Page images
PDF
EPUB

πρύσω προς αυτόν πάλιν υποστρέψας πόδα
χωρεί δρομαίαν, θηρ' ελεϊν πρόθυμος ών,
βος δε κάν τώδ' εξεφαινόμεσθα δη

5
ορθοσταδόν, λόγχαις επείγοντες φόν[ον:
τω δ' εισιδόντε διπτύχουν θείοιν κάρ
ήσθησαν, είπον θ' »εία, συλλάβεσθ' άγρας,
καιρών γάρ ήκετ' α' ουδ' υπόπτευον (δόλον,
φίλων προσώπων εισορώντες άμματα.

10 οι δ' εις τον αυτών πίτυλον ήπειγον δορός, πέτρου τ' έχώρουν χερμάδες θ' ημών πάρα, εκείθεν, οι δ' εκείθεν ως δ' ήει μάχη σιγή τ' αφ' ημών, γνωρίσαντίε δή το παν λέγουσι »μητρός ώ χασίγνη[τοι φίλης,

15 το δράτ; αποκτείνοντες ούς ήκιστα χρήν φωμάσθε· προς θεών, δράτε μη τα μη θέμις«. σω δ' αυταδέλφω χερμ[άδ' αίρουσιν χερούν, λέγουσι θ' ως έφυσαν εκ δούλης ποθεν, κού δει τύραννία σκήπτρα και θρόνους λαβεϊν

20 πρεσβείέχοντας δυσγενείς των ευγενών. κάπειτα δ' εις

υ λήμμέχο Auf der Rückseite steht ein weiteres Stück derselben Erzählung; wie viel dazwischen ausgefallen, lässt sich nicht bestimmen.

ΙΙ έσφιλέ τ' εις γην [και πνοάς αφείλετο:

ημών δ' εχώρει κωφά πρός γαίαν βέλη.
δυοίν δ' αδελφούν σούν τον αυ νεώτερον
λόγχη πλατεία συοφόνω δι' ήπατος
παίσας έδωκε νερτέρους καλών νεκρών

5
εκείνος όσπερ τον πρίν έκτεινεν βαλών.
κάντεύθεν ημείς οι λελειμμένοι φίλων
θάσσον] πόδ' άλλος άλλοσείχομεν φυγή:
ορώ δε τ]ον μεν όρεος ολίμω φόβη
πτώσσον]τα, τον δε πευκίνων όζων έπι·

10 οι δ' εις φάραγγας δυνoν, οι δ' υπ' ευσχίους πέτρας κα]θιζον· τω δ' ορώντουκ ήξίουν δούλους φονεύειν φασγάνοις ελευθέροις. τoιάνδε μοίραν σ]ών κασιγνήτων κλύεις. εγώ μεν ούν ουκ οίδ' ότω σκοπεϊν χρ[ε]ών

15
την ευγένειαν τους γαρ ανδρείους φύσιν
και τους δικαίους των κενών δοξασμάτων

καν ώσι δούλων, ευγενεστέρους λέγω.
[ΧΟ.) αιαί, κέκρανται μεγάλα προς] κακοίς κακά,
ουδ' ηδόμεσθ' αγώνι δυστυχεί δόμους,

20

δισσών αδελφών μόρον ακούο]ντες σέθεν. [ΘΕΑΝΩ] οίμου, το παν ως εσφάλημεν ελπίδων

ται μέγα

al ge

Das Bruchstück gehört einer Botenrede an, in welcher ein Diener von den beiden Brüdern der Theano (nicht Söhnen, wie Hygin. f. 186 angiebt) dieser die Nachricht bringt, wie ihr Anschlag auf das Leben der beiden untergeschobenen Kinder (von Melanippe und Poseidon) sich in's Gegentheil verkehrt habe und ihre Brüder, welche den beiden Jünglingen von einem Hinterhalt aus den Untergang bereiten sollten, damit die Herrschaft nicht auf dieselben übergehe, selbstum's Leben gekommen.

