Page images
PDF
EPUB

έθνεα, και τον βουβόταν ούρεϊ ίσον Φλέγραισιν ευρών 'Αλκυονή σφετέρας ου φείσατο χερσίν βαρυφθόγγοιο νευράς

50

'Αντ. β'. 35 Ηρακλέης. άλλ' Αιακίδαν καλέων

ες πλέον τούτον κύρησεν δαινυμένων. τον μεν εν ρινό λέοντος στάντα κελήσατο νεκταρέαις σπονδαϊσιν άρξαι

55 καρτεραίχμαν 'Αμφιτρύωνιάδας,

άνδωκε δ' αυτώ φέρτατος 4ο οίνοδόκον φιάλαν χρυσό πεφρικυίαν Τελαμών, ο δ' ανατείναις ουρανώ χείρας αμάχους

60 αύδασε τοιούτον έπος: Εί ποτ' εμάν, ώ Ζεύ πάτερ, θυμώ θέλων αράν άκουσας,

ner.

κείνω.] Τελαμώνι. For theme cf. Nem. IV. 25-30.

Μερόπων.] Men of Kos. As Ηerakles was worshipped at Kos as Alexis (Mezger), the Meropes whom he conquered may have been Egyptian or Kârian or Phoenician oppressors of Greek inhabitants.

32. βουβόταν.] So called because he had lifted' the cattle of Helios from Erythia. For the epithets with and without the article cf. O. and P. p. xxxvi. For the simile cf. Il. ΧΙΙΙ. 754, ώρμήθη όρεϊ νιφόεντι εοικώς (of Hektor).

33. Φλέγραισιν.] In Thrace, cf. Nem. Ι. 67.

σφετέρας.] Ι.q. εάς, see L. and S. 35. καλέων.] Is this future ?

36. ες πλέον.] To the abovementioned voyage. The old Vati. can ΜS. reads ες πλέον κήρυσσε δαινυμένων, leaving a lacuna of a spondee's length before the last word; Triclinian

és πλόον κύρησε πάντων δαινυμένων. Mommsen from Schol. ε. π. τούτον κύρησεν δαινύμενον.

Pauwe ε. π. κήρυξεν αστων δαινυμένων. From

the Schol. I get ε. π. τούτον κύρησεν δαινυμένου. The τούτον is natural as the account goes back to the beginning of the story of the Trojan expedition.

37. άρξαι.] Menger compares for the construction with dat. Nem. II. 25, where αδυμελεί φωνά is most likely, as I took it, dative of man

The Schol. says that this scene is εκ των μεγάλων 'Ήοιών (see L. and S. ήoίoς, II.).

39, 40. φέρτατος-Τελαμών.] For order cf. O. and P. p. xxxvi.

πεφρικυίαν.] “Embossed,' rough, cf. Verg. Aen. XII. 87, auro squalentem alboque orichalco...loricam, ib. IX. 263, aspera signis pocula. According to a Schol. Aristarchos said the metaphor was from a boar, φρίξας εύ λοφιών (Od. XIX. 446).

41. ουρανώ.] Dat. termini. Cf. 0. and P. p. xxxvii.

42. τοιούτον.] ΜSS., old τοιουτόν τι, new τοιούτόν τ'. Even without a following F-ov can be long, cf. Pyth. IX. 114, Nem. Ι. 51, 69, VI. 60.

43. θέλων.] Cf. Ο1. . 97, Pyth.

MSS.

'Επ. β'. νύν σε, νύν ευχαϊς υπό θεσπεσίαις 45 λίσσομαι παιδα θρασύν εξ Εριβοίας

65 ανδρι τώδε, Ξεϊνι', άμαρ μοιρίδιον τελέσαι: τον μεν άρρηκτον φυάν, ώσπερ τόδε δέρμα με νύν

περιπλανάται θηρός, δν πάμπρωτον αέθλων κτεϊνά ποτ' έν Νεμέα

70 θυμός δ' επέσθω. ταύτ' άρα οι φαμένο πέμψεν θεός 5ο αρχον οιωνών μέγαν αιετόν άδεια δ' ένδον νιν έκνιξεν χάρις,

Στρ. γ'. είπέν τε φωνήσαις άτε μάντις ανήρ"

75

11. 69 (Μss. θέλων, some edd. εκών), in Εur. Bacchae, 100, έτεκεν δ' ανίκα Χ. 5, Nem. 84 note.

