Page images
PDF
EPUB

τούτοις δ' ουκ έδωκεν, ουδ' έξουσιν ουτοι δεικνύ-
ναι, λόγω δ' αν αναισχυντώσιν, ουχί καλώς

ποιήσουσιν.
134 “Ο τοίνυν μάλιστα πάντων οίμαι δείν υμάς,

ώ άνδρες Αθηναίοι, φυλάξασθαι, τούτ' ειπείν
έτι βούλομαι. ει γάρ τις πάνθ', όσα Λεπτίνης
έρεί περί του νόμου διδάσκων υμάς ως καλώς
κείται, συγχωρήσειεν αληθή λέγειν αυτόν, έν γ'
αισχρον ουδ' αν εί τι γένοιτ' αναιρεθείη, δ συμ-
βήσεται διά του νόμου κυρίου γενομένου τη πόλει.

τί ούν τούτ' εστίν ; το δοκείν εξηπατηκέναι 135 τους αγαθόν τι ποιήσαντας, ότι μεν τοίνυν 498

τούθ' έν τι των αισχρών έστιν, πάντας αν
ηγούμαι φήσαι, όσο δ' υμίν αίσχιον των άλλων,
ακούσατέ μου. έστιν υμίν νόμος αρχαίος, καλώς
των δοκούντων έχειν, άν τις υποσχόμενός τι τον
δήμον εξαπατήση, κρίνειν, κάν αλώ, θανάτω
ζημιούν. είτ' ουκ αισχύνεσθ', ώ άνδρες Αθηναίοι,
ει εφ' ώ τοις άλλοις θάνατον ζημίαν ετάξατε,
τούτ' αυτοι ποιoύντες φανήσεσθε ; και μην
πάντα μεν ευλαβείσθαι δεί ποιεϊν τα δοκούντα
και όνταισχρά, μάλιστα δε ταύτ', εφ' οίς τους
άλλους χαλεπώς τις έχων οράται· ουδέ γάρ
αμφισβήτησις καταλείπεται το μή ταύτα ποιείν,

& πονήρ' αυτός έκρινεν είναι πρότερον.
136 "Έτι τοίνυν υμάς κάκείν' ευλαβείσθαι δεί,
όπως μηδέν, ών ιδία φυλάξαισθ' άν, τούτο

,
δημοσία ποιoύντες φανήσεσθε. υμών τοίνυν
ουδ' αν είς ουδέν ων ιδία τινί δοίη, τούτ' αφέλουτο
πάλιν, άλλ' ουδ' επιχειρήσειεν άν. μη τοίνυν

τις.

πε

μηδε δημοσία τούτο ποιήσητε, αλλά κελεύετε
τούτους τους ερούντας υπέρ του νόμου, εί τινα 137
των ευρημένων την δωρεάν ανάξιον είναι φασιν
ή μη πεποιηκότ' εφ' οίς εύρετέχειν, ή άλλ'
οτιούν εγκαλούσί τινι, γράφεσθαι κατά τον νόμον,
δν παρεισφέρομεν νυν ημείς, ή θέντων ημών,
ώσπερ εγγυώμεθα και φαμέν θήσειν, ή θέντας
αυτούς, όταν πρώτον γένωνται νομοθέται. έστι
δ' εκάστω τις αυτών, ως έoικεν, εχθρός, το μεν
Διόφαντος, το δ' Εύβουλος, το δ' ίσως άλλος

ει δε τούτο φεύξονται και μη θελήσουσι 138 ποιείν, σκοπείτ', ώ άνδρες Αθηναίοι, ει καλώς 499 υμίν έχει, και τούτων έκαστος οκνεί τους εχθρούς

αφαιρούμενος οφθήναι, ταύθ' υμάς τους ευεργέτας
αφηρημένους φαίνεσθαι, και τους ευ τι
ποιηκότας υμάς, οις ουδείς αν εγκαλέσαι, νόμο
τα δοθέντ' απολωλεκέναι δι' υμών αθρόους,
παρόν, εί τις άρ' έστιν ανάξιος, εις ή δύο ή
πλείους, γραφή διά τούτων ταυτό τούτο παθείν
κατάνδρα κριθέντας. εγώ μέν γάρ ουχ υπολαμ-
βάνω ταύτα καλώς έχειν ουδέ γ' αξίως υμών.

