Page images

νους ούτος δ' αυ τουναντίον τον δεσπότης ο δούλος

εξετάζει, ως δήτα πονηρόν και άσωτον εκ τούτων 77 επιδείξων. εγώ δ', ώ άνδρες Αθηναίοι, της μεν όψεως

τη φύσει και το ταχέως βαδίζειν και λαλείν μέγα ου των ευτυχώς πεφυκότων εμαυτόν κρίνω" εφ' οίς to account,'' taken to task,' (8 82 Phormio and the like. Towards εξήταζες όστις ην). Liddell and the state, I have performed Scott refer to this passage, and public services in a most liberal explain it 'to question by the manner, passing even beyond the torture,' comparing Polybius requirements of the law, to ex15. 27. 7 (φιλοτίμως εξετάσαι press the gratitude due to Athens πάσαν προτιθέντα βάσανον), but from one who owes his citizenin view of the context it seems ship to her generous adoption better to give it a general sense, of his father. Don't taunt me though not to the exclusion of then, Phormio,with what is really the special meaning above sug- to my credit, but prove, if you gested. Besides, a reference to n, that I am guilty of immo. the passage in Polybius will shew rality like your own. Hom that the verb there refers not to dare you criticise another's life the torture itself but to the close and character ? examination preceding the tor- 77. της όψεως τη φύσει κ.τ.λ.] ture, which latter was only to be These are datives of respect, appliedif theεξέτασις failed.[The in the matter of appearance,' verb here seems used in a non- &c. K. wrongly construes with Demosthenic sense for eleyxo- κρίνω, I judge by, &c. P.] μένους την ουσίαν, having their τη ταχέως βαδίζειν και λαλείν property enquired into. Slaves, péya k.7.n.] See note on $ 68 in fact, had no property : but and cf. particularly Or. 37 (Pant.) their masters might enquire if 8 59, Νικόβουλος επίφθονός εστί they had, rightly or wrongly, και ταχέως βαδίζει και μέγα become possessed of anything, φθέγγεται και βακτηρίαν φορεί, e. g. of means to purchase their and esp. § 55 where Nicobulus liberty. To make an inventory says of himself ουχί λέληθα έμαυof property' is εξετάζειν (Ar. τον, ουδ' άγνοώ ού των ευ πεφυEccl. 729), Or εξέτασιν ποιείσθαι, κότων κατά ταύτα ών ανθρώπων, which is also a military term. ουδε των λυσιτελούντων εαυτοίς. P.]

ει γαρ εν οίς μηδέν ωφελούμαι 77–80. My aspect of coun- ποιών, λυπώ τινάς, πώς ουκ tenance, my quickness of walk ατυχώ κατά τούτο το μέρος ; and my loudness of talk may The parallel is so close that not, perhaps, be in my favour ; it lends some colour to the they are not my fault but my inference that the two speeches misfortune ; they distress other were written by the same orator, people and do me no good; and and that if Demosthenes wrote yet I can claim that I am mode- either, he probably wrote both, rate in my personal expenditure, though, of course, imitation of and I thereby shew that I lead Demosthenic phraseology is a far more orderly life than quite possible.

γαρ ουδέν ωφελούμενος λυπώ τινας, έλαττον έχω πολλαχού: τω μέντοι μέτριος κατά πάσας τας εις

έμαυτόν δαπάνας είναι πολύ τούτου και τοιούτων 1125 78 ετέρων εύτακτότερον ζών αν φανείην. τα δ' εις την πόλιν και όσα εις υμάς, ως δύναμαι λαμπρότατα, ως υμείς συνιστε, ποιώ: ου γαρ αγνοώ τούθ', ότι τους μεν γένει πολίταις υμίν ικανόν εστι λειτουργείν ως οι νόμοι προστάττουσι, τους δε ποιητους ημάς, ως αποδιδόντας χάριν, ούτω προσήκει φαίνεσθαι λειτουργούν

τας. μη ούν μοι ταύτ' ονείδιζε εφ' οίς επαίνου τύχουμ' 79 αν δικαίως, αλλά τίνα, ώ Φορμίων, των πολιτών εται

