Page images
PDF
EPUB

37

y Bekk.

ΜΑΡΤΥΡΙΑΙ. Τοίχους τοίνυν διορύττοντες και παίοντες τους απαντώντας, άρ' αν υμίν όκνήσαι δοκούσιν εν γραμματειδίω τα ψευδή μαρτυρείν αλλήλοις' οι κεκοινωνηκότες τοσαύτης και τοιαύτης φιλαπεχθημοσύνης και πονηρίας και αναιδείας και ύβρεως και πάντα γάρ ταύτ' έμοιγ' εν τοις υπό τούτων πραττομένοις ενεϊναι δοκεί. καίτοι και τούτων έτερ' εστί πεπραγμένα τούτοις δεινότερα, άλλ' ήμείς ούχ οδοί τε γενοίμεθ' άν πάντας

εξευρείν τους ήδικημένους. 38 "Ο τοίνυν πάντων αναιδέστατον μέλλειν αυτόν

om. Σ prima mαnu. speech proper that was reckoned φιλαπεχθημοσύνης] malignity, in the allowance of time mea- quarrelsomeness,' used also by sured by the water-clock. Or. Isocr. de perm. 8 315, ωμότητα 36 ends with the words &žépa και μισανθρωπίαν και φιλαπεχθητο ύδωρ pour out the water, μοσύνην. Dem. Οr. 24 8 6 ποimplying that the orator had νηρώ και φιλαπεχθήμoνι και θεοίς found it unnecessary to avail εχθρώ. himself of the full allowance καίτοι...τούτοις] a fortuitous of time. The Orators frequently hexameter. use üdwp in the sense of time SS 38–41. I must warn you allotted' for a speech, e.g. ¿v that Conon will try to impose τώ εμώ ύδατι εν μικρώ μέρει upon you by swearing by the του παντός ύδατος. So Οr. 42 lives of his own sons and by fin. προς ολίγον ύδωρ αναγκα- other strange imprecations. His ζόμενος λέγειν. Cf. Pliny Ep. recklessness about oaths is proved 11. 11. 14 dixi horis paene quin- by what I have heard of the que ; nam duodecim clepsydris profanity of his youthful days; quas spatiosissimas acceperam and surely Conon who would sunt additae quattuor.

think nothing of perjury is not 37. τοίχους διορύττοντες.] The to be credited in comparison with documents just read have de- myself, who, so far from swearing posed to the defendant's wit- by the lives of my children, would nesses being guilty inter alia of not swear at all except under housebreaking (τοιχωρυχία). compulsion, and even then, only γραμματειδίω] a mere bit of in a lawful manner.

Such an paper,' 'a paltry document.' oath I was willing to take for Οr. 56 8 1 εν γραμματειδίω δυοϊν the truth's sake; and, in selfχαλκοίν εωνημένη και βιβλιδίω defence against the perjury of μικρή πάνυ. The diminutive is my opponent, I challenged him thrown into effective contrast to accept my offer to take the by the subsequent τοσαύτης και oath, and I now solemnly swear τοιαύτης.

that Conon whom I now prose

ακούω ποιείν, βέλτιον νομίζω προειπείν υμίν είναι. φασί γαρ παραστησάμενον τους παίδας αυτόν κατά τούτων ομείσθαι, και αράς τινας δεινάς και χαλεπάς έπαράσεσθοι και τοιαύτας, οίας ακηκοώς γέ τις θαυμάσας απήγγειλεν ημίν. έστι δε, ώ άνδρες δικασται, ανυπόστατα μέν τα τοιαύτα τολμήματα οι γαρ οίμαι βέλτιστοι και ήκισταν αυτοί τι ψευσάμενοι μάλισθ' a 'Bekk. cum H. Wolfio et corr. E.'

-σασθαι Ζ. b Bekk.

απήγγελλεν Ζcum ΣΦ. cute really assaulted and bru- μνύντων τον όρκον κατα ιερών τεtally maltreated me.

