Page images
PDF
EPUB

56

LUCIANI PISCATOR.

.

(52 52. ΦΙΛ. άλις, ώ Παρρησιάδη, της άγρας, μη και τίς σοι, οίοι πολλοί είσιν, οΐχηται αποσπάσας το χρυσίον και το άγκιστρον" είτά σε αποτίσαι τη ιερεία δεήσει.

ώστε ημείς μεν απίωμεν περιπατήσουσαι καιρός δε και 5 υμάς απιέναι όθεν ήκετε, μη και υπερήμεροι γένησθε

της προθεσμίας. συ δε και ο έλεγχος, ώ Παρρησιάδη, κύκλω επί πάντας αυτούς ιόντες ή στεφανούτε ή εγκάετε, ως έφην. ΠΑΡΡ. έσται ταύτα, ώ φιλοσοφία. χαίρετε, ώ

ω το βέλτιστου ανδρών. ημείς δε κατίωμεν, ώ έλεγχε, και

τελώμεν τα παραγγελλόμενα. που δε και πρώτον απιέναι δεήσει και μών ες την 'Ακαδήμειαν ή ές την στοάν;

ΕΛΕΓ. από του Λυκείου ποιησόμεθα την αρχήν.

ΠΑΡΡ. ουδέν διοίσει τούτο. πλην οιδά γε εγώ ως 15 όπου ποτ' άν απέλθωμεν, ολίγων μέν των στεφάνων,

πολλών δε των καυτηρίων δεησόμεθα.

ΠΕΡΙ ΠΕΝΘΟΥΣ.

1. "Αξιόν γε παρατηρεϊν τα υπό των πολλών εν τους πένθεσι γινόμενα και λεγόμενα και τα υπό των παραμυθουμένων δήθεν αυτούς αύθις λεγόμενα, και ως αφόρητα ηγούνται τα συμβαίνοντα σφίσι τε αυτούς οι οδυρόμενοι και εκείνοις ους οδύρονται, ου με τον Πλού- 5 τωνα και Φερσεφόνην κατ' ουδεν επιστάμενοι σαφώς ούτ' ει πονηρά ταύτα και λύπης άξια ούτ' ει τουναντίον ηδέα και βελτίω τούς παθούσι, νόμω δε και συνηθεία την λύπην επιτρέποντες. επειδαν τοίνυν αποθάνη τις, ούτω ποιούσι-μάλλον δε πρότερον ειπείν βούλομαι άστινας το περί αυτού του θανάτου δόξας έχουσιν ούτω γαρ έσται φανερόν, ούτινος ένεκα τα περιττά εκείνα επιτηδεύουσιν. 2. ο μεν δη πολις όμιλος, ους ιδιώτας οι σοφοί καλούσιν, Ομήρω τε και Ησιόδα και τοις άλλοις μυθοποιούς περί τούτων πειθόμενοι και νόμον θέμενοι την ποίησιν αυτών, 15 τόπον τινά υπό τη γη βαθύν "Αιδην υπειλήφασι, μέγαν δε και πολύχωρον τούτον είναι και ζοφερόν και ανήλιον ουκ οίδ' όπως αυτοίς φωτίζεσθαι δοκούντα προς το και καθορών των ενόντων έκαστον βασιλεύειν δε του χάσματος αδελφός του Διός Πλούτωνα κεκλημένον, ώς μοι 20 των τα τοιαύτα δεινών τις έλεγε, διά το πλουτεϊν τους νεκρούς τη προσηγορία τετιμημένον. τούτον δε τον

Πλούτωνα την παρ' αυτώ πολιτείας και τον κάτω βίον καταστήσασθαι τοιούτον κεκληρώσθαι μεν γαρ αυτόν άρχειν των αποθανόντων, καταδεξάμενον δε αυτούς και

παραλαβόντα κατέχειν δεσμούς αφύκτοις, ουδενί το 5 παράπαν της άνω οδού υφιέμενον πλήν εξ άπαντος του

