Page images
PDF
EPUB

8 3 δοκεί τε το φως εναντίον είναι το σκότει έστι δε το σκότος

στέρησις της τοιαύτης έξεως εκ διαφανούς, ώστε δηλον ότι και η τούτου παρουσία το φώς εστιν. και ουκ ορθώς Εμπε- 20 δοκλής, ουδ' εί τις άλλος ούτως είρηκεν, ως φερομένου του φωτός και γιγνομένου ποτε μεταξύ της γης και του περιέχοντος, ημάς δε λανθάνοντος τούτο γάρ έστι και παρά την εν τω λόγω αλήθειαν και παρά τα φαινόμενα. εν μι

κρώ μεν γαρ διαστήματι λάθοι άν, απανατολής δ' επί 25 S 4 δυσμάς το λανθάνειν μέγα λίαν το αίτημα. έστι δε χρώ

ματος μεν δεκτικόν το άχρουν, ψόφου δε το άψοφον. άχρουν δ' έστι το διαφανές και το αόρατον ή το μόλις δρώμενον, οίον δοκεί το σκοτεινόν. τοιούτον δε το διαφανές μέν, αλλ' ουχ όταν η εντελεχεία διαφανές, αλλ' όταν δυ- 30 νάμει η γαρ αυτη φύσις οτε μεν σκότος οτε δε φώς εστίν. ου πάντα δε ορατά εν φωτί έστιν, αλλά μόνον εκάστου 419 το οικείον χρωμα" ένια γαρ εν μέν τω φωτί ουχ οράται έν δε τω σκότει ποιεί αίσθησιν, οίον τα πυρώδη φαινόμενα και λάμποντα (ανώνυμα δ' έστι ταυτα εν ονόματι), οίον μύκης, κέρας, κεφαλαι ιχθύων και λεπίδες και οφθαλ- 5

μοί· αλλ' ουδενός οράται τούτων το οικείον χρώμα. δι' ήν $ 5 μεν ούν αιτίαν ταύτα οράται, άλλος λόγος. νύν δ' επί το

σούτον φανερόν έστιν, ότι το μεν εν φωτί δρώμενον χρώμα. διό και ουχ οράται άνευ φωτός: τούτο γαρ ήν αυτό το χρώματα είναι το κινητικό είναι του κατ' ενέργειαν διαφανούς ηδ' εντελέχεια του διαφανούς φώς εστίν. σημείον δε τούτου φανερόν: εαν γάρ τις θη το έχoν χρώμα επ' αυτήν την όψιν, ουκ όψεται αλλά το μεν χρώμα κινεί το δια

[ocr errors]

18. Te] dè TUVX Trend. 22. τεινομένου ΕV. Tor. | τήν του λόγου ΕTVWy | ενάργειαν TWy. και om. EUW. Η αυτο] αυτή Tor.

24. την του λόγου ενάργειαν 419" Ι. οράται Χ.

9.

This explanation of light is confirmed by the ordinary view which regards light as the opposite of darkness. Darkness in fact is really the removal of such a positive quality from what is pellucid, so that light must necessarily be its presence. Empedocles therefore and any others who have followed him have not described the phenomenon correctly in speaking of the light as moving itself and as coming some time or other, without our knowing it, into existence between the earth and the surrounding air. Such a theory is contrary at once to reason and to experience. Within the limits of a narrow space, such a process might escape our observation : but to imply that it should do so from the rising to the setting sun is to make too great a postulate. It is in fact the colourless which is receptive of colour, just as it is the soundless which is receptive of sound. But such an absence of colour is characteristic of the pellucid and of the invisible or what is scarcely visible (as darkness is generally thought to be). And the pellucid itself is also similarly dark, but it is so not when it is pellucid in actuality, but only so potentially: for it is one and the same element which is at one time darkness, at another time light. It must not however be supposed that light is exclusively the condition of seeing things : it is so only for the peculiar colour of each object. There are in fact some things which are not visible in the light, but admit of being perceived in darkness, as for instance those phosphorescent objects which cannot be denoted by any one single name, but are such things as fungi, horns, fish-heads, scales and eyes—but in none of these is the colour specially belonging to them perceived in darkness. The reason of this is matter for another argument: at present this much is clear that what is perceived in light is colour.