Μοίραι τέλεσαν ταυρόκερων θεόν. 44. υπό.] For the unusual use 47. τον μέν.] To make him.' of the preposition=' by means of,' Zeugma with τελέσαι. The particle cf. Ο1. . 6, υπό βoυθυσίαις (έγέρα- μέν is to be taken with φυάν, correρεν), Ρyth. V. 94, ρανθείσαν υπό χεύ- lative with θυμός δέ, υ. 49, cf. Nem. μασιν, Nem. VΙΙ. 84.

ΙΧ. 39. 46. Old Vat. ΜS. ανδρί τούδε ξεί- άρρηκτον.] ‘Stout,' stalwart,' νον αμόν, μ. τ. Old Medicean Ms. not invulnerable.'

Pindar seems ανδρι τόνδε κείνον άμον μ. τ. Tricli- to have told elsewhere of Aias havnian mss. àvôpi de, çeivov åpòv ing been wrapped up in Herakles' M. T. Hermann and Böckh follow lion's skin and thereby rendered these last mss. except in reading invulnerable, cf. Schol. Arg. ad Tøde for de, interpreting 'a son Soph. Aiac. to make my friend perfectly happy.' φυάν.] For the meaning phyFor ξ. α. Rauchenstein would read sique' cf. Isth. vi. 22, cf. also ξεινοτίμω, Schnitzer ξείνιόν μου. σιν, Nem. VI. 5, Isth. ΙΙΙ. 67. Bergk άνδρα τόνδε ξείνον αμόν μ. τ. ώσπερ.] For the compendious I propose the text or κείνον ήμαρ construction cf. Nem. ix. 41. μοιρίδιον, comparing Pyth. IV. 255, 48. πάμπρωτον αέθλων.] Accuκαι εν αλλοδαπαϊς | σπέρμαρούραις sative of general agreement. Cf. τουτάκις υμετέρας ακτίνος όλβου δέ- ΟΙ. ΙΙ. 4. ξατο μοιρίδιον | άμαρ ή νύκτες. Cf. 49. θυμός δ' επέσθω.] “And let also μόρσιμος αιών, of Epaphos’ his spirit correspond. Cf. ΟΙ. ΙΙ. birth, Aesch. Suppl. 46. I think 22. Don. Others, let the spirit that αμαρ μοιρίδιον is the accusa- (of a lion) accompany (the lion's tive, like δεύτερον αμαρ, Isth. III. strength).' 85, and that τελέσαι is to be re- φαμένω.] Cf. Nem. IX. 43. ferred to Ζεύς τέλειος, who was 50. Observe the expressive sounds usually invoked before the first of this line. libation, a similar use being found έκνιξεν.] Thrilled him.'

πον

"Έσσεται του παίς, ον αιτείς, ο Τελαμών
και νιν όρνιχος φανέντος κέκλετ' επώνυμον ευρυβιαν

Αίαντα, λαών
έν πόνους έκπαγλον Ενυαλίου.

80 55 ώς άρα είπων αυτίκα

έζετ'. εμοί δε μακρόν πάσας αναγήσασθ' αρετάς
Φυλακίδα γαρ ήλθον, ω Μούσα, ταμίας
Πυθέα τε κώμων Ευθυμένει τε' τον 'Αργείων τρό-

85 ειρήσεται πα κ' εν βραχίστοις.

'Αντ. γ'. 6ο άραντο γαρ νίκας από παγκρατίου,

τρείς απΙσθμού, τας δ' απ' ευφύλλου Νεμέας, αγλαοί παϊδές τε και μάτρως. ανά δ' άγαγον ες φάος οίαν μοίραν ύμνων"

90 ταν Ψαλυχιδάν δε πάτραν Χαρίτων

άρδοντι καλλίστα δρόσω, 65 τόν τε Θεμιστίου ορθώσαντες οίκον τάνδε πόλιν 95

θεοφιλή ναίοισι. Λάμπων δε μελέταν
έργοις οπάζων Ησιόδου μάλα τιμά τούτ' έπος,
υιοίσί τε φράζων παραινεί,

100

53. And Zeus calls (idiomatic aorist) him, by a name commemorative of the appearance of the bird, mighty Aias. Apollodoros gives the same derivation. In Soph. Ai. 430—432 we have, as Prof. Jebb rightly says, a pun, not an etymology. .

56. μακρόν.] Cf. Nem. Χ. 4, 19.

αρετάς.] Instances of the worth of the folk of Aegina. This verse refers back to v. 22.