αιώνος πάνυ ολίγων επί μεγίσταις αιτίαις. 3. περιρρεΐσθαι δε την χώραν αυτού ποταμούς μεγάλοις τε και φοβερούς κάκ μόνων των ονομάτων: Κωκυτοί γαρ και

Πυριφλεγέθοντες και τα τοιαύτα κέκληνται. το δε 1ο μέγιστον, η 'Αχερουσία λίμνη πρόκειται πρώτη δεχομένη

τους απαντώντας, ήν ουκ ένι διαπλεύσαι η παρελθείν άνευ του πορθμέως: βαθεία γάρ περάσαι τοις ποσί και διανήξασθαι πολλή, και όλως ουκ αν αυτην διαπταίη

ουδέ τα νεκρά των ορνέων. 4. προς δε αυτή τη καθόδω 15 και πύλη ούση αδαμαντίνη αδελφιδούς του βασιλέως

Αιακός έστηκε την φρουράν επιτετραμμένος και παρ' αυτό κύων τρικέφαλος μάλα καρχαρος, τους μεν άφικνουμένους φίλιόν τι και ειρηνικών προσβλέπων, τους

δε πειρώντας αποδιδράσκειν λακτών και το χάσματι 20 δεδιττόμενος. 5. περαιωθέντας δε την λίμνην ές το έσω

λειμών υποδέχεται μέγας το ασφοδέλω κατάφυτος και ποτών μνήμης πολέμιον λήθης γούν διά τούτο ωνόμασται. ταύτα γαρ αμέλει διηγήσαντο τοίς πάλαι εκείθεν

άφιγμένοι "Αλκηστίς τε και Πρωτεσίλεως οι Θετταλοί και 25 Θησεύς και του Αιγέως και ο του Ομήρου Οδυσσεύς, μάλα

σεμνοί και αξιόπιστοι μάρτυρες, έμοι δοκεϊν, ου πιόντες της πηγής: ου γάρ αν εμέμνηντο αυτών. 6. ο μεν ούν Πλούτων, ως εκείνοι έφασαν, και η Φερσεφόνη δυνα

στεύουσι και την τών όλων δεσποτείαν έχουσιν, υπηρε30 τoυσι δ' αυτούς και την αρχήν συνδιαπράττουσιν όχλος

πολύς έρινύες τε και ποιναι και φόβοι και ο Ερμής, ουτος μέν γε ουκ αεί συμπαρών. 7. ύπαρχοι δε και σατράπαι και δικασται κάθηνται δύο, Μίνως τε και Ραδάμανθυς οι Κρήτες, όντες υιοί του Διός, ούτοι δε τους μέν άγαθους των ανδρών και δικαίους και κατ' αρετήν βεβιωκότας, επειδάν συναλισθώσι πολλοί, καθά- 5 περ ες αποικίαν τινα πέμπουσιν ες το 'Ηλύσιον πεδίων το αρίστω βίω συνεσομένους. 8. άν δέ τινας των πονηρών λάβωσι, ταϊς ερινύσι παραδόντες ες τον των ασεβών χώρον εκπέμπουσι κατά λόγον της αδικίας κολασθησομένους. ένθα δη τί των κακών ου πάσχουσι το στρεβλούμενοί τε και καιόμενοι και υπό γυπων εσθιόμενοι και τροχώ συμπεριφερόμενοι και λίθους ανακυλίοντες; ο μεν γαρ Τάνταλος επ' αυτή τη λίμνη αύος έστηκε κινδυνεύων υπό του δίψους και κακοδαίμων αποθανείν. 9. οι δε του μέσου βίου, πολλοί όντες ούτοι, εν τω 15 λειμώνι πλανώνται άνευ των σωμάτων σκιαι γενόμενοι και υπό την αφή καθάπερ καπνός αφανιζόμενοι, τρέφονται δε άρα ταϊς παρ' ημών χοαίς και τους καθαγιζομένοις επί των τάφων ως εί τω μη είη καταλελειμμένος υπέρ γης φίλος ή συγγενής, άσιτος ούτος νεκρός και λιμώττων 20 εν αυτοίς πολιτεύεται. 10. ταύτα ούτως ισχυρώς περιελήλυθε τους πολλούς, ώστε επειδάν τις αποθάνη των οικείων, πρώτα μεν φέροντες οβολόν ες το στόμα κατέθηκαν αυτω, μισθόν τω πορθμεί της ναυτιλίας γενησόμενον, ου πρότερον εξετάσαντες oπoίoν το νόμισμα 25 νομίζεται και διαχωρεί παρά τους κάτω, και ει δύναται παρ' εκείνοις 'Αττικός ή Μακεδονικός ή Αίγιναίος οβολός, ουδ' ότι πολύ κάλλιον ήν μή έχειν τα πορθμεία καταβαλείν ούτω γαρ αν ου παραδεξαμένου του πορθμέως αναπόμπιμοι πάλιν ες τον βίον αφικνούντο. 11. μετά 30 ταύτα δε λούσαντες αυτούς, ως ουχ ικανής της κάτω