Die Verse II 15 - 18 sind aus dem Citat des Stobaeus (fr. 514) ergänzt; die übrigen (natürlich nicht immer sicheren) Ergänzungen rühren in I 1, 11, 13, 16, 17, 20, 21; II 1, 6, 9, 10 von Weil her, der sie theils Blass brieflich mitgetheilt, theils in der Revue de Philologie IV S. 121 - 124 veröffentlicht hat (in I 20 schreibt Weil 8póvous xparei, ich glaubte dafür hapetv setzen zu müssen). Alle anderen Ergänzungen sind von Blass; nur II 22 habe ich ergänzt (sicher ist freilich bloss εσφάλημεν).

I 3f. npòs aŭtor versteht Blass von dem anderen Jüngling, was nicht recht passend ist; derselbe nimmt auch Anstoss an xwpɛi dpopalav, wofür er åpoualor vermuthet. Um ôpouaiav zu rechtfertigen, will Weil πρός οίμον .. δρομαίαν schreiben im Sinne Von ίχνη δρομαια, was als ganz unmöglich erscheint. An xwpeł dpoualav (scil. xóprocu) ist ebenSOwenig wie an πνέων .. τροπαίαν (scil. πνοήν) Anstoss Zu nehmen and autóv bezieht sich wahrscheinlich auf einen vorher genannten Eber (vgl. dip' élev mpódouos óv). - 7 schreibt Weil dintumov, was unnöthig

' πρόθυμος ών). ist. 8 peło wird auch von Grammatikern bezeugt (Herodian ed. Lenz S. 495 m. d. Anmerkung)« (Blass). – 10 oupata Anblick« cl. Ai. 1004 «

» (Blass), vielmehr Augen«, wie Weil richtig bemerkt. - 11 còy autóv,

» , . τον αυτόν, »wie wir, die Dienerschafta (Blass), vielmehr »wie vorhera.

II 6 ergängt Blass Bowtós; es könnte aber daun xał im Relativsatz nicht fehlen. - 7 hat das Pergament de hejévol.

7 . 11 möchte Weil φάραγγέδυνον schreiben; aber in der Botenrede ist das Fehlen des Augments unbedenklich. 15 geben die Handschriften des Stobaeus όπως δή für ότω. - 17 f. κενών δοξασμάτων fasst Weil persönlich auf und erklärt xôv úol ooúlww » quand même ils seraient nés d'esclaves «; aber δούλων ist von δοξασμάτων abhangig und κενών δοξασμάτων 1st mit der gleichen Freiheit wie εμπειρία έχει τι λέξαι των νέων Goputepov Phoen. 529f. und mit derselben Abkürzung des Gedankens gesagt wie sie bei Vergleichungen gewöhnlich ist.

[ocr errors][merged small][merged small][merged small]

Dr. H. Heinze
Dirigent des Königlichen Gymnasiums in Pr. - Stargardt in Westpreussen.

Mit der Textkritik der Moralien Plutarch's haben sich auch in den Jahren 1880 und 1881 mehrere Gelehrte beschäftigt; dahin gehören die Arbeiten von

Ed. Rasmus, In Plutarchi librum, qui inscribitur de Stoicorum repugnantiis conjecturae. Programm des Gymnasiums zu Brandenburg. 1880. 12 S.

cap. I p. 1033 A. Rasmus schlägt vor statt ry TÙY Ooquátwy ooλογίαι εν τοις βίους θεωρείσθαι nur τοίς βίοις ου schreiben

dies erscheint nicht als richtig, da auch de mus. XXII p. 1139 E dieselbe Construction gewählt ist.

cap. II p. 1033 Β. wird die vulgata πολλά μεν, ώς εν λόγοις, αυτά Ζήνωνε gegen Madvig's Verbesserungsvorschlag ως εν ολίγοις mit gutem Rechte vertheidigt.

ibid. p. 1033 F. die hier vorgeschlagene Verbesserung: ¿y tỏ ýhio και επί ψυκτήρος σχολάζοντες και φιλολογούντες διάγωσιν statt des unverstandlichen und schon vielfach beaustaudeten εν τω ήδίονι και επί ζωστήpos ist sehr annehmbar.

ibid. p. 1033 E. In dem Epigramm des Aristocreo bringt Rasmus eine ebenfalls sehr annehmbare Verbesserung, indem er statt der vulgata

Τόνδε νέον Χρύσιππον κ. τ. λ. schreibt:

Τον δεινών Χρύσιππον. ibid. cap. IV p. 1034 A. Im Anschluss an die schon von Wyttenbach constatirte häufige Verwechselung der Worte érépq und écaipą bei Plutarch schligt Rasmus vor zu schreiben: ώςπερ εί τις γαμετην απολιJahresbericht für Alterthumswissenschaft XXVI (1881. I.)