λείων, Isaeus Or. 78 16, ομνύναι 38. παραστησάμενον τους παι- καθ' ιερών, Lys. Οr. 32 8 13, επιδας.] The practice of exciting ορκήσασα κατα των παίδων the compassion of the jury by των εμαυτής, Dem. 29 8 26 η bringing the children into court μήτηρ κατ' εμού και της αδελφής is often referred to, e.g. Or. 21 πίστιν ηθέλησεν επιθεϊναι, Οr. 19 8 99, παιδία γαρ παραστήσεται 8 292, Or. 21 8 119. (Kuhner's και κλαήσει και τούτοις αυτόν εξ- Greek Grammar, § 433 fin.) αιτήσεται, and Hyperides Eure- We find a curious parallel in nipp. ad fin. εγώ μεν ούν σοι a charge made as follows against Ευξένιππε βεβοήθηκα όσα είχον. Demosthenes himself by Dei. λοιπόν δ' έστι δείσθαι των δικα- narchus, Οr. 1 8 71, που τούτ' στών και τους φίλους παρακα

έστι δίκαιον...τους μεν νόμους προλεϊν και τα παιδία αναβιβάζεσθαι, λέγειν...παιδοποιείσθαι κατά τους (see especially Aristophanes' νόμους...σε δε τους ου γεγενημέridicule of the custom in Vespae νους υιείς σαυτό προσποιείσθαι 568-74 and 976-8). But in παρά τους νόμους των εν ταις κρίthe present case a still more σεσιν ένεκα γιγνομένων όρκων. sensational effect is to be pro- ακηκοώς...απήγγειλεν] i.e. our duced by Conon's laying his informant listened to them in hands upon his children's heads amazement.' and praying that the direst ανυπόστατα] not exactly incurses may come down upon tolerable' but irresistible,' 'imthem, if his statements are possible to withstand.' The false. .

most upright of men and those κατά τούτων ομείσθαι] • to who are least likely to tell a swear by them,-by their lives.' falsehood themselves (the jury κατά implies the basis on which for instance) are most likely to be the oath rests [or, rather, hos- deceived by such asseverations tile action directed against the (υπο των τοιούτων 80. τολμημάobject sworn by. So in Ar. των). Equit. 660, κατά χιλίων παρή- οι οίμαι βέλτιστοι.] For the νεσα ευχήν ποιήσασθαι χιμάρων, position of oίμαι, cf. ΡΙ. Gorg. the vow is, as it were, aimed at 483 ο, ή δέ γε οίμαι φύσις, and the lives of the creatures to be Rep. 504 Α, εξ οίμαι της ακροτάsacrificed. P.]. Thuc. v. 47, ô- της ελευθερίας.

υπό των τοιούτων εξαπατώνται' ου μην αλλά δεί πρός 1269 39 τον βίον και τον τρόπον αποβλέποντας πιστεύειν. την

δε τούτου προς τα τοιαύτ' ολιγωρίαν εγώ προς υμάς έρω πέπυσμαι γαρ εξ ανάγκης. ακούω γαρ, ώ άνδρες δικασταί, Βάκχιόν τέ τινα, δς παρ' υμίν απέθανε, και 'Αριστοκράτην τον τους οφθαλμούς διεφθαρμένον και τοιούτους ετέρους και Κόνωνα τουτονι εταίρους είναι μειράκια όντας και Τριβαλλους επωνυμίαν έχειν" τούτους τά τε Εκαταία κατεσθίειν, και τους όρχεις τους c Bekk.

κατακαίειν FΣΦ. om. Ζ. ου μην αλλά]='not but that.' διεφθαρτο, ήν γάρ δή κωφός, The phrase is always elliptical: and ib. 38 διεφθαρμένος την here we may supply ου μην (υπό ακοήν. Dem. Οr. 13 8 13 δει των τοιούτων δει εξαπατάσθαι) τα ώτα πρώτον υμών ιάσασθαι, αλλά...

διέφθαρται γάρ. προς τον βίον...πιστεύειν.]You Τριβαλλους.] See Excursus must turn your eyes (away from (D) at the end of this speech. απο... his solemn assurances in τα “Εκαταία.] Once every court) to his life and character month, at the time of the new and then believe him (if you moon, dishes of food were set can).

out for Hecate in the evening 39. προς τα τοιαύτα] sc. όρκους. at the places where three roads

πέπυσμαι...ανάγκης] i. e. the met; and the food thus offered defendant has forced the enquiry was not unfrequently eaten by upon me (cf. 8 17 fin. ανάγ- poor people. Cf. Arist. Plutus, κη...).

594–7, παρά της Εκάτης παρ' υμίν απέθανε]

εξεστιν τούτο πυθέσθαι | είτε το demned to death in your court, πλουτεΐν είτε το πεινήν βέλτιον. -by your verdict.'

