Page images
PDF
EPUB
[ocr errors]

ætatis trigesimo sexto cùm Blesfiis Carolus Lotharingus ad Henricum regem de disciplina Ramea retulisset, in numerum atque ordinem regiorum professorum per literas regias honorificè ad se scriptas, est cooptatus. Gratias itaque et regi Henrico et Carolo Lotharingo publicè egit ; fibique persuasit, fe à rege in præftantiffima reip. parte esse collo. catum ; fibique adeo dies ac noctes efle fummo studio enitendum, ne tanto muneri ac professioni eloquentiæ finul et philofophiæ deeffet : unde animos adolescentium tanta audiendi et proficiendi cupiditate inflammavit, ut fchola regia, licet ad audiendum amplissima, plerumque tamen auditorum concursum frequentiámque capere minime potuerit. Adversariorum petulantiam fumma constantia tulit atque pervicit; symbolúmque ejus hoc fuit, “ Labor omnia vincit."

Anno 1552, cum in Cameracensi fchola frequentisfimis auditoribus dialecticam suam auspicaretur, inter strepitus, clamores, fibilos nihil commotus, per intervalla clamorum, incredibili constantia perexit et peroravit: qua ejus virtute consternati inimici, in pofterum minus ei molestiæ exhibuerunt. In Heidelbergensi etiam academia, principis authoritate ad profitendum adductus, consimiles æmulorum clamores invicto animo pertulit. Adversus doctos aliquot homines Goveanum, Gallandium, Perionium, Turnebum, Melanchonum, pari filentio est usus. Viginti annis abstemius fuit, donec fanitatis causa medici vino uti suaserunt : vini enim faftidium ceperat ex quo infans in cellam vinariam clam parentibus irrepens, se tam immodicè ingurgitavit, ut mortuo fimilis humi reperiretur. Pro lectulo ftramentis ad senectutem ufque usus est. Cælebs tota vita permansit. Prælei gymnasii labore (qui ipfi fine ullo publico stipendio erat mandatus) contentus fuit. A difcipulis suis oblata munera, quanvis debita, tamen non accepit. Anno 1556, Ciceronianum edidit de optima juventutis inftituendæ ratione. Pronuntiationem Latinæ linguæ in academia Parisiensi turc temporis inquinatissimam, corrigendiauthor cumprimis fuit, reclamantibus licet Sorbonistis, pravarum omnium consuetudinum propugnatoribus tam obstinatis, ut facerdotem quendam novatæ pronuntiationis coram senatu Parifienfi infimulatum, quasi ob hærefin, ut aiebant, grammaticam, amplissimis proventibus ecclefiafticis privandum conten

derent ;

A a 3

derent: et lite quidem fuperiores videbantur disceffuri, nisi P. Ramus cæteríque profeffores regii ad curiam convolantes, judicii tam alieni insolentiam dissuasissent. Verùm illius temporis tam crassa ignorantia fuit, ut libris editis, proditum sit, in ea academia doctores extitiffe, qui mordicus defenderent, “ego amat” tam commodam fyntaxin effe, quàm “ ego amo;" ad eámque pertinaciam comprimendam, authoritate publica opus fuiffe. In mathematicis quid effecerit Ramus, Scholæ Mathematicæ aliáque ejus opera teftantur. Ea meditantem, belli civilis calamitas interpellavit; acceptis igitur à rege literis, ad regiam Fontilbclaquei bibliothecam profectus, mathematicas prælectiones ad initio plenius et uberius retractavit. Tum in Italiam cogitabat, quo ipsum Bononia honorificè invitarat; vel faltem in Germaniam : fed viis omnibus terror mortis intentatus, rumor etiam Prælei sui indignis modis direpti ac bibliothecæ fpoliatæ, ad regiam Vincennarum proprius urbem revocarunt. Sed et alia vis etiam gravius urgebat, ut è Vincennis per invia itinera profugiendum effet, et subinde variis in locis delitescendum: in fuga tamen et latebris otium hospitésque sui cupidissimos reperit; in eóque otio Scholas l'hysicas confcripfit, vel potius inchoavit. Erumpente rursus bello civili, in optimatum castra profugit : eo tumultu poft fex menses fedato, reversus, nihil in bibliotheca præter inania reperit fcrinia; mathematicas tantùm commentationes Resnerus (qui Parifiis permansit) direptoribus commodùm eripuit. Impendente jam tertium civili bello, impetravit à rege Carolo ad invisendas exteras academias annuam dimiffionem, quafi legationem liberam. In extremis regni finibus, vix militum quorundam manus, nifi prolato in medium diplomate regio, effugisset. Ter dimissus, ter repetitus, tandem velocitate summa eo pervenit, ubi ficariis licentia nequaquam pareat. Adventus ejus in Germaniam bonorum ac doctorum omnium fingulari humanitate et gratulatione exceptus eft. Argentorati Joannes Sturmius, ejus academiæ author fimul et rector, peramanter eum accepit deinde academia tota adjunctis etiam quibusdam ad ampliorem gratulationem comitibus et baronibus, liberaliffimè tractavit : quo die, denique, nobiliklinæ nuptiæ in eo loco celebrabantur, in prytaneum summus urbis magistratus, publicæ gratulationis gratia cum

