Page images
PDF
EPUB
[ocr errors]

Aristot. Poet. c. 26 p. 1462 a ως ουκ ελευθέρας κινήσεις μιμουμένων, wofür ich a. Ο. ως ουκ ελευθέρας μιμουμένων vorgeschlagen habe). Alkest. 36 πόσιν εκλύσουσ', 632 ου γάρ τοιούτων ενδεής, Androm. 929 πως ούν τάδ', ώς είπoις άν, εξημάρτανον (mit Lenting der Hermione Zugewiesen), 1064 κρυπτός καταφθάς, Bacch. 402 εκοίμαν ποτέ Κύπρον, 606 αλλ' άμ' εξανίστατε, 640 ραδίως γούν (und vorher mit Fix ψοφεί γάρ), 759 φερόμενοι Βάκχας έπι, Ηel. 583 και τις βλέποντα σχήματεξεργάζεται, 587 άμ' ενθάδ' έπελες εν Τροία θ' άμα; 613 το μόρσιμον σώσασα, πνεύμ' ες ουρανόν, 663 λέγ' ώς άρεστα πάντα δώρα δαιμόνων, 1398 άγαν γάρ αυτόν ου παρούσόμως στένεις, Elektr. 1 ώ γης παλαιον έρκος, 14 έλειπον ότε Τροίαν έπλει, 130 τίνα δ' οίμον, ώ.. αλατεύεις (αλ. mit Hartung), 232 αμφοίν λαβείν, 236 έχει μέν, ασθενής δ' αεί φεύγων ανήρ, 308 ή γυμνόν έξω σώμα καιδεσθήσομαι, 311 αυαίνομαι δε γυμνάς ούσα παρθένος | ανέορτος .. τητωμένη (Umstellung von Kirchhof), 330 τύμβων καλώ, 335 κάρα .. ξυρήκες όμμα το έκτακέν, 358 αντί γάρ άρεστων λόγων, 369 372 delet (so dass nach den Athetesen von Schenkl und Wilamowitz nur 367 f., 380-385, 391 ff. übrig bleiben), 413 κέλευε δ' ουν, τώνδ' εις δόμους άφιγμένων, ελθείν ξένιά (ξένια mit Weil) τ' εις δαίτα π. τ. (mit Nauck nach 416 gestellt), 508 όμως δ' ούν τούτό που κηρεσκόμην (oder κάρέσκομαι), 519 μολών δ' έπρέσβευσάθλιον τύμβον, 553 του ποτ', Ηλέκτρα, φίλων παλαιών ανδρός λείψανον κυρεί τόδε; 565 δν φαίνουσί σου, nach 582 Lucke, 611 πατρώον οίκον και πόλιν (πάλιν) λαβείν, 615 ουδάμ' άν σφέλους (wie Weil), 628 πόσων μετ' αστών, 646 εκείνον τήνδε τ', 664-6 werden ganz der Elektra Zugewiesen, 672 f. delet, 676 δός δητα νίκην τoίσδε τιμωροίς πατρός, 764 delet, 773 (und mit Steinberg 771) delet, 780 ποίαν πορεύεσθ' έστε τεκ ποίας χθονός, 784 νύν μεν παρ' υμών χρή συνεστίους έμοί γενέσθαι, 796 άναξ, έτοιμοι κούκ απαρνούμεσθα μη ού, 910 α κείπείν, 928 επηυρέσθην κακόν .. την κείνης τύχην, 942 – 44 delet (942 έχθει κακά), 952 έρρ' ός γε δειλός ών, 962 εις άλλον λόχον, 977 f. θιγών (mit Weil) δε μητρός (μητρί δή) δώσω δίκας· θεώ δε πατρός διαμεθείς τιμωρίαν, 980 f. delet, 986 και δεινά δράσω κει θεοίς δοκεί τάδε, έστω, 1019 θνήσκειν ώδ' & γειναίμην εγώ, 1030-40 delet, 1035 τούτου δ' υπόντος όταν, 1051 είκαιο (βίαι) έλεξας: η (oder ση) δίκη, 1058 ή πικρά κλύουσα, 1060 ευχή δ' ήδε μοι προοίμιον, Herakl. 65 μάντις δ' έσθ' άν ού καλός τάδ' ών, 181 υπάρχει γαρ .. ειπείν ακούσαντ' .. πάρεστί μοι, 681 φίλους παρόντες (παρόντε) συν θεοίσιν ωφελεϊν, 710 συν (τέκνου) τέκνοις έμοις, Herk. 186 ουκ αν σε γ' αινέσειαν, 257 των νέων (αβουλία), 1228 φέρει τα θεία πτώματ’, Hiket. 27 καινόν τόδ' έργον, 100 γραίαι γυναίκες αίδε μητέρες, τέκνον, 445 τους αριστέων (und vielleicht σθένειν fir φρονείν), 577 πονούσε πολλά πολλευδαίμονα, 728 είργει δ' υβριστην λαόν, Hippol. 271 άλλως ελέγχεις ου γάρ κτέ., Ιph. Aul. 373 χειρών έκατι, 523 πως αν υπολάβουν λόγον; 573 έπελες, ώ Πάρις, 1180 άπει: (mit Μadvig) βραχείας προφάσεως δε δεί, 1380 ήν παρώσι, Ιon 68 λέληθε μ', ως δοκεί, 71 f. έλθη .. γνωσθείς