ρεϊν, ώσπερ συ, μεμίσθωμαι; δείξον. τίνα της πόλεως, ής αυτός ήξιώθην, και της εν αυτή παρρησίας απεστέρηκα, ώσπερ συ τούτον δν κατήσχυνας; τίνος γυναίκα διέφθαρκα, ώσπερ συ προς πολλαίς άλλαις ταύτην, ή το μνήμα ώκοδόμησεν ο θεούς εχθρός ούτος

το μέντοι μέτριος-φανεί ην.] This self-complacent assertion may be instructively compared with the passage in Or. 36 $$ 42 and 45, where the present plaintiff is charged with extravagance of expenditure and li. centiousness of life,

78. τους ποιητούς.] Οr. 33 18 (of Apollodorus) κατά ψήφισμα πολίτης (Hermann, Political Aη. tiquities § 117).

79. εταιρείν μεμίσθωμαι.] Aegchin. Timarch. S 13 το παιδι... δς αν εκμσθωθή εταιρείν.

της πόλεως ... παρρησίας απεστέρηκα.] νόμος γαρ ήν των εταιρηκότα μη πολιτεύεσθαι Argument to Dem. Fals. Leg. p. 338. Aeschin. Timarch. 88 19 -32, (Hermann, Privatalt. 8 29, 22). Οr. 598 28. This forms the main point of the speech κατ' 'Ανδροτίωνος. See also Ar. Equit. 877.

το μνήμα ώκοδόμησεν...άνηλω» κώς πλέον η τάλαντα δύο.] The tendency to extravagant outlay on tombs was checked at Athens by a legal enactment referred to by Cicero, Legg. II. 26, post aliquanto propter has amplitudines sepulcroruin...lege sanctum est, ne quis sepulcrum faceret operosius quam quod decem homines effecerint triduo. Cf. Plato, Legg. p. 959 D, έστω δή νόμος ούτος τω μεν δή του μεγίστου τιμήματος εις την πάσαν ταφήν αναλισκόμενα μη πλέον πέντε μνών κ.τ.λ. Plato even suggests that the tomb or barrow (χώμα) should not take more than the work of five men for five days and that the inscription on the slab should not be more than four lines long, ib. p. 958 Ε.-Lysias Or. 32 8 31 εις το μνήμα του πατρός ουκ αναλώσας πέντε και είκοσι μνας εκ πεντα. κισχιλίων δραχμών, το μεν ήμισυ

πλησίον του της δεσποίνης, ανηλωκως πλέον η τάλαντα δύο; και ουκ ήσθάνετο ότι ουχί του τάφου μνημείον

έσται το οικοδόμημα τοιούτον ον, αλλά της αδικίας ής 8ο τον άνδρα ήδίκηκεν εκείνη διά τούτον. είτα τοιαύτα

ποιών και τηλικαύτας μαρτυρίας εξενηνοχώς της ύβρεως της σαυτού συ τον άλλου του βίον εξετάζειν τολμάς και μεθ' ημέραν ει συ σώφρων, την δε νύκτα, εφ' οις θάνατος ή ζημία, ταύτα ποιείς. πονηρός, ώ άνδρες 'Αθηναίοι, πονηρός ούτος άνωθεν εκ του ανακείου κάαυτώ τίθησι το δε τούτοις λελό- were a barbarian when we bought glotai (cf. Becker, Charicles III. you. And yet you ungratefully 108 =p. 395 of Eng. Abridg.) resisted a suit for the sums claim

πλησίον του της δεσποίνης.] ed from you on our part; you Archippe his former master's abused us, you criticised the wife. [της αδικίας ής-ήδίκηκεν. antecedents of our family. Well, The genitive by attraction for even if I am bound to think less the cognate accusative, αδικείν of myself than of all the rest of τινα (μεγάλην) αδικίαν. Ρ.] my audience, I am at any rate

80. συ τον άλλου] strongly bound to think more of myself emphatic: “ you (of all men) pre- than of Phormio; and Phorsume !' &c.

mio at least, is bound to think μεθ' ημέραν...σώφρων, την δε less of himself than of me. You νύκτα ...] Οr. 54 8 34 μεθ' ημέ- may make us out what you ραν μέν έσκυθρωπάκασι κ.τ.λ. please, but you yourself were a εφ' οίς θάνατος ή ζημία.] e.g.

slave all the same. certain forms of ύβρις (Κ. F. πονηρός...άνωθεν εκ του ανα. Hermann, Privatalt. 8 61, 20, kelov.] Aknave, an arrant knave where Lysias is quoted, τους and a villain of old since he left υβρίζειν δόξαντας έξεστιν υμίν the temple of Castor. άνωθεν is θανάτω ημιούν).