Sturmio

1

Starmio eum adduxit. Bernam præteriens, tantùm vidit, nec tamen sine confulis Stegeri honorifica liberalitate, atque Halleri, Aretii, aliorúmque doctissimorum hominum amica gratulatione difceffit. Tiguri, Henricus Bullingerus fimulatque in urbem ingressus est Ramus, gratulator primus affuit, cenámque ei apparavit, eruditissimis convivarum, Josiæ Simleri, Rodolphi Gualteri, Lodovici Lavalteri fermonibus longè gratiffimam. Poftridie cùm ab eodem Bullingero in aulam publicam deduceretur, miratus quid fibi vellet in eum locum frequentiffimus civium cujusque ordinis conventus, quæfivit ex eo, ecquæ illic etiam, ut Argentinæ, nobiles nuptiæ celebrarentur. Cui Bullingerus, tibi, inquit, nostra civitas nuptias illas celebrat. Præbuit ei Heidelberga amicum Ursinum, Olevitanum, hofpitem etiam Immanuelem Tremellium, fautorem denique ipsum Electorem Palatinum, qui discedentem Ramum, aurea imagine sua donavit. Inde Francofurtum pergens, à primariis aliquot civibus honorificè est acceptus : deinde Noribergam ad præstantissimos opifices et mechanicos aliófque viros doctos et præfertim Joachimum Camerarium, profectus est: hic jurisconsultorum collegio mandatum à fenatu est, ut P. Ramo convivium publico urbis nomine instruerent. Inde Augustam perexit ubi urbis consul primarius eum liberaliffimè tractavit, adhibitis in convivium eruditis variæ doctrinæ convivis, sed imprimis Hieronimo Wolfio, et Tichone Bracheo, cum quo post prandiumn in suburbanum consulis deductus, varios sermones de studiis mathematicis habuit. Rumore tandem reftitutæ pacis revocatus, Lau. fannam contendit: hic a viris doctis exoratus, logicam dupóaon dies aliquot maximo concursu exhibuit. Geneva cum doctissimis hominibus tum de cæteris liberalibus ftudiis, tum de logicis collocutio illi affidua fuit, maximè cum Francisco de Cretensi et Andrea Melvino, Scoto. Cum aliis multiseruditiflimis viris, in Italia Commandino et Papio, in Anglia Dio et Acontio. in Germania Chytreo, aliisque permultis amicitiam per literas jaxantè coluerat. Nobiles et inclytæ civitates eum magnis et honorificis muneribus, et sexcentorum coronatorum oblato stipendio appetiverunt. Joannes electus rex Pannoni amplissimo stipendio Albæ Juliæ regendam academiam illi obtulit. Cracoviam liberafiffimè, immo in Italiam mille ducatorum stipendio Bono. niam invitatus, patriam tamen deserere noluit: itaque Ca. rolus ix, petitum undique calumniis domi, invidorùmque morfibus, non folùm præsenti ope sublevavit, fed honore auxit et amplificavit, eíque vacationem à laboribusconceffit. Tandem, anno 1572, in illa Parisiensi Christianorum ac civium internecione, indignissime periit. Necis causam sunt qui in æmulos ejus conferant : plerique eandem quæ ceteris ea nocte trucidatis fuiffe existimant. Legatum annuum mathematico professori in Parisiensi academia luculentum testamento reliquit.

niam

Aa 4

THE

F

THE

SECOND DEFENCE

OF THE

PEOPLE OF ENGLAND,

AGAINST

AN ANONYMOUS LIBEL

ENTITLED

THE ROYAL BLOOD CRYING TO HEAVEN FOR VEN

GEANCE ON THE ENGLISH PARRICIDES.”

TRANSLATED FROM THE LATIN,

BY ROBERT FELLOWES, A. M.

Oxon.

A GRATEFUL recollection of the divine goodness, is

the first of human obligations; and extraordinary favours demand more folemn and devout acknowledgments; with such acknowledgments I feel it my duty to begin this work. First, because I was born at a time, when the virtue of my fellow-citizens, far exceeding that of their progenitors in greatness of soul and vigour of enterprize, having invoked heaven to witness the justice of their cause, and been clearly governed by its directions, has succeeded in delivering the commonwealth from the most grievous tyranny, and religion from the most ignominious degradation. And next, becaufe when there suddenly arose many who, as is usual with the vulgar, basely calumniated the most illustrious atchievements, and when one eminent above the rest, inflated with literary pride, and the zealous applauses of his partizans, had in A scandalous publication, which was particularly levelled

against

« PreviousContinue »