Page images
PDF
EPUB

τούτοις δ' ουκ έδωκεν, ουδ' έξουσιν ουτοι δεικνύ-
ναι, λόγω δ' αν αναισχυντώσιν, ουχί καλώς

ποιήσουσιν.
134 “Ο τοίνυν μάλιστα πάντων οίμαι δείν υμάς,

ώ άνδρες Αθηναίοι, φυλάξασθαι, τούτ' ειπείν
έτι βούλομαι. ει γάρ τις πάνθ', όσα Λεπτίνης
έρεί περί του νόμου διδάσκων υμάς ως καλώς
κείται, συγχωρήσειεν αληθή λέγειν αυτόν, έν γ'
αισχρόν ουδ' αν εί τι γένοιτ' αναιρεθείη, ο συμ-
βήσεται διά του νόμου κυρίου γενομένου τη πόλει.

τί ούν τούτ' εστίν ; το δοκείν εξηπατηκέναι 135 τους αγαθόν τι ποιήσαντας. ότι μεν τοίνυν 498

τούθ' έν τι των αισχρών έστιν, πάντας αν
ηγούμαι φήσαι, όσο δ' υμίν αίσχιον των άλλων,
ακούσατέ μου. έστιν υμίν νόμος αρχαίος, καλώς
των δοκούντων έχειν, άν τις υποσχόμενός τι τον
δήμον εξαπατήση, κρίνειν, κάν αλώ, θανάτω
ζημιούν. είτ' ουκ αισχύνεσθ', ώ άνδρες Αθηναίοι,
ει εφ' ώ τοις άλλοις θάνατον ζημίαν ετάξατε,
τούτ' αυτοι ποιoύντες φανήσεσθε ; και μην
πάντα μεν ευλαβείσθαι δεί ποιείν τα δοκούντα
και όνταισχρά, μάλιστα δε ταύτ', εφ' οίς τους
άλλους χαλεπώς τις έχων οράται» ουδε γάρ
αμφισβήτησις καταλείπεται το μή ταύτα ποιείν,

& πονήρ' αυτός έκρινεν είναι πρότερον.
136 "Έτι τοίνυν υμάς κάκείν' ευλαβείσθαι δει,

όπως μηδέν, ών ιδία φυλάξαισθ' άν, τούτο
δημοσία ποιoύντες φανήσεσθε. υμών τοίνυν
ουδ' αν είς ουδέν ων ιδία τινί δοίη, τούτ' αφέλoιτο
πάλιν, άλλ' ουδ' επιχειρήσειεν άν.

μη τοίνυν

τις.

TE

μηδε δημοσία τούτο ποιήσητε, αλλά κελεύετε
τούτους τους ερούντας υπέρ του νόμου, εί τινα 137
των ευρημένων την δωρεάν ανάξιον είναι φασιν
ή μη πεποιηκότ' εφ' οίς εύρετέχειν, ή άλλ'
ότιoύν εγκαλουσί τινι, γράφεσθαι κατά τον νόμον,
δν παρεισφέρομεν νυν ημείς, ή θέντων ημών,
ώσπερ εγγυώμεθα και φαμέν θήσειν, ή θέντας
αυτούς, όταν πρώτον γένωνται νομοθέται. έστι
δ' εκάστω τις αυτών, ως έoικεν, εχθρός, το μεν
Διόφαντος, τώ δ' Εύβουλος, τώ δ' ίσως άλλος

ει δε τούτο φεύξονται και μη θελήσουσι 138 ποιείν, σκοπεϊτ', ώ άνδρες Αθηναίοι, ει καλώς 499 υμίν έχει, και τούτων έκαστος οκνεί τους εχθρούς

αφαιρούμενος οφθήναι, ταύθ' υμάς τους ευεργέτας
αφηρημένους φαίνεσθαι, και τους ευ τι
ποιηκότας υμάς, οίς ουδείς αν εγκαλέσαι, νόμο
τα δοθέντ' απολωλεκέναι δι' υμών αθρόους,
παρόν, εί τις άρ' έστιν ανάξιος, εις ή δύο ή
πλείους, γραφή διά τούτων ταυτό τούτο παθείν
κατάνδρα κριθέντας. εγώ μεν γαρ ουχ υπολαμ-
βάνω ταύτα καλώς έχειν ουδέ γ' αξίως υμών.