[ocr errors]
[ocr errors]
[ocr errors]

>

[ocr errors]

Κρεούση, 324 - 5 werden nach 327 gestellt, Med. 1058 ή και (mit Weil) μετ' εχθρών ζώντες, Orest. 773 βουλεύουσι δή, fragm. 38, 2 κούκ ερωτώσιν λέγων, 61, 2 ή χρηστών όντα γνώσομαι σ' ή (και) κακόν, 188, 2 παύσαι δε μολπών, 194, 2 πόλει τε χρηστός, 240, 1 ουκ έστιν όστις ηδονάς ζητών βίου, 287, 5 χώ μηδέν' αριθμόν und 15 είς τέλος δε δυστυχων, 288, 15 wird in 2 eingefügt: ουκ εισίν, ουκ είσ', αι κακαι δε συμφοραι τα θεία πυργουσ', εί τις κτέ. und 14 εύχοιτο, μόλις ευχαϊσι συλλέγειν βίον, 324, 5 εν τοις δ' έχουσιν εύθενείν πέφυχόδε, 347, 1 εσθλους παρέστην καφθόνησ' αεί βροτών, 347, 4 το δ' ήν άρ' ουκ άρεστόν, 362, 2 f. ήδιον ανθρώποισιν' οι δε .. χρόνω δε δρώσι, δυσφιλέστερον βροτοΐς und 54 ώς σ' εγώ, 364, 21 ομιλίας τε τάς γεραιτέρων φίλες, 406, 3 γυναίκας ήπερ, 407, 4 ουκ αλλ' όθεν νιν μόχθος, 409, 1 της ευγενούς γάρ, καν άμορφος ή, γάμος, 414, 1 πρόσπολον πέλειν, 417, 4 θράσους κρατείν δε, 446, 2 ώς σ' ηδύ λεύσσειν, 489 ει δε (τις) φθαρείσα παρθένος | τους παιδας εξέθηκεν εις βoυφόρβια φοβουμένη τον πατέρα, σύ (δε) δράσεις φόνον; 501, 3 ως δ' είσαμείνους άρσένων, έγνων εγώ, 532, 1 πάσας στυγω γυναίκας, εκ πασών δε σέ, 706, 1 εν χερούν λαβών, 778, 3 ή και πολυίταις, 803, 4 ει χρή διελθείν .. τιμώμενος, 830, 2 δηλα δ' ως, 935, 2 πέριξ έχοντα γήν, fragm. ed. Weil V. 44 πειράσομαι δη μη μεταισχύνης. Sophocl. Aias 1288 συν δ' εγώ τί δρών; Εl. 531 την ήν τε καμήν, Trach. 145 χώροισιν άφετον, ου νιν ου θάλπος.