λίμνης λουτρόν είναι τους εκεί, και μυρω το καλλίστω χρίσαντες το σώμα προς δυσωδίαν ήδη βιαζόμενον και στεφανώσαντες τους ωραίοις άνθεσι προτίθενται λαμπρώς

αμφιέσαντες, ίνα μη ριγώεν δήλον ότι παρά την οδόν 5 5 μηδε γυμνοί βλέποιντο τω Κερβέρω. 12. οιμωγαι δε

επί τούτοις και κωκυτός γυναικών και παρά πάντων δάκρυα και στέρνα τυπτόμενα και σπαραττομένη κόμη και φοινισσόμεναι παρειαί και που και εσθής καταρρήγ

νυται και κόνις επί τη κεφαλή πάττεται και οι ζώντες το οικτρότεροι του νεκρού οι μεν γαρ χαμαι κυλινδρούνται

πολλάκις και τας κεφαλάς άράττουσι προς το έδαφος, δ δε εύσχήμων και καλός και καθ' υπερβολήν εστεφανωμένος υψηλός πρόκειται και μετέωρος ώσπερ ες πομπής

κεκοσμημένος. 13. είθ' ή μήτηρ ή και νή Δί' ο πατήρ 15 εκ μέσων των συγγενών προελθων και περιχυθείς αυτο

προκείσθω γάρ τις νέος και καλός, ίνα και ακμαιότερον το επ' αυτο δράμα ή-φωνας άλλοκότους και ματαίας αφίησι, προς άς ο νεκρός αυτός αποκρίναιτ' άν, εί λάβοι

φωνήν φήσει γαρ ο πατήρ γοερόν τι φθεγγόμενος και 20 παρατείνων έκαστον των ονομάτων, τέκνον ήδιστον, οίχη

μου και τέθνηκας και πρό ώρας ανηρπάσθης μόνον έμε τον άθλιον καταλιπών, ου γαμήσας, ου παιδοποιησάμενος, ου στρατευσάμενος, ου γεωργήσας, ούκ είς γήρας ελθών ου

κωμάση πάλιν ουδε ερασθήση, τέκνον, ουδε έν συμποσίοις 25 μετά των ηλικιωτών μεθυσθήση. 14. ταύτα δε και τα τοι

αυτα φήσει οιόμενος τον υιόν δείσθαι μεν έτι τούτων και επιθυμεϊν και μετά την τελευτήν, ου δύνασθαι δε μετέχειν αυτών. καίτοι τί ταύτα φημί; πόσοι γάρ και ίππους

και παλλακίδας, οι δε και οινοχόους επικατέσφαξαν και 30 εσθήτα και τον άλλον κόσμον συγκατέφλεξαν ή συγ

κατώρυξαν, ως χρησομένοις εκεί και απολαύσουσιν αυτών

« PreviousContinue »