Page images
PDF
EPUB

If this were true, on what ground did he propose to retain the privilege for the descendants of Harmodius and Aristogeiton? ($$ 125-130).

If the present system were abused by impostors claiming the exemption, the simple remedy was to call upon such men to prove their claims ($$ 131-133).

The law would injure the reputation of the State, and give it an ill name for deceiving its benefactors, for doing in public what each of its citizens would be ashamed of doing in private, for withdrawing honours through envy of those who had received them, and for sacrificing its dignity to gratify the personal malice of a man like Leptines. Leptines himself would do well to consider whether his measure did not lay him open to the suspicion that he had no wish to earn such rewards by any conduct of his own (S$ 134-145).

The supporters of Leptines were scarcely the right men to urge such a measure, even if they had not been technically disqualified by having been cúvoukou before (§§ 146-153).

Besides other faults, the law was unconstitutional, as providing no less than three penalties for the same offence, if offence it could be called to seek reward for service to the State. It was offensive in its want of discrimination, pressing with equal hardness on the meritorious and the undeserving; and it was unstatesmanlike in making no provision for the uncertainty of the future, which might produce crises like the tyranny of the Peisistratidæ, and benefactors like Harmodius and Aristogeiton (&$ 154-162). · The Court could hardly fail to condemn the law, if only they would bear in mind the consequences that would ensue in either event, and see on which side lay the true advantage and the honour of the State; instead of listening to the impudent clamour of evil counsellors (&$ 163-167).

We are told by Dion Chrysostomus 1 that the trial resulted in a verdict against Leptines, éálw ypadîs. This must be technically incorrect, as Leptines was shielded from any penal consequences by the statute of limitations, but it probably means no more than that the decision was against his law, which was repealed. Even this has been disputed by Bishop Wordsworth, on the authority of an inscription found in the wall of Athens, to the effect that Ctesippus, son of Chabrias, provided a chorus of boys for the Cecropid tribe, which he could not have been called upon to do, had Demosthenes secured the confirmation of his privilege. But, granting the identity of Ctesippus, it is quite possible that he might have voluntarily undertaken a burden from which he was legally exempt; so that the tablet is not necessarily inconsistent with Dion's statement. It would therefore seem probable that the contest resulted in the repeal of the obnoxious law; but it is not known whether the counter-proposal of Demosthenes, that the exemptions should be retained, with liberty to move for their repeal in individual cases of unworthiness, was accepted in its place.

i Oratio Rhodiaca, p. 365.

2 Athens and Attica, p. 140.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ

ΑΤΕΛΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΛΕΠΤΙΝΗΝ.

*ΑΝΔΡΕΣ δικασται, μάλιστα μεν είνεκα του νομίζειν συμφέρειν τη πόλει λελύσθαι τον νόμον, είτα και του παιδός είνεκα του Χαβρίου ώμολόγησα τούτοις ως άν οδός τ' ώ συνερείν. έστι δ' ουκ άδηλον, ώ άνδρες Αθηναίοι, τούθ', ότι Λεπτίνης, κάν τις άλλος υπέρ του νόμου λέγη, δίκαιον μεν ουδέν έρεί περί αυτού, φήσει δ' άναξίους τινάς ανθρώπους ευρομένους ατέλειαν εκδεδυκέναι τας λειτουργίας, και τούτω πλείστω χρήσεται το λόγω. εγώ δ' ότι μέν τινών κατηγορούντα 2 πάντας αφαιρείσθαι την δωρεάν των αδίκων εστιν εάσω. και γαρ είρηται τρόπον τινά και υφ' υμών ίσως γιγνώσκεται· αλλ' εκείν' αν έρoίμην ήδέως αυτόν, τίνος είνεκ', εί τα μάλιστα μη τινές, αλλά πάντες ήσαν ανάξιοι, των αυτών ήξίωσεν υμάς τε και τούτους. εν μέν γάρ το γράψαι μηδένα είναι ατελήτους έχοντας αφείλετο την ατέλειαν, εν δε τώ προσγράψαι μηδε το λοιπόν εξείναι δούναιυμάς το δούναι υμίν εξείναι. ου γαρ εκείνό γ' ένεστιν ειπείν, ως τον αυτόν τρόπον, όνπερ ους έχοντας άφειλετο την δωρεάν αναξίους ενόμιζεν, ούτω και τον

B

τι

δήμον ανάξιον ηγείτο κύριον είναι του δούναι, 3 εάν τω βούληται. αλλά νή Δίεκείν' αν ίσως