Και μην ουδ' εκείνου γ' αποστατέον του 139
λόγου, ότι της μεν αξίας, ότ' εδώκαμεν, ήν
δίκαιον την εξέτασιν λαμβάνειν, ότε τούτων
ουδείς άντείπε, μετά ταύτα δ' εάν, εί τι μη πε-
πόνθαθ' υπ' αυτών ύστερον κακόν. ει δ' ού.
τοι τούτο φήσουσι (δείξαι μεν γαρ ουκ έχουσιν),
δεί κεκολασμένους αυτούς παρά ταδικήματα
φαίνεσθαι. ει δε μηδενός όντος τοιούτου τον
νόμον ποιήσετε κύριον, δόξετε φθονήσαντες, ουχί

500

140 πονηρούς λαβόντες αφηρήσθαι. έστι δε πάντα

μεν ως έπος ειπείν ονείδη φευκτέον, τούτο δε
πάντων μάλιστ', ώ άνδρες Αθηναίοι. διά τί ;
ότι παντάπασι φύσεως κακίας σημείόν έστιν ο
φθόνος, και ουκ έχει πρόφασιν, δι' ήν αν τύχοι
συγγνώμης και τούτο πεπονθώς. είτα και ουδέν
έστιν όνειδος, ότoυ πoρρώτερον εστιν ημών ή
πόλις ή του φθονερά δοκεϊν είναι, απάντων

απέχουσα των αισχρών. τεκμήρια δ' ήλίκα 141 τούτου θεωρήσατε. πρώτον μεν μόνοι των

πάντων ανθρώπων επί τους τελευτήσασι δημοσία
ποιείτε λόγους επιταφίους, εν οις κοσμείται τα
των αγαθών ανδρών έγρα. καίτοι τούτ' έστι το
επιτήδευμα ζηλούντων αρετήν, ου τους επί ταύτη
τιμωμένοις φθονούντων. είτα μεγίστας δίδοτο
εκ παντός του χρόνου δωρεάς τους τους γυμ-
νικους νικώσιν αγώνας τους στεφανίτας, και ουχ
ότι τη φύσει τούτων ολίγοις μετεστιν εφθονήσατε
τους έχουσιν, ουδ' ελάττους ενείμετε τας τιμάς
διά ταύτα, προς δε τούτοις τοιούτοις ουσιν
ουδείς πώποτε την πόλιν ημών εύ ποιών δοκεί

νικήσαι, τοσαύτας υπερβολής των δωρεών, αις 142 αντ' ευ ποιεί, παρέσχηται. έστι τοίνυν πάντα

ταυτ', ώ άνδρες Αθηναίοι, δικαιοσύνης, αρετής,
μεγαλοψυχίας επιδείγματα. μη τοίνυν, δι' &
πάλαι παρά πάντα τον χρόνον η πόλις εύδοξεί,
ταυτανέλητε νύν, μηδ' ίνα Λεπτίνης ιδία τισίν,
οίς αηδώς έχει, επηρεάση, της πόλεως αφέλησθε
και υμών αυτών ήν διά παντός άει του χρόνου
δόξαν κέκτησθε καλήν, μηδ' υπολαμβάνετείναι

τον αγώνα τόνδ' υπέρ άλλου τινός ή του της
πόλεως αξιώματος, πότερον αυτό δεί σων είναι
και όμοιον των προτέρω, ή μεθεστάναι και λελυ-
μάνθαι.

