Page images
PDF
EPUB

ΠΕΡΙ ΤΗΣ

ΑΤΕΛΕΙΑΣ ΠΡΟΣ ΛΕΠΤΙΝΗΝ.

"ΑΝΔΡΕΣ δικασται, μάλιστα μεν είνεκα του νομίζειν συμφέρειν τη πόλει λελύσθαι τον νόμον, είτα και του παιδός είνεκα του Χαβρίου ώμολόγησα τούτοις ως άν οιός τ' ώ συνερείν. έστι δ' ουκ άδηλον, ώ άνδρες Αθηναίοι, τούθ', ότι Λεπτίνης, κάν τις άλλος υπέρ του νόμου λέγη, δίκαιον μεν ουδέν έρεί περί αυτού, φήσει δ' άναξίους τινάς ανθρώπους ευρομένους ατέλειαν εκδεδυκέναι τας λειτουργίας, και τούτο πλείστον χρήσεται το λόγω. εγώ δ' ότι μέν τινών κατηγορούντα 2 πάντας αφαιρείσθαι την δωρεάν των αδίκων έστιν εάσω. και γαρ είρηται τρόπον τινά και υφ' υμών ίσως γιγνώσκεται· αλλ' εκείν' άν έρoίμην ήδέως αυτόν, τίνος είνεκ', εί τα μάλιστα μη τινές, αλλά πάντες ήσαν ανάξιοι, των αυτών ήξίωσεν υμάς τε και τούτους. εν μέν γάρ το γράψαι μηδένα είναι ατελήτους έχοντας αφείλετο την ατέλειαν, εν δε τώ προσγράψαι « μηδε το λοιπόν εξείναι δούναιυμάς το δούναι υμίν εξείναι. ου γαρ εκείνο γ' ένεστιν ειπείν, ως τον αυτόν τρόπον, όνπερ ους έχοντας άφειλετο την δωρεάν αναξίους ενόμιζεν, ούτω και τον

B

δήμον ανάξιον ηγείτο κύριον είναι του δούναι, 3 εάν τω βούληται. αλλά νή Δί' εκείν' αν ίσως

είπoι προς ταύτα, ότι διά το ραδίως εξαπατάσθαι 458 τον δήμον, διά τούθ' ούτως έθηκε τον νόμον. τί ούν κωλύει πάντ' αφηρήσθαι και όλως την πολιτείαν υμάς κατά τούτον τον λόγον ; ου γάρ έστιν εφ' ότου τούτ' ου πεπόνθατε των πάντων, αλλά και ψηφίσματα πολλά πολλάκις εξαπατηθέντες κεχειροτονήκατε, και συμμάχους ήδη τινάς ήττους αντί κρειττόνων επείσθηθ' ελέσθαι, και όλως εν

oίμαι πολλούς οίς πράττετε και τοιούτόν τι 4 συμβαίνειν ανάγκη. άρ' ούν θησόμεθα νόμον

διά ταύτα, μηδε το λοιπόν εξείναι τη βουλή μηδε τω δήμω μήτε πρoβoυλεύειν μήτε χειροτονείν μηδέν και εγώ μεν ουκ οίμαι: ου γάρ έσμεν αφαιρεθήναι δίκαιοι περί ών αν εξαπατηθώμεν, αλλά διδαχθήναι πως τούτο μη πεισόμεθα, και θέσθαι νόμον ουχ ος αφαιρήσεται το κυρίους ημάς είναι, αλλά δι' ου τον εξαπατώντα τιμωρη

σόμεθα. 5 Εί τοίνυν τις εάσας ταύτ' αυτό καθ' αύτ'

εξετάσειεν, πότερόν ποτε λυσιτελέστερόν έστι κυρίους μεν υμάς είναι της δωρεάς, εξαπατηθέντας δέ τι και φαύλω τινι δούναι, ή διά του παντελώς ακύρους γενέσθαι μηδ' αν άξιόν τιν' ειδήτ' εξείναι τιμήσαι, εύροιτ' άν μάλλον εκείνο λυσιτελούν. διά τί και ότι εκ μέν του πλείονας ή προσήκει τιμάν πολλούς ευ ποιείν προκαλείσθ' υμάς, εκ δε

του μηδενί μηδέν, μηδ' αν άξιος ή, διδόναι πάντας 6 απείρξετε του φιλοτιμείσθαι. προς δε τούτω και

δι' εκείνο, ότι οι μεν ανάξιόν τινα τιμήσαντες
ευηθείας τινά δόξαν έχοιεν άν, οι δε τους αγαθόν

τι ποιoύντας εαυτούς με τους ομοίοις αμειβόμενοι 459 κακίας. όσω δή κρείττον ευήθη δοκείν ή πονηρόν είναι, τοσούτω λύσαι τον νόμον κάλλιον ή θέσθαι.

Ού τοίνυν έμοιγ' ουδ' εκείν' εύλογον, ώ άνδρες 7 'Αθηναίοι, σκοπoυμένο φαίνεται, καταμεμφόμενόν τινας επί ταϊς υπαρχούσαις δωρεαϊς τους χρησίμους όντας των τιμών αποστερείν. ει γαρ υπαρχουσών τούτων φαύλοι και ανάξιοί τινες κατά τον τούτων λόγον εισίν, τί χρή προσδοκών έσεσθαι τόθ', όταν παντελώς μηδε πλέον μέλλη μηδέν είναι τοϊς χρηστοίς ουσιν ;

