Page images
PDF
EPUB

υμών λαβείν τότε την ατέλειαν. τίς ούν ούτός έστιν ; 'Επικέρδης ο Κυρηναίος, ός, είπερ τις άλλος των ειληφότων, δικαίως ήξιώθη ταύτης της τιμής, ου τα μεγάλα και θαυμάσια ήλίκα δούναι, αλλά το παρά τοιούτον καιρόν, εν ώ και των ευ

πεπονθότων έργον ήν ευρείν εθέλοντά τινα ων 42 ευηργέτητο μεμνήσθαι. ούτος γαρ ανήρ, ως το

ψήφισμα τούτο δηλοί τό τότ' αυτώ γραφέν, τους αλούσιν τότ' εν Σικελία των πολιτών εν τοιαύτη συμφορά καθεστηκόσιν έδωκε μνάς εκατόν και του μη το λιμώ πάντας αυτούς αποθανείν αίτιώτατος εγένετο. και μετά ταύτα δοθείσης ατελείας αυτώ διά ταύτα παρ' υμών, ορών εν τω πολέμω προ των τριάκοντα μικρόν σπανίζοντα

τον δήμον χρημάτων, τάλαντον έδωκεν αυτός 43 επαγγειλάμενος. σκέψασθε δή προς Διός και 470

θεών, άνδρες Αθηναίοι, πως αν άνθρωπος μάλλον φανερός γένοιτ' εύνους ών υμίν, ή πώς ήττον άξιος αδικηθήναι, ή πρώτον μεν ει παρών τώ της πόλεως ατυχήματι μάλλον έλoιτο τους άτυχούντας και την παρά τούτων χάριν, ήτις ποτ' έμελλεν έσεσθαι, ή τους εν εκείνων τω χρόνω κεκρατηκότας και παρ' οίς ήν, δεύτερον δ', ετέραν χρείαν ιδών εί φαίνοιτο διδούς και μη όπως ιδία τα όντα

σώσει προνοούμενος, άλλ' όπως των υμετέρων 44 μηδέν ένδεώς έξει το καθ' αυτόν. τούτον μέντοι

τον τω μεν έργω παρά τους μεγίστους καιρούς ούτωσι κοινά τα όντα τώ δήμω κεκτημένον, τώ δε ρήματι και τη τιμή την ατέλειαν έχοντ' ουχί την ατέλειαν αφαιρήσεσθε (ουδε γαρ ούση χρώμενος

φαίνεται), αλλά το πιστεύειν υμίν, ου τι γένοιτ' αν αίσχιον; το τοίνυν ψήφισμ' υμίν αύτ' αναγνώσεται το τότε ψηφισθεν τω ανδρί. και θεωρείτ', ώ άνδρες Αθηναίοι, όσα ψηφίσματάκυρα ποιεί και νόμος, και όσους ανθρώπους αδικεί και έν οποίους καιρούς χρησίμους υμίν παρασχόντας εαυτούς ευρήσετε γάρ τούτους, ούς ήκιστα προσήκεν, αδικούντα. λέγε.

471

ΨΗΦΙΣΜΑ. Τάς μεν ευεργεσίας, ανθ' ών εύρετο την ατέλειαν 45 ο Έπικέρδης, ακηκόατ' εκ των ψηφισμάτων, ώ άνδρες δικασταί. σκοπείτε δε μη τούτ', ει μνας εκατόν και πάλιν τάλαντον έδωκεν (ουδέ γάρ τους λαβόντας έγωγή ηγούμαι το πλήθος των χρημάτων θαυμάσαι), αλλά την προθυμίαν και το αυτον επαγγειλάμενον ποιείν και τους καιρούς εν οις. πάντες μέν γάρ εισιν ίσως άξιοι χάριν 46 ανταπολαμβάνειν οι προϋπάρχοντες το ποιείν εύ, μάλιστα δ' οι παρά τας χρείας, ών εις ούτος ανήρ ών φαίνεται. είτ' ουκ αισχυνόμεθ', ώ άνδρες 'Αθηναίοι, τους του τοιούτου παιδας ει μηδεμίαν ποιησάμενοι τούτων μηδενός μνείαν αφηρημένοι φανούμεθα την δωρεάν, μηδέν έχοντες εγκαλέσαι ; ου γάρ ει έτεροι μεν ήσαν οι τότε σωθέντες υπ47 αυτού και δόντες την ατέλειαν, έτεροι δ' υμείς οι νύν αφαιρούμενοι, απολύει τούτο την αισχύνην, άλλ' αυτό δη τούτο και το δεινόν έστιν. ει γαρ οι μεν ειδότες και παθόντες άξια τούτων ενόμιζον ευ πάσχειν, ήμεϊς δ' οι λόγω ταύτ' ακούοντες