Colour therefore is not visible without the presence of light: this indeed we saw was the essential character of colour that it is calculated to set the actually pellucid in movement : and the full play of this pellucid constitutes light. It is an obvious proof of the existence of this pellucid that if the object be placed close upon the very eye, this object will not be seen. The colour in fact moves the pellucid substance, for instance W. AR.

7

φανές, οίον τον αέρα, υπό τούτου δε συνεχούς όντος κινείται 8 6 το αισθητήριον. ου γαρ καλώς τούτο λέγει Δημόκριτος οιό- 15

μενος, ει γένοιτο κενόν το μεταξύ, οράσθαι αν ακριβώς και ει μύρμηξ εν τω ουρανώ είη· τούτο γαρ αδύνατόν έστιν. πάσχοντος γάρ τι του αισθητικού γίνεται το οράν» υπ' αυτού μεν ουν του όρωμένου χρώματος αδύνατον, λείπεται δε υπό

του μεταξύ, ώστ' αναγκαιόν τι είναι μεταξύ κενού δε γενο- 20 8 7 μένου ουχ ότι ακριβώς, αλλ’ όλως ούθεν οφθήσεται. δι' ήν

μεν ούν αιτίαν το χρώμα αναγκαίον εν φωτί οράσθαι, είρηται. πυρ δε εν αμφοίν οράται, και εν σκότει και εν φωτί,

και τούτο εξ ανάγκης: το γαρ διαφανές υπό τούτου γίνεται 8 8 διαφανές. ο δ' αυτος λόγος και περί ψόφου και όσμης 25

εστίν ούθεν γαρ αυτών απτόμενον του αισθητηρίου ποιεί την αίσθησιν, αλλ' υπό μέν οσμής και ψόφου το μεταξύ κινείται, υπό δε τούτου των αισθητηρίων εκάτερον όταν δ' επ' αυτό τις επιθή το αισθητήριον το ψοφούν ή το όζον, ουδεμίαν αίσθησιν ποιήσει. περί δε αφής και γεύσεως έχει μεν 30

ομοίως, ου φαίνεται δε δι' ήν δ' αιτίαν, ύστερον έσται δηλον. 8 9 το δε μεταξύ ψόφων μεν αήρ, οσμής δ' ανώνυμον κοινόν

γαρ δή τι πάθος επ' αέρος και ύδατός έστιν, ώσπερ το διαφανές χρώματι, ούτω τω έχοντι οσμών και εν αμφοτέροις υπάρχει τούτοις· φαίνεται γαρ και τα ένυδρα των ζώων 35 έχειν αίσθησιν οσμής. αλλ' ο μεν άνθρωπος και των πεζών 419 όσα αναπνεϊ, αδυνατεί όσμάσθαι μη αναπνέοντα. η δ' αιτία και περί τούτων ύστερον λεχθήσεται. νύν δε πρώτον περί ψόφου και ακοης διορίσωμεν.

14. δε] δη ETW. 18. αισθητηρίου VW. μεταξύ om. SUX. 33. δή om. SUVWX.

19. δη ΕΤw.

10. ώστ'-. 419 4. ακοής] όσφρήσεως ΕWXy.

the air, and it is only through this as it extends from the object to the sense that motion can be communicated to the

visual organ.

Democritus is therefore not at all correct in thinking, as he does, that if the intermediate space were empty, everything would be fully seen, even an ant should there be one in the sky. This is really an impossibility. Vision is the result of some impression made upon the faculty of sense : an impression which cannot be effected by the colour itself as perceived ; and must therefore be due to the medium which intervenes. An intervening substance then of one kind or another there must necessarily be: and were this intervening space made empty, not only will the object not be seen exactly, but it will not be perceived at all.

