνδρες Αθηναίοι, Θηβαίοι φρονούσιν
επ' ώμότητι και πονηρία ή υμείς επί φιλανθρωπία
και τα τα δίκαια βούλεσθαι. μήτ' ουν εκείνοι
ποτε παύσαιντο, ει άρ' εύξασθαι δεί, τους μεν
εαυτούς αγαθόν τι ποιoύντας μήτε τιμώντες μήτε
θαυμάζοντες, τους δε συγγενείς (ίστε γαρ δν
τρόπον 'Ορχομενόν διέθηκαν) ούτω μεταχειρι-

ζόμενοι, μήθ' υμείς ταναντία τούτοις τους μεν

ευεργέτας τιμώντες, παρά δε των πολιτών λόγω 110 μετά των νόμων τα δίκαια λαμβάνοντες. όλως

δ' οίμαι τότε δεϊν τους ετέρων επαινείν τρόπους
και έθη τοις υμετέροις επιτιμώντας, όταν η δείξαι
βέλτιον εκείνους πράττοντας υμών. ότε δ'
υμείς, καλώς ποιoύντες, και κατά τις κοινές
πράξεις και κατά την ομόνοιαν και κατά τάλλα
πάντάμεινον εκείνων πράττετε, του χάριν αν
των υμετέρων αυτών εθών ολιγωρούντες εκείνα
διώκοιτε ; ει γαρ και κατά τον λογισμόν εκείνα

φανείη βελτίω, της γε τύχης ένεκα, ή παρά ταύτ' 111 αγαθή κέχρησθε, επί τούτων άξιον μείναι. ει

ei
δε δεί παρά πάντα ταύτ' ειπείν και δίκαιον ηγούμαι,
εκείν' άν έγωγ' είπoιμι. ουκ έστι δίκαιον, ώ

'
άνδρες Αθηναίοι, τους Λακεδαιμονίων νόμους
ουδε τους Θηβαίων λέγειν επί τώ τους ενθάδε
λυμαίνεσθαι, ουδε δι' ών μεν εκείνοι μεγάλοι, κάν
αποκτείναι βούλεσθαι τον παρ' ημίν τούτων τι
κατασκευάσαντα, διά δ' ών και παρ' ημίν δήμος
ευδαίμων, ταύθ' ως ανελεϊν δεί λεγόντων τινών
εθέλειν ακούειν.

"Έστι τοίνυν τις πρόχειρος λόγος, ως άρα και 491
παρ' ημίν επί των προγόνων πόλλαγάθ' ειρ-
γασμένοι τινές ουδενός ήξιoύντο τοιούτου, αλλ'
αγαπητώς επιγράμματος εν τοίς Ερμαϊς έτυχον
και ίσως τούθ' υμίν αναγνώσεται τουπίγραμμα.
εγώ δ' ηγούμαι τούτον τον λόγον, ώ άνδρες

'Αθηναίοι, κατά πόλλ' ασύμφορον είναι τη πόλει 113 λέγεσθαι, προς δε και ουδε δίκαιον. ει μεν γαρ