In meiner Besprechung der Schrift habe ich folgende Vorschläge gemacht: Andro m. 1064 λόγω καταστάς, Elektr. 333 πολλοί δ' επιστέλλουσιν ερμηνεί λόγω, 611 πατρώον οίκον και θρόνους πάλιν λαβείν, 795 ει δή.. χρεών mit Tilgung von 796, fragm. 188, 2 παύσαι δε μέλπων, 407 που ποίον οικεί, 409 την ευγένειαν.. γάμος, τό το αξίωμα μάλλον ή τα χρήματα τιμώσιν εσθλοι πρός τεκνουργίαν λαβείν, 830, 2 το ζήν δε θνήσκειν εστίν, ουχ όπως βροτών κτε. Ausserderm habe ich ebendaselbst S. 398 - 401 Vermuthet El. 52 στάθμης πονηράς, 131 τινα δε χθόν', 247 θητικών γάμον, 340 ορμώμενον, 469 Έκτορος όμμα τροπαίοι, 508 τούτο γ' ουκ ήν έσχό με, 609 ουδ' έλλέλοιπεν ελπίς, 758 επισχε, τρανώς έως μάθης, 885 έχθιστον für Αίγισθον, 952 ουδέν ειδώς ην εφευρεθείς κτέ., 1100 τύχη (κρατεί πάντ' εις γάμους, 1156 μεταδρόμους λόχους, 1202 μετεστάθη προς ουρον, 1207 έδειξε μαστών εν λιταισε. Endlich 1 ώ γης παλαιών άγκος Philol. Anz. X S. 162, 789 ουδ' απαρνούμεσθα δη ebendaselbst S. 292.

1 γης "Αργος halt, wie es Or. 714 "Αργους γαίαν heisse, für eine Umkehr (αντιστρόφως), hervorgebracht durch die Tendenz dem nomen proprium den Hauptaccent zu geben, Karl Frey Jahrb. f. class. Philol. 1880 S. 407.

1072 ήτις δ' απόντος εκ δόμων ανδρός γυνή oder ανδρός δ' απόντος εκ δόμων ήτις γυνή Nauck (s. oben S. 4).

Herakles.

9

1241 παρεσκευάσμεθ', ώς τι δραν νέον Gom perz Zeitschr. f. d. Osterr. Gymn. 1880 S. 592.

Hiketides.

953 σμικρόν τι χρώμα Blaydes Ausg. der Lysistr. 1880.

Hippolytos. Ausgewählte Tragödien des Euripides. Viertes Bändchen: Hippolytus. Erklärt von Th. Barthold. Mit einer Tafel. Berlin 1880. XLV, 178 S. 8. Vgl. die Besprechung von N. Wecklein Jahrb. f. class. Philol. 1880 S. 380—390, von J. Kvíčala im Lit. Centralblatt 1881 nr. 6, von Metzger, Bl. f. d. bayer. Gymn.- und Realschulw. XVI S. 237-239.

Die Einleitung handelt erstens über den Mythus von Hippolytos und Phädra vor Euripides, zweitens über des Euripides Intó AUTOS OTEφανηφόρος (Zeit der Aufahrung, Benennung. Inhalt und Gliederung des Stückes. Scenisches. Charakteristik der Personen. Kritik der dramatischen Oekonomie und Erklärung der Göttererscheinungen), drittens über die anderweitige künstlerische Behandlung der Phädrasage (Des Euripides erster Introdutos und die Palôpa des Sophokles. Nachahmungen späterer Dichter. Nachahmung durch die bildende Kunst, wozu eine Tafel zwei Bilder von einem Sarkophag in Girgenti giebt). Der ausführliche Commentar und der kritische Anhang enthalten Ergebnisse einer gründlichen und scharfsinnigen Bearbeitung, von denen wir folgende anführen: 77 Žaρινή nach dem Schol., 131 f. τειρωμέναν νιν έχειν εντοσθε δέμας νοσεράν οίκων, 126 φάρεα πορφύρεα = 136 τόνδε κατ' αβρώτος, 323 απελθούσfür αμαρτείν (εν δέ σοι λελείψομαι 324 soll heissen »bei dir werde ich bleiben«), 364 πρίν σαν παθείν κατάλυσιν φρενών, 423 delet, 437 f. πέπονθας ου περισσόν ουδ' έξω λόγου: | εράς κτε., 468-- 47ο delet, 491 δεί σ', αλλά τανδρός: ώ τάχος διοιστέων κτε., 506 φεύγω, λανθάνουσαλώσομαι, 549 vielleicht ist ειρεσία auf die Luftfahrt der Iole zu beziehen, Von welcher Ρlutarch parall. 13 berichtet, 560 ταν delet, 587 κακά filr βοά (das ubrige nach Weil), 638 το μηδέν ουσ', αμήχανος, 663 είσομαι γεγευμένος bedeutet: »ich werde mir merken, dass ich gekostet habe«, wenn nicht ein von eroouai abhängiger Satz (»ob deine Herrin wohl noch frecher ist als du«) ausgefallen ist, 67ο έχομεν ή τίνας .. λύειν λόγους, 739 πατρός delet, 749 Ζανός παρά κοιτάν, 753 πορθμες πα, 776 πάντες οι πέλας τάχα, 809 εκλύεθ' (aus 825), 829 πότημ' ες "Αιδου, 849 ορά | το φάος αλίου τε και, 903 εφ' ώ μεταστένεις (καταστένεις), 953 όσιος καπήλευ', 959 δέλτω δ' αλίσκει, 1189 άπταισιν (» die am Wagen befestigten«), 1289 ist lückenhaft, 1370 ff. sind fehlerhaft überliefert, 1434