"Έτι τοίνυν υμάς κάκείν' ενθυμείσθαι δεί, ότι 8 εκ των νυν υπαρχόντων νόμων και πάλαι κυρίων, ούς ουδ' αυτός ούτος άντείπoι αν μη ουχί καλώς έχειν, ενιαυτόν διαλιπών έκαστος λειτουργεί, ώστε τον ήμισύν έστ' ατελής του χρόνου. είθ' ης πάσι μέτεστι το ήμισυ, και τους μηδ' οτιούν αγαθών πεποιηκόσιν υμάς, ταύτης τους ευ ποιήσαντας, και προστεθείκαμεν αυτοίς, ταύτ' αφελώμεθα και μηδαμώς» ούτε γάρ άλλως καλόν ούθ' υμίν πρέπον. πώς γαρ ουκ αισχρόν, ώ άνδρες 9 'Αθηναίοι, κατά μέν τήν άγοράν αψευδείν νόμον γεγράφθαι, εφ' οίς ουδέν έστι δημοσία βλάβος εί τις ψεύδεται, εν δε το κοινό μη χρήσθαι το νόμω τούτω την πόλιν την αυτήν επιτάξασαν τους ιδιώταις, αλλά τους αγαθόν τι πεποιηκότας εξαπατήσαι, και ταυτ' ού μικράν ζημίαν οφλήσειν μέλλουσαν; ου γαρ ει μη χρήματαπόλλυτε μόνον 10

σκεπτέον, αλλ' ει και δόξαν χρηστών, περί ης μάλλον σπουδάζετ' η περί χρημάτων, και ου μόνον υμείς, αλλά και οι πρόγονοι. τεκμήριον δέν χρήματα μέν γάρ πλείστά ποτε κτησάμενοι πάνθ' υπέρ φιλοτιμίας ανήλωσαν, υπέρ δε δόξης 46ο ουδένα πώποτε κίνδυνον εξέστησαν, αλλά και τας ιδίας ουσίας προσαναλίσκοντες διετέλουν. νύν τοίνυν ούτος ο νόμος ταύτην αντί καλής αισχράν. τη πόλει περιάπτει, και ούτε των προγόνων ούθ' υμών άξίαν. τρία γάρ τα μέγιστονείδη κτάται, φθονερούς, απίστους, άχαρίστους είναι

δοκεϊν. 11 "Ότι τοίνυν ουδ' έστιν όλως, ώ άνδρες Αθηναίοι,

του ήθους του υμετέρου κύριον ποιήσαι τοιούτον νόμον, και τούτο πειράσομαι δείξαι διά βραχέων, έν τι των πρότερον πεπραγμένων τη πόλει διεξελθών. λέγονται χρήματοι τριάκοντα δανείσασθαι παρά Λακεδαιμονίων επί τους εν Πειραιεί. επειδή δ' ή πόλις είς έν ήλθεν και τα πράγματ

εκείνα κατέστη, πρέσβεις πέμψαντες οι Λακε12 δαιμόνιοι τα χρήματα ταύτ' απήτουν. λόγων δε

γιγνομένων, και των μεν τους δανεισαμένους αποδούναι κελευόντων, τους εξ άστεως, των δε τούτο πρώτον υπάρξαι της ομονοίας σημείον αξιoύντων, κοινή διαλύσαι τα χρήματα, φασί τον δήμον έλέσθαι συνεισενεγκείν αυτόν και μετασχεϊν της δαπάνης, ώστε μη λύσαι των ωμολογημένων μηδέν. . πως ούν ου δεινόν, ώ άνδρες 'Αθηναίοι, εί τότε μεν τοίς ήδικηκόσιν υμάς υπέρ του μη ψεύσασθαι τα χρήματεισφέρειν

ήθελήσατε, νύν δ' εξον υμίν άνευ δαπάνης τα δίκαια ποιήσαι τοις ευεργέταις, λύσασι τον νόμον, ψεύδεσθαι μάλλον αιρήσεσθε και εγώ μεν ουκ αξιώ.

Το μεν τοίνυν της πόλεως ήθος, ώ άνδρες 13 'Αθηναίοι, και επ' άλλων πολλών και εφ' ών 46ι είπον ίδοι τις αν τοιούτον, αψευδές και χρηστόν,

ου το λυσιτελέστατον προς αργύριον σκοπούν,
αλλά τί και καλόν πράξαι το δε του θέντος τον
νόμον τα μεν άλλ' έγωγ' ουκ οίδα, ουδέ λέγω
φλαθρον ουδέν ουδέ σύνοιδα, εκ δε του νόμου
σκοπών ευρίσκω πολύ τούτου κεχωρισμένον.
φημι τοίνυν εγώ κάλλιον είναι τούτον υμίν 14
ακολουθήσαι περί του λύσαι τον νόμον ή υμάς
τούτω περί του θέσθαι, και λυσιτελέστερον είναι
και υμίν και τούτη την πόλιν πεπεικέναι Λεπ-
τίνην όμοιον αυτή γενέσθαι δοκείν ή αυτήν υπό
τούτου πεπείσθαι ομοίαν είναι τούτω. ουδέ γάρ
εί πάνυ χρηστός έσθ', ώς έμού γ' ένεκ' έστω,
βελτίων εστι της πόλεως το ήθος.

Νομίζω τοίνυν υμάς, ώ άνδρες δικασταί, άμεινον 15
αν περί του παρόντος βουλεύσασθαι, ει κακείνο
μάθοιτε, ότι η μόνω μείζoυς εισιν αι παρά των
δήμων δωρεαι των παρά των άλλων πολιτειών
διδομένων, και τούτ' αφαιρείται νυν τω νόμω.
τη μεν γάρ χρεία τη των ευρισκομένων τας δω-
ρεάς οι τύραννοι και οι τας ολιγαρχίας έχοντες
μάλιστα δύνανται τιμάν πλούσιον γάρ, δν αν
βούλωνται, παραχρήμεποίησαν τη δε τιμή τας
παρά των δήμων δωρεάς εύρήσετούσας βελτίους.

« PreviousContinue »