We have thus shewn why colour must be seen in light. Fire is seen under both conditions, both in darkness and in light: and this necessarily : for it is by means of fire that the potentially pellucid becomes so actually.

This same account holds good likewise of sound and smell. Neither produces perception by actual contact with the organ: the scent and the sound move the intervening medium : and this medium moves in turn each of the two sense-organs. Thus, in this case also, if the sonorous or odorous object be placed close upon the organ itself, it will produce no perception. Nor is this true only of these senses: it is really the case with touch and taste as well, though apparently it is not so—a fact of which the reason will be afterwards evident. This intervening medium is in the case of sound air, in the case of smell it is some element found both in air and water which has no name assigned it, but which, just as the pellucid serves as medium in the case of colour, so in the case of what possesses smell is present as a common quality in both of these. And thus it is that even animals which live in water seem to possess the sense of smell: man and all other animals that breathe cannot smell unless when inhaling air. The reason of this will be stated afterwards: for the present we must first proceed to determine the nature of sound and hearing.

[ocr errors]

VII. "Έστι δε διττός ο ψόφος" ο μεν γαρ ενέργειά της, ο 5 δε δύναμις τα μεν γαρ ου φαμεν έχειν ψόφον, οίον σπόγγον, έρια, τα δ' έχειν, οίον χαλκόν και όσα στερεά και λεία, ότι

δύναται ψοφήσαι. τούτο δ' έστιν αυτού μεταξύ και της ακοής 8 2 έμποιήσαι ψόφον ενεργεία. γίνεται δ' ο κατ' ενέργειαν ψό

φος αεί τινος πρός τι και έν τινι πληγή γάρ έστιν η ποι- 10 ουσα. διό και αδύνατον ενός όντος γενέσθαι ψόφον έτερον γαρ το τύπτουν και το τυπτόμενον ώστε το ψοφούν πρός τι ψοφεί. πληγή δ' ου γίνεται άνευ φοράς. ώσπερ δ' είπομεν, ου των τυχόντων πληγή ο ψόφος ουθένα γαρ ποιεί ψόφον έρια αν πληγή, αλλά χαλκός και όσα λεία και κοίλα, 15 ο μεν χαλκός, ότι λείος τα δε κοίλα τη ανακλάσει πολλας ποιεί πληγάς μετά την πρώτην, αδυνατούντος έξελθείν

του κινηθέντος. έτι ακούεται έν αέρα και ύδατι, αλλ' ήττον. 8 3 ουκ έστι δε ψόφου κύριος ο αήρ ουδε το ύδωρ αλλά δεί στε

ρεών πληγήν γενέσθαι προς άλληλα και προς τον αέρα. τούτο δε γίνεται, όταν υπομένη πληγείς και αήρ και μη διαχυθη. διό εάν ταχέως και σφοδρώς πληγή, ψοφεί· δει γαρ φθάσαι την κίνησιν του ραπίζοντας την θρύψιν του αέρος,

ώσπερ αν ει σωρον ή ορμαθον ψάμμου τύπτοι τις φερόμε8 4 νον ταχύ. ηχώ δε γίνεται, όταν από του αέρος ενός γενομέ- 25

νου για το αγγείον το διορίσαν και κωλύσαν θρυφθήναι πάλιν ο αήρ απωσθη, ώσπερ σφαίρα. έoικε δ' αει γίνεσθαι ηχώ, αλλ' ου σαφής, επεί συμβαίνει γε επί του ψόφου

5. ενεργεία Tor. 6. δυνάμει ΕTor. 15. έριον ή πατάξαν ή πληγές, αλλά VX marg. U. 24. ώ om. STUX.

25. απο τoυ om. SUVX Tor.

« PreviousContinue »