[ocr errors]
[ocr errors]

θεών (θελόντων oder) αγόντων, 1453 ώ χαιρέ μοι σύ. Ιph. Τ. 99 μοχλών.

An die Besprechung der Ausgabe habe ich folgende Bemerkungen geknipft: 67 αιγλάεντα κατ' ουρανόν ναίουσευπατέρεια Ζανός πολύχρυσον αυλάν, 121 f. » ein Ort ist benannt nach einem Felsen, der Wasser vom Okeanos sprudelta, 131 f. τειρωμέναν νοσεράς αύταν δέμας εντός έχειν κοίτας, 135 τάνδ' άβρωσία (mit Hartung) = πορφύρεά φάρη, 330. 331 sind interpoliert, 441 f. ου τάρα λύει.. νόσον μαλάσσειν, 468 f. ουδε στέτην αν είς κατηρεφείς δοκούς κανών ακριβώσειεν, 550 δρομάδα μαινάδα τιν' ώστε Βάκχαν, 576 κέλαδος ένδον ίσταται, 715 f. εν δε, πάν στρέφουσ' έπος, ευρούσ' άκος δή τήσδε συμφοράς έχω, 746 σεμνόν τέρμονα κραίνων, 775 αλγεινόν φρενών μίασμα, 953 οσίαν καπήλευ', 1070 αιαι 1 χρέει προς ήπαρ, 1195 πώλοις όμοκλή, 1271 άρκυστάτω πτερώ.

Κvicala Vermuthet 324 ουδε σου λελείψομαι.

Metzger vermuthet 19 προστυχών, 115 φρονούντας ώσπερ ού, 122 πέλεται, 141 f. ή σύ γ' ένθεος .. ή καπί, 234 μόθον έστέλλου, 324 ουδε σου λελείψομαι, 469 πως δε την τύχην, 780-89 und 1034 f. delet, Lticke VOr 1012, 1005 μην für γάρ, 1013 αλλ' ή, 1045 ως δεξιών, 1274 θέλγει δε μαινομέναν κραδίαν ώ, 1279 f. werden umgestellt (mit der Aenderung von ταν in τους), 1381 εκκομίζεται κακόν.

114 f. schreibt Isidor Hilberg Wiener Studien II 1 S. 143 τους νέους γάρ ου μιμητέον φρονούντας (ούτω πως πρέπει δούλοις λέγειν) (»der Jugend nachzuthun, der – aufgeklärten«).

255 προς άκρον και μη μυελός ψυχής, 761 Μουνίχου, 785 τα πολλά πράσσειν ουκ εν ασφαλεί βροτοίς, 1377 κατά τ’ ευνάσαι τον εμόν Slotov Herwerden Mnemosyne N. S. vol. VIII p. 110.

1086 räp' für åp' Blaydes Ausg. der Lysistr. 1880.