α maioribus,πονηρός κάκ πονηρών, 88 80–82. You are a rogue of

cf. Οr. 58 8 17 πονηρός εκ τριold, Phormio, an arrant rogue ; γονίας. Οr. 44 (Leochar.) 8 5 had you been honest, you would ουδέν αν έδει άνωθεν εξετάζειν το have remained poor. As it is, γένος το ημέτερον. The ανακείον after embezzling the sums under is the temple of the Dioscuri your control, you choose to re- or "Aνακες, as they were called gard them as an inherited patri. (Plut. Thes. 33, Cic. Nat. Deor. mony! Yet, suppose I could have III. § 53). It was one of the clapped your present property on places where slaves were sold ; your shoulders and arrested you Διοσκούρων ιερόν, ου νύν οι μισθοsummarily as a thief caught in φορούντες δούλοι εστασιν. (Bekker the act, then if you denied the Anecd. 8.v.) Ηarpocr. ανακείον" theft, you would have been com- ανάκτορον: Δημοσθένης εν τω pelled to confess that you got it κατά Στεφάνου. ιερόν των Διοall from my father : you could σκούρων.

Cf. Seneca de connot have got it elsewhere, for you stantia sapientis 13 (quoted by

δικος. σημείον δέ ει γαρ ήν δίκαιος, πένης αν ήν τα του δεσπότου διοικήσας. νύν δε τοσούτων χρημάτων το πλήθος κύριος καταστας, ώστε τοσαύτα λαθείν απ'

αυτών κλέψας όσα νύν κέκτηται, ουκ οφείλειν ταύτα, 8ι άλλα πατρώα έχειν ηγείται. καίτοι προς θεών, ει

κλέπτης σε απήγαν ως επ' αυτοφώρω ειληφως, την ου- 1126 σίαν ήν έχεις, ει πως οιόν τ' ήν, επιθείς σοι, είτά σε ήξίουν, ει μη φής υφηρημένος ταύτ' έχειν, ανάγειν όθεν είληφας, εις τίνα αν αυτά ανήγαγες; ούτε γάρ σοι πατηρ παρέδωκεν, ούθ' ειρες, ούτε λαβών ποθεν άλλοθεν ήλθες ως ημάς βάρβαρος γαρ έωνήθης. είθ' ο δημοσία προσήκεν επί τοις ειργασμένους τεθνάναι, συ, το σώμα σεσωκώς και πόλιν εκ των ημετέρων σαυτώ κτησάμενος και παίδας αδελφούς τους σεαυτού δεσπόταις αξιωθείς ποιήσασθαι, παρεγράψω μη εισαγώγιμον είναι την δίκην των εγκαλουμένων χρημάτων υφ'

ημών, είτα κακώς ήμάς έλεγες, και τον ημέτερον πα82 τέρα εξήταζες στις ήν, εφ' οίς τίς ουκ άν, ώ άνδρες

'Αθηναίοι, χαλεπώς ήνεγκεν; εγω γαρ, εί πάντων των άλλων υμών έλαττον προσήκει μοι φρονείν, τούτου

Beels) non moleste feram, si mihi non reddiderit nomen aliquis, ex his qui ad Castoris negotiantur, nequam mancipia ementes vendentesque, quorum tabernis pessimorum servorum areae refertae sunt.'

81. κλέπτης σε απήγον κ.τ.λ.] See Οr. 54 8 1 τη των λωποδυτων απαγωγή η.-επ' αυτοφώρω, flagrante delicto. .

ανάγειν.] ανακομίζειν, « to take back,” sc. εκείσε όθεν (or είς τούτον αφ' ού) είληφας.