ως αναξίων αφαιρησόμεθα, πως ουχ υπέρδεινον 48 ποιήσομεν και αυτός τοίνυν εστί μοι λόγος ούτος

και περί των τους τετρακοσίους καταλυσάντων και περί των ότ' έφευγεν ο δήμος χρησίμους αυτούς παρασχόντων πάντας γάρ αυτούς ηγούμαι δεινόταταν παθεϊν, εί τι των τότε ψηφισθέντων

αυτοίς λυθείη. 49 Εί τοίνυν τις υμών εκείνο πέπεισται, πολύ του

δεηθήναι τινος τοιούτου νυν απέχειν την πόλιν, ταύτα μεν ευχέσθω τους θεούς, κάγώ συνεύχομαι, λογιζέσθω δε πρώτον μεν ότι περί νόμου μέλλει φέρειν την ψήφον, ώ μη λυθέντι δεήσει χρήσθαι, δεύτερον δ' ότι βλάπτουσιν οι πονηροί νόμοι και τας ασφαλώς οικείν οίομένας πόλεις. ου γαρ αν μετέπιπτε τα πράγματ' επ' αμφότερ', ει μη τους μεν εν κινδύνω καθεστηκότας και πράξεις χρησται και νόμοι και άνδρες χρηστοι και πάντ' έξητασμένο επί το βέλτιον προήγε, τους δ' εν απάση καθεσ

τάναι δοκούντας ευδαιμονία πάντα ταύτ' αμελούμεν' 472 50 υπέρρει κατά μικρόν. των γάρ ανθρώπων οι

πλείστοι κτώνται μεν ταγαθά το καλώς βουλεύεσθαι και μηδενός καταφρονείν, φυλάττειν δ' ουκ εθέλουσι τοίς αυτούς τούτοις, ο μη πάθητε νύν υμείς, μηδ' οίεσθε νόμον τοιούτον θέσθαι δεϊν, ος καλώς τε πράττουσαν την πόλιν ημών πονηράς δόξης αναπλήσει, εάν τε τι συμβή ποτε, έρημον

των εθελησόντων αγαθόν τι ποιεϊν καταστήσει. 51 Ού τοίνυν μόνον, ώ άνδρες Αθηναίοι, τους

ιδία γνόντας ευ ποιείν υμάς και παρασχόντας χρησίμους αυτούς επί τηλικούτων και τοιούτων

καιρών, οίων μικρό πρότερον Φορμίων διεξελήλυθε
κάγώ νύν είρηκα, άξιόν έστιν ευλαβηθήναι
αδικήσαι, αλλά και πολλούς άλλους, οι πόλεις
όλας, τας εαυτών πατρίδας, συμμάχους υμίν επί
του προς Λακεδαιμονίους πολέμου παρέσχον, και
λέγοντες και συμφέρει τη πόλει τη υμετέρα και
πράττοντες· ών ένιοι διά την προς υμάς εύνοιαν
στέρονται της πατρίδος. ών επέρχεται μοι 52
πρώτους εξετάσαι τους έκ Κορίνθου φυγόντας.
αναγκάζομαι δε λέγειν προς υμάς ταύθ' & παρ'
υμών των πρεσβυτέρων αυτός ακήκοα. τα μεν
ούν άλλ' όσα χρησίμους ημίν εαυτους εκείνοι
παρέσχον εάσω· αλλ' όθ' η μεγάλη μάχη προς
Λακεδαιμονίους εγένετο, η εν Κορίνθω, των εν
τη πόλει βουλευσαμένων μετά την μάχην μη
δέχεσθαι το τείχει τους στρατιώτας, αλλά προς
Δακεδαιμονίους επικηρυκεύεσθαι, ορώντες ήτυ- 53