φησί γαρ αύτη | τους μέν έχοντας 'Αριστοκράτην.] Probablyiden- και πλουτουντας δείπνον κατά tical (as Westermann suggests) μην αποπέμπειν, τους δε πένητας with the person mentioned in των ανθρώπων αρπάζειν πριν καταΟr. 38 8 27 των αισχρών έστι... θεϊναι (with the Scholia). [Juτα μεν όντα κατεσθίοντας και παρ- venal v. 85, exigua feralis cena οινούντας μετα 'Αριστοκράτους και patella,' Psalm cvi. 28, they Διογνήτου και τοιούτων ετέρων ate the offerings of the dead.' αισχρώς και κακώς ανηλωκέναι. This act, and the eating of the

τον τους οφθ. διεφθαρμένον] καθάρματα, which had a mysti“ the man with the bad eyes' cal import, are cited as in(perhaps blind from ophthalmia, stances of impious bravado in luscus). For pass. of διαφθείρω things sacred, which augured ill used of impaired sight or hear- for Conon's paying any regard to ing, and similarphysical defects, the obligations of a solemn oath. cf. Hdt. Ι. 34 ήσαν το Κροίσω P.] In Lucian's dialogues of δύο παίδες, των ούτερος μεν the dead (1. 1. = p. 331. R.)

was con

εκ των χοίρων, οίς καθαίρουσιν όταν εισιέναι μέλλώσι,

συλλέγοντας εκάστοτε συνδειπνείν αλλήλοις, και ράον 40 ομνύναι και επιορκεϊν ή οτιούν, ού δη Κόνων ο τοιούτος

τας όρνεις (όρνις kB) τας εκ των χωρών (χορών Α') αίς libri. Diogenes asks Pollux to invite this into the nearest verb he from the upper world Menippus could think of, κατακαίειν ; this the Cynic, who is sure to bring would be seen to be wrong by a his wallet well stocked with still later writer, who would broken victuals, λέγε αυτά..., substitute the intelligible word εμπλησάμενον την πήραν ήκειν κατεσθίειν. θέρμων τε πολλών και εί που εύροι τους όρχεις τους εκ των χοίεν τη τριόδω Εκάτης δείπνον ρων.] The MSs have τάς όρνεις κείμενον ή ώον εκ καθαρσίου ή τι (or όρνις) τας εκ των χωρών (or τοιούτον.

χορών) αίς. But birds are out of Hemsterhuisin an exhaustive place in an expiatory sacrifice note on the above passage prior to a public assembly, and (Vol. II. p. 397-400 ed. Bipont.) the use of young pigs for this puralso quotes Plutarch II. p. 290 pose is distinctly attested by D, (the dog) χθονία δείπνον ancient authorities; we must “Εκάτη πεμπόμενος εις τριόδους therefore accept the certain αποτροπαίων και καθαρσίων επέ- emendation given in the text, χει μοιραν, Quaest. Rom. p. 280 and originally proposed by Hem. B, Symp. VΙΙ. p. 708 F. We sterhuis (in his note on Lucian may add Charicleides cited by above referred to). Athenaeus VΙΙ. 325, δέσποιν Harpocr. (and Photius) kaΕκάτη, τριοδίτι, τρίμορφε, τρι- θάρσιον Αισχίνης κατά Τιμάρχου πρόσωπε, τρίγλαις (mullet) κη- ( 23, speaking of the εκκλησία, λευμένα.

επειδαν το καθάρσιον περιενεχθή), After the word Εκαταία Some έθος ήν 'Αθήνησι καθαίρειν την of the M8s (including Σ) have εκκλησίαν και τα θέατρα και όλως κατακαίειν, “to burn up, which τας του δήμου συνόδους μικρούς is not likely to be the right πάνυ χοιριδίοις άπερ ώνόμαζον reading; others (e. g. Augusta- καθάρσια τούτο δ' εποίουν οι λεγόmus primus) have κατεσθίειν, μενοι περιστίαρχοι, οίπερ ωνομάσwhich makes good sense and is θησαν ούτως ήτοι από του περιcommonly accepted (e.g. by στείχειν ή από της εστίας. (Αr. Dindorf). Of Reiske's conjec- Eccl. 128, ο περιστίαρχος περιtures (κατ' άγυιάς and καταπίνειν) φέρειν χρη την-γαλήν.) neither can be considered pro- καθαίρουσιν.] A plural indebable. Baiter leaves out the finite, with the subject omitted; verb, thus making συλλέγοντας cf. the frequent use of φασί, , govern Εκαταία as well as όρχεις. λέγουσι, ονομάζουσι. Westermann suggests κλέπτειν εισιέναι] SC. εις την εκκληbut followς Baiter. κατακαίειν σίαν, etc. Hence εισιτήρια (fals. may perhaps be accounted for leg. § 210 with Shilleto's note). by supposing that 'Ekataia or ή οτιούν.] They think less of καταλα was erroneously written swearing and perjuring them. twice by an early copyist; a selves than anything else what. subsequent copyist might alter soever,' 'than anything else in