ούτε πατήρ παρέδωκεν, ούθ' ευρες.] Οr. 36 8 43, ουδέ γάρ Πασίων όσος πατήρ έκτήσαθ' εύρων ουδέ του πατρός αυτή παραδόντος.

βάρβαρος έωνήθης.] Εur. Ιph.

Aul. 1400, βαρβάρων "Έλληνας
άρχειν είκός, αλλ' ου βαρβάρους,
μητερ, Ελλήνων, το μεν γάρ
δούλον οι δ' ελεύθεροι, the first
four words of which are quoted
by Arist., Pol. I. 2. 4, with the
comment ως ταυτό φύσει βάρ-
βαρον και δούλον όν.

επί τοις ειργασμένοις.] for
what you have done,' Æsch.
Suppl. 6, ούτιν εφ' αίματι δημη.
λασίαν ψήφω πόλεως γνωσθείσαι.
Mid. p. 549, φεύγειν εφ' αίματι.

82. εξήταζες.] i.e. in Οr. 36 88 43 and 48, εγένετο Πασίων 'Αρχεστράτου. Οη εξετάζειν cf. 8 76.

γε μείζον, oίμαι, και τούτω γε ει μηδενός των άλλων έλαττον, εμού γε έλαττον άντων γαρ ημών τοιούτων, οποίους τινάς αν και συ κατασκευάσης τω λόγω, συ

δούλος ήσθα. 83 Τάχα τοίνυν αν ίσως και τούτό τις αυτών είποι,

ως αδελφός ών έμος Πασικλής ουδέν εγκαλεί των αυτων τούτω πραγμάτων. εγώ δ', ώ άνδρες Αθηναίοι, και περί Πασικλέους, παραιτησάμενος και δεηθείς υμών συγγνώμην έχειν, ει προεληλυθως είς τούτο ώστε υπό των έμαυτού δούλων υβρίσθαι8 ου δύναμαι

υβρισθείς Z cum libris. . μείζον] SC. προσήκει φρονείν, accepted by Dindorf. But the which is also understood in both emendation is at once unnecesthe next two clauses.

sary and inadequate, and we συ δούλος ήσθα.] Emphatically prefer accepting the arrangeplaced at the close of the passage. ment suggested by Shilleto,

88 83-84. Oh, but my bro- who has been the first to ex. ther Pasicles takes no part with plain the ms reading correctly. me in these claims against Phor- Schaefer υβρίσθαι frustra ten. . mio!

tat. Interpunctionis egebat As for Pasicles (craving your locus, non coniecturae.' The forgiveness for being provoked passage should run as follows: into uttering what I am about to εγώ δ' ώ άνδρες Αθηναίοι και say), while I acknowledge him περί Πασικλέους, (παραιτησάμενος as my mother's son, yet, judging και δεηθείς υμών συγγνώμην έχειν, from his taking Phormio's side εί, προεληλυθως εις τούτο ώστε against me, I have my fears that υπό των εμαυτού δούλων υβρισθείς his father was another. Say no ου δύναμαι κατασχεϊν, ο τέως more, then, of Pasicles! call him ουδε των άλλων λεγόντων ακούειν your son, Phormio, and not έδόκουν ερω και ου σιωπήσομαι) your master; my opponent (as εγώ γαρ ... νομίζω. * γάρ post he is bent upon it)—not my bro. parenthesin saepe fraudi fuit ther.

criticis' (Fals. Leg. § 107 not. 83. τούτω. Depending on έγ. crit.). καλεί, not on των αυτών.

(The passage is slightly åvaυβρίσθαι.] The

have κόλουθον, but it can hardly be υβρισθείς, which makes it neces- doubted that we must construe sary to take ώστε with ου δύναμαι προεληλυθώς είς τούτο ώστε κατασχεϊν and at first sight υβρισθείς ου δύναμαι κατασχεϊν, leaves ei without a verb. Το 'having reached such a point remove the supposed difficulty, that I am unable to restrain Dobree reads υβρίσθαι, placing (my feelings), and συγγνώμην παραιτησάμενος - κατασχεϊν in a έχειν (έμοι) εί έρω και ου parenthesis. The infin, is also σιωπήσομαι. Τhe εγώ δ' at the approved by G. H. Schacfer and beginning is resumed at cyw


« PreviousContinue »