58. For these names cf. Nem. V. Introd.

τον 'Αργείων τρόπον.] Cf. Aesch. Supp. 196, 269 [P.], μακράν γε μεν δη ρησιν ου στέργει πόλις. Soph. Frag. 411, μύθος γαρ 'Αργολιστί συν

F. ΙΙ.

[blocks in formation]

'Επ. γ'.

ξυνόν άστει κόσμον εα προσάγων. 70 και ξένων ευεργεσίαις αγαπάται,

μέτρα μεν γνώμα διώκων, μέτρα δε και κατέχων γλώσσα δ' ουκ έξω φρενών φαίης κέ νιν ανδράσιν αεθληταισιν έμμεν

105 Ναξίαν πέτραις εν άλλαις χαλκοδάμαντάκόναν.

πίσω σφε Δίρκας άγνόν ύδωρ, το βαθύζωνοι κόραι 75 χρυσοπέπλου Μναμοσύνας ανέτειλαν παρ' ευτειχέσιν

Κάδμου πύλαις.

[ocr errors]

69. ξυνόν.]. Cf. Ο1. VΙΙ. 21, XI. [x.]11.

70. ευεργεσίαις.] Dat. of cause. Cf. ΟΙ. VI. 90.

71. For the repetition of a word with μεν- δε cf. Isth. ΙΙΙ. 8. For sentiment cf. Hes. W. and D. 692, μέτρα φυλάσσεσθαι, καιρος δ' επί πασιν άριστος.

72. ουκ έξω φρενών.] “Does not go beyond the bounds of wisdom.' Schol. oυ πρoπετώς φθέγγεται. Mezger, does not say one thing and mean another.'

φαίης, κ.τ.λ.] ΜSS. φαίης κε νιν άνδρ(άνδρα) εν αθληταΐσιν. Heyne, Hermann, Böckh, φ. κ. ν. ανδράσιν αθ. Mommsen, φ. κ. Μένανδρον εν αεθλ., after the Triclinian gloss, τον αλείπτην Μένανδρον είναι έξοχον, which is a wrong interpretation drawn from Nem. VIII. 48. Bergk gives the text. So the Schol. είπου δ' άν τις αυτόν τον Λάμπωνα, είναι τοιούτον άνδρα εν τοις αθληταίς, οίαν, κ.τ.λ. The Schol., however, needlessly regards Lampón as a trainer.

73. Ναξίαν.] The Schol. says that the best whetstones were those of Naxos in Krête.

χαλκοδάμαντ.] For this termination in the feminine gender cf. άνδροδάμαντΕριφύλαν Nem. IX. 16, ποταμία 'Ακράγαντι Ρyth. VI. 6.

74. πίσω.] I will offer them as my ξείνιον a draught. . For the future referring to the time of recitation cf. OI. XI. [x.] 79, 84, Pyth. IX. 89.

The causal forms πίσω, , ενέπισε (Frag. 88 [77]) are referred to the late πιπίσκω by lexicographers. For the double accusative cf. ποτίζω.

ope.] The Psalychidae. For Pin. dar's house near the fountain of Dirkê cf. O. and P. pp. xv, xvi.

75. χρυσοπέπλου.] Our phrase 'golden memories' recommends this epithet to us, but very likely it recalled some celebrated picture or piece of sculpture in Pindar's time.

ευτειχέσιν.] Of the well-built walls.'

ISTHMIA VI. [ VII. ]

ON THE VICTORY OF STREPSIADAS OF THEBES

IN THE PANKRATION.

INTRODUCTION.

STREPSIADAS, a Theban, nephew of Strepsiadas son of Diodotos, probably gained the victory celebrated in this ode at the Isthmian festival of Ol. 81. 2, April, B.C. 456, soon after the disastrous defeat of the Thebans by the Athenians at Oenophyta, which threw the government of Thebes into the hands of the democratic party. In this battle Strepsiadâs the elder, maternal uncle of the victor, had fallen (vv. 24—36).

The rhythm is Lydian with Aeolian measures.

ANALYSIS.

vv.

1-15. Thêbâ is asked in which of the ancient glories of Thebes

she feels most delight. 16–21. But as men forget what is not immortalized in verse,

the poet bids the chorus celebrate in song Strepsiadâs. 21—23. For he has won the prize in the pankration at Isthmos,

and is richly endowed by nature and made illustrious by

minstrelsy, 24—36. And has given delight to his namesake and maternal

uncle, who had recently died fighting like a hero for his

country. 37–39. The poet was bitterly grieved at the defeat and the

deaths of his countrymen, but now Poseidón offers him calm after the storm.

« PreviousContinue »