Και μην ουδ' εκείνου γ' αποστατέον του 139
λόγου, ότι της μεν αξίας, ότ' εδώκαμεν, ήν
δίκαιον την εξέτασιν λαμβάνειν, ότε τούτων
ουδείς άντείπε, μετά ταύτα δ' έαν, εί τι μη πε-
πόνθαθ' υπ' αυτών ύστερον κακόν. ει δ' ου-
τοι τούτο φήσουσι (δείξαι μεν γαρ ουκ έχουσιν),
δεί κεκολασμένους αυτούς παρά ταδικήματα
φαίνεσθαι. ει δε μηδενός όντος τοιούτου τον
νόμον ποιήσετε κύριον, δόξετε φθονήσαντες, ουχί

140 πονηρούς λαβόντες αφηρήσθαι. έστι δε πάντα

μεν ως έπος ειπείν ονείδη φευκτέον, τούτο δε
πάντων μάλιστ', ώ άνδρες Αθηναίοι. διά τί ;
ότι παντάπασι φύσεως κακίας σημείόν έστιν ο
φθόνος, και ουκ έχει πρόφασιν, δι' ήν αν τύχοι
συγγνώμης και τούτο πεπονθώς. είτα και ουδέν
έστιν όνειδος, ότoυ πoρρώτερον εστίν ημών ή
πόλις ή του φθονερά δοκείν είναι, απάντων
απέχουσα των αισχρών. τεκμήρια δ' ήλίκα

δ
141 τούτου θεωρήσατε. πρώτον μεν μόνοι των

πάντων ανθρώπων επί τοις τελευτήσασι δημοσία
ποιείτε λόγους επιταφίους, εν οις κοσμείται τα 500
των αγαθών ανδρών έγρα. καίτοι τούτ' έστι το
επιτήδευμα ζηλούντων αρετήν, ου τους επί ταύτη
τιμωμένοις φθονούντων. είτα μεγίστας δίδοτο
εκ παντός του χρόνου δωρεάς τους τους γυμ-
νικους νικώσιν αγώνας τους στεφανίτας, και ουκ
ότι τη φύσει τούτων ολίγοις μετεστιν εφθονήσατε
τους έχουσιν, ουδ' ελάττους ενείματε τάς τιμάς
διά ταύτα. προς δε τούτοις τοιούτοις ουσιν
ουδείς πώποτε την πόλιν ημών εύ ποιών δοκεί

νικήσαι, τοσαύτας υπερβολές των δωρεών, αίς 142 αντ' ευ ποιεί, παρέσχηται. έστι τοίνυν πάντα

ταυτ', ώ άνδρες Αθηναίοι, δικαιοσύνης, αρετής,
μεγαλοψυχίας επιδείγματα. μη τοίνυν, δι' &
πάλαι παρά πάντα τον χρόνον η πόλις εύδοξεί,
ταύτ' ανέλητε νύν, μηδ' ίνα Λεπτίνης ιδία τισίν,
οις αηδώς έχει, επηρεάση, της πόλεως αφέλησθε
και υμών αυτών ήν διά παντός αει του χρόνου
δόξαν κέκτησθε καλήν, μηδ' υπολαμβάνετείναι

τον αγώνα τόνδ' υπέρ άλλου τινός ή του της
πόλεως αξιώματος, πότερον αυτό δεί σων είναι
και όμοιον των προτέρω, η μεθεστάναι και λελυ-
μάνθαι.