χηκυίαν την πόλιν και της παρόδου κρατούντας 473 Λακεδαιμονίους, ουχί προύδωκαν ουδ' έβουλεύσαντ'

ιδία περί της αυτών σωτηρίας, αλλά πλησίον
όντων μεθ' όπλων απάντων Πελοποννησίων
ανέωξαν τας πύλας υμίν βία των πολλών, και
μάλλον είλοντο μεθ' υμών των τότε στρατευ-
σαμένων, εί τι δέοι, πάσχειν ή χωρίς υμών ακιν-
δύνως σεσωσθαι, και εισέφρουν το στράτευμα, και
διέσωσαν και υμάς και τους συμμάχους, επειδή 54
δε προς Λακεδαιμονίους ειρήνη μετά ταύτ' εγένετο,
η επ' 'Ανταλκίδου, αντί των έργων τούτων υπό
Λακεδαιμονίων εξέπεσον. υποδεξάμενοι δ' υμείς
αυτούς εποιήσατέργον ανθρώπων καλών κάγαθών

C

εψηφίσασθε γάρ αυτοϊς άπανθ' ών έδέοντο. είτα ταύτα νύν ει χρή κύριο είναι σκοπούμεν ; αλλ' ο λόγος πρώτον αισχρός τους σκοπουμένοις, εί τις ακούσειεν, ώς 'Αθηναίοι σκοπούσιν, ει χρή τους ευεργέτας εάν τα δοθέντ' έχειν» πάλαι γάρ έσκέφθαι ταύτα και εγνώσθαι προσήκει. ανάγνωθι και τούτο το ψήφισμ' αυτούς.

ΨΗΦΙΣΜΑ. 55 “A μεν εψηφίσασθε τους φεύγουσι δι' υμάς

Κορινθίων, ταύτ' εστίν, ώ άνδρες δικασταί. όρα δ', εί τις εκείνους τους καιρούς ιδών, ή παρών ή τινος ειδότος διεξιόντος ακούσας, ακούσαι του νόμου τούτου τας τότε δωρεάς δοθείσας αφαιρουμένου, όσην αν κακίαν των θεμένων τον νόμον καταγνοίη, οι παρά μεν τας χρείας ούτω φιλάνθρωποι και πάντα ποιoύντες, επειδή δ' επράξαμεν πάνθ' όσαν εύξαίμεθ', ούτως αχάριστοι και κακοί, ώστε τούς τέχοντας άφηρήμεθα και το

λοιπόν μηδενί δούναι ταύτ' εξείναι νόμον τεθεί56 καμεν. νή Δί' ανάξιοι γάρ τινες των ευρημένων 474

ταυτ' ήσαν: τουτί γάρ παρά πάντ' έσται τον λόγον αυτοίς. έπειτ' εκείν' αγνοείν φήσομεν, ότι την αξίαν, όταν διδώμεν, δε σκοπεϊν, ου μετά ταύθ' ύστερον χρόνο παμπληθεί. το μεν γαρ εξ αρχής τι μη δούναι γνώμη χρησαμένων έργον ανθρώπων εστί, το δε τους έχοντας αφαιρείσθαι

φθονούντων» τούτο δ' ου δεί δοκείν υμάς πεπον57 θέναι. και μήν ουδ' εκείν' οκνήσω περί της

αξίας αυτής προς υμάς ειπείν. εγώ γάρ ου τον

« PreviousContinue »