Πολλά δε θαυμάζων Λεπτίνου κατά τον νόμον 143
έν μάλιστα τεθαύμακα πάντων, ει κείν' ήγνόηκεν,
ότι ώσπερ άν, εί τις μεγάλας τας τιμωρίας των
αδικημάτων τάττοι, ουκ αν αυτός και αδικείν
παρεσκευάσθαι δόξαι, ούτως, άν τις αναιρή τάς
τιμάς των ευεργεσιών, ουδέν αυτός ποιείν αγαθών
παρεσκευάσθαι δόξει. ει μεν τοίνυν ήγνόησε

ταύτα (γένοιτο γάρ αν και τούτο), αυτίκα δη5οι λώσει» συγχωρήσεται γάρ υμίν λύσαι, περί ών

αυτός ήμαρτεν. ει δε φανήσεται σπουδάζων και διατεινόμενος κύριον ποιείν τον νόμον, εγώ μεν ουκ έχω πώς έπαινέσω, ψέγειν δ' ου βούλομαι. μηδέν ούν φιλονείκει, Λεπτίνη, μηδε βιάζου 144 τοιούτον, δι' ου μήτ' αυτός δόξεις βελτίων είναι μήθ' οι πεισθέντες σοι, άλλως τε και γεγενημένου σοι του αγώνος ακινδύνου. διά γάρ το τελευτήσαι Βάθιππον τον τούτου πατέρ' 'Αψεφίωνος, ος αυτόν έτ' όνθ' υπεύθυνος εγράψατο, εξήλθον οι χρόνοι, και νυνι περί αυτού του νόμου πας έστιν ο λόγος, τούτω δ' ουδείς έστι κίνδυνος.

Καίτοι και τούτ' ακούω σε λέγειν, ώς άρα 145 τρείς σε τινες γραψάμενοι πρότεροι τούδε ουκ επεξήλθον. ει μεν τοίνυν εγκαλών αυτοίς λέγεις ότι σ' ου κατέστησαν είς κίνδυνον, φιλοκινδυνότατος πάντων ανθρώπων εί· ει δε τεκμήριον ποιεί του τα δίκαιο ειρηκέναι, λίαν εύηθες ποιείς.

τί γάρ είνεκα τούτου βελτίων έσθ' ο νόμος, εί
τις ή τετελεύτηκε των γραψαμένων πριν εισελ-
θεϊν, ή πεισθείς υπό σου διεγράψατο, ή και όλως
υπό σου παρεσκευάσθη και αλλά ταύτα μεν ουδε

λέγειν καλόν.
146 "Ήιρηνται δε τω νόμω σύνδικοι και μάλισθ' οι

δεινοί λέγειν άνδρες, Λεωδάμας Αχαρνεύς και
'Αριστοφών Αζηνιεύς και Κηφισόδοτος εκ Κερα-
μέων και Δεινίας Έρχιεύς. & δη προς τούτους
υπολαμβάνοιτ' άν είκότως, ακούσατε, και σκοπεϊτ'
αν υμίν δίκαια φαίνεται. πρώτον μεν προς
Λεωδάμαντα. ούτος εγράψατο την Χαβρίου
δωρεάν, εν ή τούτ' ένεστιν, το της ατελείας των

εκείνω τι δοθέντων, και προς υμάς εισελθών 302 147 ηττήθη· οι νόμοι δ' ουκ εώσι δις προς τον αυτόν

περί των αυτών ούτε δίκας ούτ' ευθύνας ούτε
διαδικασίαν ούτ' άλλο τοιούτον ουδέν είναι.
χωρίς δε τούτων ατοπώτατον αν πάντων συμ-
βαίη, εί τότε μεν τα Χαβρίου παρ' υμίν έργα
μείζον ίσχυεν των Λεωδάμαντος λόγων, επειδή
δε ταύτά θ' υπάρχει και τα των άλλων ευεργετών

προσγέγονεν, τηνικαύτα σύμπαντα ταύτ' ασθενέ148 στερα των τούτου λόγων γένοιτο. και μην πρός

γ' 'Αριστοφώντα πολλά και δίκαιο αν έχειν
ειπείν οίμαι. ούτος εύρετο την δωρεάν παρ'
υμίν, εν ή τούτ' ενήν. και ου τούτ' επιτιμώ.
δεί γάρ εφ' υμίν είναι διδόναι τα υμέτερ' αυτών
οίς αν βούλησθε. άλλ' εκείνο γ' ουχί δίκαιον
είναι φημι, το ότε μεν τούτω ταύτ' έμελλεν
υπάρχειν λαβόντι μηδέν ηγείσθαι δεινόν, επειδή

« PreviousContinue »