112

αναξίους είναι τις φήσει κάκείνους τιμάσθαι, τίς
άξιος, είπάτω, ει μήτε των προτέρων μηδείς μήτε
των υστέρων: ει δε μηδένα φήσει, συναχθεσ-
θείην άν έγωγε τη πόλει, ει μηδείς εν άπαντι το
χρόνω γέγονεν άξιος εύ παθείν. και μην εί γ'
ομολογων εκείνους είναι σπουδαίους μη τετυχη-
κότας δείξει μηδενός, της πόλεως ως άχαρίστου
δήπου κατηγορεί. έστι δ' ουχ ούτω ταύτ' '
έχoντα, ουδ' ολίγου δεί- : αλλ' επειδάν τις,
oίμαι, κακουργών επί μή προσήκοντα πράγματα
τους λόγους μεταφέρη, δυσχερείς ανάγκη φαίνεσ-
θαι. ως δε ταληθές το έχει και δίκαιόν εστι 114
λέγειν, εγώ προς υμάς έρω. ήσαν, ώ άνδρες
'Αθηναίοι, πολλοί των πρότερον σπουδαίοι, και
η πόλις ημών ετίμα και τότε τους αγαθούς· αι
μέντοι τιμαι και τάλλα πάντα τα μεν τότ' ήν
επί τοις τότ' έθεσιν, τα δε νύν επί τοις νύν.
προς ουν τί τούτο λέγω ; ότι φήσαιμ' άν έγωγή
εκείνους ουκ έστιν ότου παρά της πόλεως ου
τυχείν, ών εβoυλήθησαν. τίνι χρώμενος τεκ-
μηρίω και ότι Λυσιμάχω δωρεάν, ενί των τότε 115
χρησίμων, εκατόν μεν εν Ευβοία πλέθρα γης
πεφυτευμένης έδοσαν, εκατόν δε ψιλής, έτι δ'

άργυρίου μνας εκατόν, και τέτταρας της ημέρας 492 δραχμάς. και τούτων ψήφισμ' έστιν 'Αλκι

βιάδου, εν ώ ταυτα γέγραπται. τότε μεν γάρ
η πόλις ημών και γης ευπόρει και χρημάτων,
νύν δ' ευπορήσει. δεϊ γαρ ούτω λέγειν και μη
βλασφημεϊν. καίτοι τίν' ουκ αν οίεσθε νύν το
τρίτον μέρος τούτων αντί της ατελείας ελέσθαι ;

ότι τοίνυν αληθή λέγω, λαβέ μοι το ψήφισμα
τουτί.

ΨΗΦΙΣΜΑ.

116 Οτι μεν τοίνυν, ώ άνδρες Αθηναίοι, και τους

προγόνοις υμών έθος ήν τους χρηστους τιμών,
δηλοί το ψήφισμα τουτί: ει δε μη τους αυτούς
οίσπερ ήμεϊς νύν, έτερόν τι τούτ' αν είη. ει
τοίνυν μήτε Λυσίμαχον μήτ' άλλον μηδένα μηδέν
ευρήσθαι παρά των προγόνων ημών συγχω-

ρήσαιμεν, τί μάλλον, οίς έδoμεν νυν ημείς, διά 117 τούτο δικαίως αν αφαιρεθείεν ; ου γαρ οι μη

δόντες και μη δοκεί δεινόν εισιν ουδέν ειργασμένοι,
αλλ' οι δόντες μέν, πάλιν δ' ύστερον μηδέν
εγκαλούντες αφαιρούμενοι. ει μεν γάρ τις έχει
δείξαι κακείνους ών έδoσάν τώ τι τούτ' άφηρη-
μένους, συγχωρώ και υμάς ταυτό τούτο ποιήσαι,
καίτοι τούτό γ αισχρόν ομοίως· ει δε μηδ' αν
εις έν άπαντι τω χρόνω τούτ' έχoι δείξαι γεγονός,
τίνος είνεκ' εφ' ημών πρώτον καταδειχθή τοιούτον

έργον και
118 Xρή τοίνυν, ώ άνδρες Αθηναίοι, κακείν'

ενθυμείσθαι και οράν, ότι νύν όμωμοκότες κατά
τους νόμους δικάσειν ήκετε, ουχί τους Λακεδαιμο-
νίων ουδε Θηβαίων, ουδ' οίς ποτ' έχρήσανθ' οι
πρώτοι των προγόνων, αλλά καθ' οθς έλαβον τας
ατελείας ους αφαιρείται νύν ούτος το νόμο, και
περί ών άν νόμοι μη ώσι, γνώμη τη δικαιοτάτη
κρινείν. καλώς.

το τοίνυν της γνώμης προς 493 119 άπαντανενέγκατε τον νόμον. άρ' ούν δίκαιον,

[ocr errors]
« PreviousContinue »