πιστός έστιν ομνύων ουδε πολλού δεί· αλλ' ο μηδ' εύορκον μηδέν αν ομόσας ως μη νομίζετε, κατά δε δη

e Z cum Sauppio. ομόσας, κατά δε δη παίδων ων μη νομίζετε Bekker.-Lege ών μη νομίζεται μηδέν μηδ' αν μελλήσας, qui ne in animum quidem induxerit ut novo et inusitato more per liberorum capita iuret... Imo transpone, ομόσας ως μη νομίζεται, κατά δε δή των παίδων μηδ' αν μελλήσας.Dobree. the world. Οr. 56 $ 15 ουδέν γε sons and offers to undergo the μάλλον ή οτιούν.

fiery ordeal.' P.] 40. ου δη...ουδε πολλού δεί.] ο μηδ' –μελλήσας. The Mss Here, as usual in this phrase, have ο μηδ' εύορκον μηδεν αν ουδέ reiterates the preceding ne- ομόσας, κατα δε δή παίδων, ών gation (oυ δη) but does not nega- μη νομίζετε, μηδ' άν μελλήσας. tive πολλού δεϊ although closely There are two objections to pronounced with it. (Cf. fals. this, (i) the plaintiff describes leg. 8 33 ου γάρ...τα πράγματ' himself as one who is 'reluctεστί φαύλα... ουδε πολλού δεί, ant to swear even to the truth' with Shilleto's note.) We have whereas in § 41 he publicly an apparent exception to this swears to having been assaulted rule in Οr. 18 8 20 φανήσεται by the defendant, (ii) an oath γάρ ουδε πολλού δεί της γενησο

by the lives of one's children μένης άξιον αισχύνης, where is described as "contrary to there is no preceding negative usage' ών μη νομίζετε, whereas expressed. The exception may this very oath is elsewhere however be explained on the attributed to the mother of supposition that φανήσεται is Demosthenes. Or. 29 SS 26, 33, ironical and therefore implies 54, 56 ή μήτηρ κατ' εμού και της a negative: ου γαρ φανήσεται της αδελφής...πίστιν ηθέλησεν επιγενησομένης άξιον αισχύνης, ουδε Θείναι... ήν μηδείς υμών νομιζέτω πολλού δεί.

καθ' ημών ποτ' αν ομνύναι ου δή κ.τ.λ.] A very elegant ταύτ' αν εθέλειν, ει μη σαφως ήδει and idiomatic passage: "Conon τα εύορκα ομουμένη. Οr. 198 292. then, as a character such as We may therefore accept I have described, is not to be Sauppe's conjecture o und eởoptrusted on oath; far from it, κον μηδέν αν ομόσας ως μη νομίindeed. No! the man who ζετε, κατά δε δή παίδων μηδ' αν would not take even an oath μελλήσας. that he intends to observe by If an easier alteration is

preany object you do not recognise ferred, we may retain the order (i.e, such as Conon swears by) as it stands in the ass, simply and would not for a moment inserting μηδέν after ών μη νομίthink of doing so on the lives SETE, and accounting for its loss of his children, but would by its similarity to the subrather suffer anything than sequent μηδ αν. The sentence that,--and who, even when would then run thus : ο μηδ' constrained, will take none but εύορκον μηδέν αν ομόσας, κατά δε a customary oath,-I say, such δή παίδων, ων μη νομίζετε a man is more to be trusted μηδέν μηδ' άν μελλήσας. Thus than one who swears by his ων μη νομίζετε depends on μηδέν

« PreviousContinue »