5

[ocr errors]

πών εταίρα δε συζών και συναναπαυόμενος και παιδοποιούμενος εξ εταίρας μη συγγράφοιτο γάμον.

ibid. cap. VIII p. 1034 F. όμοιον ώς 1st zu schreiben ohne γαρ und darauf κατ' ουδέτερον ούν (statt δ' ήν) αναγκαίον.

ibid. cap. X p. 1036 A. In der schon vielfach angefochtenen, conjecturenreichen Stelle τοις μεν γαρ έποχήν - και των εναντίων λόγων scheint Rasmus statt des ungriechischen xatooTOEZICELY das richtige xaτασκευάζειν gefunden zu haben; nach ihm lautet der ganze Passus: τους δε επιστήμην ενεργαζομένους, καθ' ην ομολογουμένως βιωσόμεθα, τα εαυτων στοιχειούν και κατασκευάζειν τους εισαγομένους λόγους απ' αρχής μέχρι τέλους. Bald darauf conjicirt Rasmus statt κακούντας

= κατηγορούντας dann mit Wyttenbach υποδεκτέον statt υποδεικτέον und billigt Madvig's συνέχειαν statt συγγένειαν.

ibid. cap. XI. p. 1037 C. Rasmus nimmt mit Wyttenbach an, dass nach ου γαρ δύνανται κατορθούν die Worte des Chrysippus ausgefallen seien: ουδέν τοις σοφούς απαγορεύειν, ου γαρ δύνανται αμαρτάνειν - S0dann schreibt er (p. 1037 Ε) ει δέ μέσα προστάττουσιν οι σοφοί τους δούλους statt φαύλους - endlich (p. 1038 Α) ουκούν και η αφορμή λόγος απαγορευτικός και η εύλογος έκκλισης και η ευλάβεια τοίνυν λόγος εστίν απαγορευτικός τω σοφώ.

ibid. cap. ΧΙΙ. p. 1038 B. schützt Rasmus die Iesart ευχρηστίαν gegen zuzapotiav des Stephanus mit Vergleichung von Cic. de fin. III 21, 69.

ibid. cap. XII p. 1038 C. Rasmus schlägt vor οικειούμεθα προς αυτούς statt αυτούς und erklärt dieses αυτούς nach plutarcheischem Sprachgebrauch mit ημάς αυτούς.

ibid. cap. XIII p. 1038 E. hier, wie cap. XV p. 1040 D. in der gleichen Stelle hat Madwig vorgeschlagen: τών δε δι' αυτών αιρετών όνTWS statt övtos. Diese Aenderung erklärt Rasmus für unnöthig.

ibid. cap. XIII p. 1039 A. Nach Analogie ähnlicher Stellen conjicirt Rasmus statt έστι τα προενεχθέντα και τούτων das Particip. παρενεχθέντα.

ibid. cap. XIII p. 1039 D. schreibt Rasmus auf Grund der Vergleichung dieser Stelle mit zwei ciceronianischen (de fin. IV 18 und Tusc. V 15, 43) είτε (ού παν αγαθών επαινετόν, ουδέ) παν αγαθών ούτε σεμνόν ούτε χαρτόν.

ibid. cap. XVI p. 1041 D. Rasmus stellt in dieser von Reiske schon als sehr dunkel bezeichneten Stelle den Text so her: »00 ràp κατ' ιδίαν αι αδικίαι, συνεστήκασι δε εκ πλειόνων τοιούτων ταναντία πασχόντωνα και άλλως: της αδικίαι λαμβανομένης, ώς αν εν πλοίοσι προς εαυτούς (= προς αλλήλους) ούτως εχόντωνα.