είπoι προς ταύτα, ότι διά το ραδίως εξαπατάσθαι 458 τον δήμον, διά τούθ' ούτως έθηκε τον νόμον. τι. ούν κωλύει πάντ' αφηρήσθαι και όλως την πολιτείαν υμάς κατά τούτον τον λόγον , ου γάρ έστιν εφ' ότου τούτ' ου πεπόνθατε των πάντων, αλλά και ψηφίσματα πολλά πολλάκις εξαπατηθέντες κεχειροτονήκατε, και συμμάχους ήδη τινάς ήττους αντί κρειττόνων επείσθηθ' ελέσθαι, και όλως εν

oίμαι πολλούς οις πράττετε και τοιουτόν 4 συμβαίνειν ανάγκη. άρ' ούν θησόμεθα νόμον

διά ταύτα, μηδε το λοιπόν εξείναι τη βουλή μηδε των δήμω μήτε πρoβoυλεύειν μήτε χειροτονείν μηδέν και εγώ μεν ουκ οίμαι· ου γάρ έσμεν αφαιρεθήναι δίκαιοι περί ών αν εξαπατηθώμεν, αλλά διδαχθήναι πως τούτο μη πεισόμεθα, και θέσθαι νόμον ουχ ος αφαιρήσεται το κυρίους ημάς είναι, αλλά δι' ου τον εξαπατώντα τιμωρη

σόμεθα. 5 Εί τοίνυν τις εάσας ταύτ' αυτό καθ' αύτ'

εξετάσειεν, πότερόν ποτε λυσιτελέστερόν έστι κυρίους μεν υμάς είναι της δωρεάς, εξαπατηθέντας δέ τι και φαύλω τινι δούναι, ή διά του παντελώς ακύρους γενέσθαι μηδ' αν άξιόν τιν' ειδήτ' εξείναι τιμήσαι, εύροιτ' άν μάλλον εκείνο λυσιτελούν. διά τί; ότι εκ μέν του πλείονας ή προσήκει τιμάν πολλούς ευ ποιείν προκαλείσθ' υμάς, εκ δε

του μηδενί μηδέν, μηδ' αν άξιος ή, διδόναι πάντας 6 απείρξετε του φιλοτιμείσθαι. προς δε τούτω και

δι' εκείνο, ότι οι μεν ανάξιόν τινα τιμήσαντες ευηθείας τινά δόξαν έχοιεν άν, οι δε τους αγαθόν

τι ποιoύντας εαυτούς μή τους ομοίοις αμειβόμενοι 459 κακίας. όσω δή κρείττον ευήθη δοκείν ή πονηρόν είναι, τοσούτω λύσαι τον νόμον κάλλιον ή θέσθαι.

Ού τοίνυν έμοιγ' ουδ' εκείν' εύλογον, ώ άνδρες 7 'Αθηναίοι, σκοπoυμένω φαίνεται, καταμεμφόμενόν τινας επί ταϊς υπαρχούσαις δωρεαϊς τους χρησίμους όντας των τιμών αποστερείν. ει γαρ υπαρχουσών τούτων φαύλοι και ανάξιοί τινες κατά τον τούτων λόγον εισίν, τί χρή προσδοκών έσεσθαι τόθ', όταν παντελώς μηδε πλέον μέλλη μηδέν είναι τοϊς χρηστος oύσιν ;

"Έτι τοίνυν υμάς κάκείν' ενθυμείσθαι δεί, ότι 8 εκ των νυν υπαρχόντων νόμων και πάλαι κυρίων, οθς ουδ' αυτός ούτος άντείπoι αν μη ουχί καλώς έχειν, ενιαυτόν διαλιπών έκαστος λειτουργεί, ώστε τον ήμισύν έστ' ατελής του χρόνου. είθ' ης πάσι μέτεστι το ήμισυ, και τους μηδ' οτιούν αγαθόν πεποιηκόσιν υμάς, ταύτης τους ευ ποιήσαντας, και προστεθείκαμεν αυτοίς, ταύτ' αφελώμεθα και μηδαμώς: ούτε γάρ άλλως καλόν ούθ' υμίν πρέπον. πως γάρ ουκ αισχρόν, ώ άνδρες 9 'Αθηναίοι, κατά μεν την αγοράν αψευδείν νόμον γεγράφθαι, εφ' οίς ουδέν έστι δημοσία βλάβος εί τις ψεύδεται, εν δε το κοινό μη χρήσθαι το νόμω τούτω την πόλιν την αυτήν επιτάξασαν τους ιδιώταις, αλλά τους αγαθόν τι πεποιηκότας εξαπατήσαι, και ταυτ' ού μικράν ζημίαν οφλήσειν μέλλουσαν; ου γαρ ει μη χρήματαπόλλυτε μόνον 10

« PreviousContinue »