Bei Besprechung der Schrift von Gloël de interp. Hipp. f. E. (vgl. Jahresbericht 1879 Abth. I S. 81) macht R. Fecht in der Philol. Rundschau I nr. 19 S. 589 – 593 folgende Bemerkungen: nach Tilgung von 1049 f. ist nicht gavei zu ergänzen, sondern Hippolyt fällt dem Vater in die Rede, um ihn zu verhindern den verhängnissvollen Fluch zu vollenden, 866 – 70 ist einer der beiden Halbchorfiihrerinnen, 871-73 der • Choregie« Zuzuweisen, 115 φρονούντες ούτως ώς πρέπει σοφούς φρονείν, 1014 ήκιστά γ' ει δή (ήκιστεπεί γε).

Ιφιγένεια η εν Αυλίδι. 330 το βουλόμενον έκνιζε, 373 μηδέν' ούν χάριτος έκατι, 573 ώφελες, ώ Πάρι, μη ποτε συ βουκόλος αργενναίσε τραφήν, 801 ει των Αχαιών ένδον ο στρατηλάτης, τις αν φράσειε, 1170 ωνούμενον, 1192 f. τις δε και προσπτύξεται (und mit Weil ν' αυτών προσέμενος κτάνης τινά;), 1309

εμόν δε θάνατον, όνομα φέροντα Δαναΐδαις προθύματος, 1399 και παίδες ούτοι και γαμήλιων λέχος), 1473 ως ναυκληρίαν, 1495 f. fordert der Gedanke ένα τα δόρατα μέμονε ναι' άλιον οίδμα διαπεράν λινoπόροισιν αύραις N. Wecklein Jahrb. f. class. Philol. 1880 S. 393 -- 396.

893 φρενών γάρ είχε σος πόσις τότ' ευ, 1195 μόνον διαφέρει (»kommt es dir nur auf dein Scepter an?«) A. Nauck (s. oben S. 4).

Ιφιγένεια ή εν Ταύροις. 386 τοσαύτην ανομίαν, 387. 388 delet, 389 τους ενθάδ', 391 ουδέν γάρ οίμαι δαιμόνων, 825 Οινομάου κόρην A. Nauck (s. oben S. 4). Derselbe vertlieidigt auch seine friiliere Aenderung προς κέντρα λακτίζοντες 1396.

397 διαμείψαι, 447 ήδιστ' άν αγγελίαν, 934. 935 sind vor 932 einzufügen, 1023 ουκ άν δύναιο, 1132 προλιπούσα πλάτας βήσει δοθίοις χαρίτων τάς άβρoπλούτοιο χλιδάς, 1314 βωμούς εφίστατο Wecklein Jahrb. f. class. Philol. 1880 S. 396-398.

Zu 932 schützt 0. R. Revue de Philol. IV p. 127 die überlieferte Form ηγγέλης mit der Form επαγγελή, welche sich in einer von Foucart Bulletin de correspondance hellénique 1880 p. 225 sq. publicierten attischen Inschrift des 5. Jahrhunderts (Zeile 19) findet.

Zu 1134 ff. macht Leopold Brunn in der Abhandlung über åxaTOS (Festschrift des Stettiner Stadtgymnasiums zur Begrüssung der XXXV. Philologenversammlung 1880 S. 39-72) S. 47 f. die Bemerkung, dass in der Verbesserung der Stelle von Seidler πρό προτόνου κατά πρώραν υπέρ στόλον εκπετάσουσι πόδες nur ein Punkt von nautischen Gesichtspunkten aus zu beanstanden sei. Der von hinten stehende Wind fülle die Segel so stark, dass die Schooten dieselben über die Gallion (oróhov, die vordere Spitze des Fahrzeuges) ausspannen. Dagegen könne es nicht geschehen, dass die Segel vor den apótovos, den Stag, zu stehen kommen. Da sie aber so fest gegen den Stag gebläht werden können, dass sie sich zu beiden Seiten desselben bauschen, so vermuthet Brunn πρός προτόνους.

I on.

Lud. Enthoven, De Ione fabula Euripidea quaestiones selectae. Diss. von Bonn 1880. 66 S. 8. Besprochen von Wecklein im Philol. Anzeiger XI S. 153 - 157.

Der erste Abschnitt handelt über die Zeit der Aufführung, für welche nach der Zahl der Auflösungen, nach Aristoph. Lys. 911 toù llavòs xalóv, worin eine Anspielung auf das Beilager des Apollon und der Kreusa gefunden wird (die Lysistrate fällt in das Jahr 411) und

[ocr errors]
« PreviousContinue »