ibid. cap. ΧΧ p. 1044 Β. καθάπερ οι πλείους πεποιήκασιν mit Einschaltung von ol.

ibid. cap. ΧΧ p. 1044 Β. statt υπό συγγραφής Zu schreiben υπό συγγραφής.

ibid. cap. ΧΧΙ p. 1044 D. τω γ' άρρενι γενομένω ούτως ή θηλεια ovv ούν ήχολούθηκεν nach Wyttenbach's Erklärung - am Schluss desselben Capitels lautet der Euripides - Vers so: άπερ πάρεστι και πέφυχ' ημάς τρέφειν.

ibid. cap. ΧΧΙΙ p. 1044 F. am Anfang ist τρίτω einzuschalten, s0 dass der Satz lautet: εν τω τρίτω των Προτρεπτικών. Den Schluss des Capitels andert Rasmus, abweichend von Madvig: άτοπον μεν ουν το εκεί μεν εύκαιρον ειπείν την των άλλων ζώων αποθεώρησιν, ενταύθα δε άλογον.

ibid. cap. ΧΧVΙΙ. p. 1047 A. Zu schreiben: τω τον μίαν έχοντα statt τω την κ. τ. λ. - sodann: τον μεν εμμένειν τοις κινήμασι (statt κρίμασι) τον δε αφίστασθαι.

ibid. cap. XXVIII p. 1047 B. liest Rasmus mit der edit. Paris. περί κόσμον ειρημένου λόγου και τάξιν.

ibid. cap. ΧΧΧI p. 1048 E. eine Umstellung: το δε τους γενομένους αγαθούς άλλως κρίνειν ή κατ' αρετήν και ισχύν.

ibid. cap. ΧΧΧVIII p. 1051 Ε. zu lesen: ουδέν δε λέξιν παρατίθεσθαι statt έδει.

ibid. cap. ΧΧΧVIII p. 1051 F. statt πλην του πυρός liest Rasmus πλην του Διός.

ibid. cap. XXXIX p. 1052 C. mit Veränderung des Komma tpoon τε οι μεν άλλοι θεοί χρώνται παραπλησίως, συνεχόμενοι δι' αυτήν· ο δε Ζεύς και ο κόσμος καθ' έτερον τρόπον, αναλισκομένων και εκ Διός γεννωμένων (scil. των άλλων) auch hier εκ Διός statt εκ πυρός.

ibid. cap. XLI p. 1053 Α. όθεν ουκ από τρόπου την ψυχήν ωνομάσθαι παρά την ψύξιν statt παρά die Präposition κατά zu setzen.

ibid. cap. XLI p. 1053 C. mit Veränderung der Interpunktion: 6te δε (ο κόσμος) μεταβαλών (intr.) εις το υγρών και την εναπολειφθείσαν ψυχήν, τρόπον τινά εις σώμα και ψυχήν μετέβαλεν, (intr.) ώστε συνεστάναι εκ τούτων.

ibid. cap. XLIV p. 1054 C. conjicirt Rasmus olov eis tov doavel αφθαρσίαν πολύ τι αυτό συνεργεί και η της χώρας κατάληψης διά το εν μέσω είναι.

ibid. cap. XLVI p. 1055 F. die Worte ή είμαομένης δύναμιν απόλλυσιν sind in ή ειμαρμένη την δύναμιν απόλλυσιν αι andern.

ibid. cap. XLVII p. 1056 B in den Worten υπάλλων εξανιστομένων 1st wohl die Präposition εξ zu undern in ενισταμένων.

ibid. cap. XLVII p. 1056 F das Verbum προπίπτειν, nicht προσπίπτειν 1st zu schreiben.

Eine grosse Fülle von Verbesserungen bietet die noch im Jahre 1879 erschienene Schrift des

Gregorius N. Bernardakis, Symbolae criticae et palaeographicae in Plutarchi Vitas parallelas et Moralia. Lipsiae, B. G. Teub1er 1879. 147 S.

« PreviousContinue »