Πολλά δε θαυμάζων Λεπτίνου κατά τον νόμον 143
έν μάλιστα τεθαύμακα πάντων, ει κείν' ήγνόηκεν,
ότι ώσπερ άν, εί τις μεγάλας τας τιμωρίας των
αδικημάτων τάττοι, ουκ αν αυτός ο άδικεϊν
παρεσκευάσθαι δόξαι, ούτως, άν τις αναιρή τας
τιμές των ευεργεσιών, ουδέν αυτός ποιεϊν αγαθών
παρεσκευάσθαι δόξει. ει μεν τοίνυν ήγνόησε

ταύτα (γένοιτο γαρ αν και τούτο), αυτίκα δη5οι λώσει συγχωρήσεται γάρ υμίν λύσαι, περί ών

αυτός ήμαρτεν. ει δε φανήσεται σπουδάζων και
διατεινόμενος κύριον ποιείν τον νόμον, εγώ μεν
ουκ έχω πώς έπαινέσω, ψέγειν δ' ου βούλομαι.
μηδέν ούν φιλονείκει, Λεπτίνη, μηδε βιάζου 144
τοιούτον, δι' ου μήτ' αυτός δόξεις βελτίων είναι
μήθ' οι πεισθέντες σοι, άλλως τε και γεγενημένου
σοι του αγώνος ακινδύνου. διά γαρ το τελευ-
τήσαι Βάθιππον τον τούτου πατέρ' 'Αψεφίωνος,
δς αυτόν έτ' όνθ' υπεύθυνος εγράψατο, εξήλθον
οι χρόνοι, και νυνι περί αυτού του νόμου πας
έστιν ο λόγος, τούτω δ' ουδείς έστι κίνδυνος.

Καίτοι και τούτ' ακούω σε λέγειν, ώς άρα 145
τρείς σε τινες γραψάμενοι πρότεροι τούδε ουκ
επεξήλθον. ει μεν τοίνυν εγκαλών αυτοίς λέγεις
ότι σ' ου κατέστησαν εις κίνδυνον, φιλοκινδυνό-
τατος πάντων ανθρώπων εί· ει δε τεκμήριον
ποιεί του τα δίκαιο ειρηκέναι, λίαν εύηθες ποιείς.

τί γάρ είνεκα τούτου βελτίων έσθ' ο νόμος, εί τις ή τετελεύτηκε των γραψαμένων πριν εισελ. θεϊν, ή πεισθείς υπό σου διεγράψατο, ή και όλως υπό σου παρεσκευάσθη και αλλά ταύτα μεν ουδε

λέγειν καλόν. 146

"Ήιρηνται δε τω νόμω σύνδικοι και μάλισθ' οι δεινοί λέγειν άνδρες, Λεωδάμας Αχαρνεύς και 'Αριστοφών Αζηνιεύς και Κηφισόδοτος εκ Κεραμέων και Δεινίας Έρχιεύς. & δη προς τούτους υπολαμβάνοιτ' αν είκότως, ακούσατε, και σκοπειτ' αν υμίν δίκαια φαίνεται. πρώτον μεν προς Λεωδάμαντα. ουτος εγράψατο την Χαβρίου δωρεάν, έν ή τούτ' ένεστιν, το της ατελείας των

εκείνω τι δοθέντων, και προς υμάς εισελθών 502 147 ηττήθη· οι νόμοι δ' ουκ εώσι δις προς τον αυτόν

περί των αυτών ούτε δίκας ούτ' ευθύνας ούτε
διαδικασίαν ούτ' άλλο τοιούτον ουδέν είναι.
χωρίς δε τούτων ατοπώτατον αν πάντων συμ-
βαίη, εί τότε μεν τα Χαβρίου παρ' υμίν έργα
μείζον ίσχυεν των Λεωδάμαντος λόγων, επειδή
δε ταύτά θ' υπάρχει και τα των άλλων ευεργετών

προσγέγονεν, τηνικαύτα σύμπαντα ταύτ' ασθενέ148 στερα των τούτου λόγων γένοιτο. και μην πρός

' 'Αριστοφώντα πολλά και δίκαιο αν έχειν είπείν οίμαι. ούτος εύρετο την δωρεάν παρ' υμίν, εν ή τούτ' ενήν. και ου τούτ' επιτιμώ : δεί γάρ εφ' υμίν είναι διδόναι τα υμέτερ' αυτών οίς αν βούλησθε. άλλ' εκείνο γ' ουχί δίκαιον είναι φημι, το ότε μεν τούτω ταύτ' έμελλεν υπάρχειν λαβόντι μηδέν ηγείσθαι δεινόν, επειδή

« PreviousContinue »