Page images
PDF
EPUB

8 5 και χρόνο και μήκει. η δε στιγμή και πάσα διαίρεσις, και 20

το ούτως αδιαίρετον, δηλούται ώσπερ η στέρησις. και όμοιος

ο λόγος επί των άλλων, οίον πως το κακόν γνωρίζει η $ 6 το μέλαν τα εναντίω γάρ πως γνωρίζει. δεί δε δυνάμει

είναι το γνωρίζουν και εν είναι εν αυτω. ει δέ τινι μή έστιν

εναντίον των αιτίων, αυτό εαυτό γινώσκει και ενεργεία εστί 25 S7 και χωριστόν. έστι δ' ή μεν φάσις τι κατά τινος, ώσπερ η

κατάφασις, και αληθής ή ψευδής πάσα και δε νούς ου πας, αλλ' και του τι εστι κατά το τί ήν είναι αληθής, και ου τι κατά τινος· αλλ' ώσπερ το οράν του ιδίου αληθές, ει δ' άνθρωπος το λευκόν ή μή, ουκ αληθές αεί, ούτως έχει όσα 30 άνευ ύλης.

VII. Το δ' αυτό έστινή κατενέργειαν επιστήμη τω πράγ- 4314 ματι. η δε κατά δύναμιν χρόνω προτέρα εν τω ενί, όλως δε ουδε χρόνω" έστι γαρ εξ εντελεχεία όντος πάντα τα γιγνόμενα. φαίνεται δε το μεν αισθητόν εκ δυνάμει όντος του αισθητικού ενεργεία ποιούν ου γαρ πάσχει ουδ' άλλοιούται. 5 διο άλλο είδος τούτο κινήσεως' ή γαρ κίνησις του ατελούς

24. και εν είναι LTVWX, εν είναι SUy Trend. Βekk. Η εν οm. W. και μη εν είναι αυτών coni. Tor. 25. αιτίων] εναντίων S.

26. coni. Tor. έστι δ' ή μεν κατάφασις τι κατά τινος, ώσπερ και η απόφασις. 431* 1. το αυτό TUVXy. . 4. αισθητήριον SVX.

continuous, whether it be so in time or space. But as for the point and everything which is thus arrived at by division, and yet is in this sense indivisible, its character comes to be elucidated in the same way as negation. A similar account holds good of other cases.

How, for instance, do we come to know evil or black? We may say it is through their opposites. And thus the cognitive faculty must be in such cases potentially both qualities, while at the same time it remains at unity within itself. If, however, there be a causal mental force, which has no contrary opposed to it, such a faculty knows itself by its own agency, and is realized in full activity and independently of all bodily conditions. And thus while every statement, as for instance an affirmation, asserts something of something else, and is in every case either true or false, reason is not in every case placed between the alternatives of truth and falsehood : the conception of the notion in its real nature is intrinsically true, and is not merely an assertion that something belongs to something else. Just in fact as the seeing of the particular quality of sense is always true, while the judgment, whether the white colour is or is not a man is not always true: so similarly the conceptions which are entirely independent of material surroundings are as such always true.

CHAPTER VII.

Actual knowledge has thus been shewn to be identical with the object of knowledge. Potential knowledge is, it is true, in point of time earlier in the individual, although absolutely it is not even so in time, because it is from something actually existing that everything which comes into being is derived. It appears, however, that in sense-perception it is a potential faculty of sense which the sensible object transforms into actuality: in fact, the faculty is not affected or altered by the object of sense [-rather it is realized by its object]. Hence, then, the movement implied in sense-perception is different from ordinary move

[ocr errors]

ενέργεια ήν, ή δ' απλώς ενέργεια ετέρα ή του τετελεσμένου. $ 2 το μεν ούν αισθάνεσθαι όμοιον το φάναι μόνον και νοεϊν

όταν δε ηδυ ή λυπηρόν, οίον καταφάσα ή αποφάσα, διώκει ή φεύγει. και έστι το ήδεσθαι και λυπείσθαι το ενεργειν τη αισθητική μεσότητα προς το αγαθών ή κακόν, ή τοιαυτα. και η φυγή δε και η όρεξις τούτο και κατ' ενέργειαν,

και ουχ έτερον το ορεκτικών και φευκτικόν, ούτ' αλλήλων ούτε 8 3 του αισθητικού αλλά το είναι άλλο. τη δε διανοητική ψυχή

τα φαντάσματα οίον αισθήματα υπάρχει. όταν δε αγαθον 15 ή κακόν φήση ή αποφήση, φεύγει ή διώκει. διο ουδέποτε νοεί άνευ φαντάσματος η ψυχή ώσπερ δε ο αήρ την κόρην τοιανδι εποίησεν, αυτή δ' έτερον και η ακοή ωσαύτως

το δε έσχατον έν, και μία μεσότης το δ' είναι αυτή $ 4 πλείω. τίνι δ' επικρίνει τί διαφέρει γλυκύ και θερμόν,

είρηται μεν και πρότερον, λεκτέον δε και ώδε. έστι γαρ εν τι ούτω δε και ως όρος, και ταυτα εν τω ανάλογον και το αριθμό δν έχει προς εκάτερον, ως εκείνα προς άλληλα τί γαρ διαφέρει το απορείς πως τα μη ομογενή κρίνει

7. ήν om. LSUVX. Ι ή του] ή του Χ. 12. δή UWX Αld. Sylb., om. TV. ταυτόν Τ. το αυτό LV. το αυτό τούτο conj. Tor. η κατ' ενεργ. Vulg. ή conj. Trend. 18. αύτη LSTX. Tor.

ούτω δε και η στιγμή και όλως ο όρος conj. Tor. Η εν] έν LSVX. 24. τα μή όμ.] μη om. TVWy.

22.

ment: for while movement is, as we have seen before, only the realization of something while incomplete, realization taken absolutely is something different, as relating to that which has been completed.

Sense-perception, then, in itself is like mere simple assertion and conception: when, however, the sense perceives something as pleasant or painful, it, so to speak, affirms or denies it—that is, pursues or avoids it. Pleasure and pain, then, are due to the operation of the medium state involved in sense-perception upon that which is good or bad, as such: and pursuit and aversion are equivalent to this state as actual and realized. And thus the faculty of desire and of aversion are not different either from one another or from the faculty of sense: although, indeed, the mode in which they manifest themselves is different. So similarly to the understanding the images of sense-impressions are related just as the impressions themselves are to sense: it is only when the mind proceeds to assert something to be good or bad that it either pursues or avoids its object.

The soul, then, never thinks of anything as good or bad without the help of images of sense. [But this sensuous image is only a condition of its exercise): it is simply like the air which makes the pupil of such and such a character, while the pupil itself remains different from it, in the same manner as it is also with the hearing: and all the while the ultimate faculty and equalizing medium remain one, although their.modes of manifestation may be several.

This ultimate unity is, further, that by which the mind comes to distinguish between separate sensations, such as sweet and hot. This has been already explained, but we may state the matter also in the following manner. There is a unity which stands towards the different sensations much in the same manner as anything which serves as limit to a series: while, further, the ideas themselves are one by the proportion and the numerical relation which makes each stand towards the other in the same relation as that in which the outward qualities are associated with one another. And here, let it be granted, it makes no difference whether we ask how this unity judges of objects that do not fall within one and the same genus, or, on the other

ή ταναντία, οίον λευκόν και μέλαν; έστω δη ως το Α το 25

λευκόν προς το Β το μέλαν, το Γ προς το Δ ως εκείνα προς άλληλα ώστε και εναλλάξ. ει δη τα ΓΔ ενι είη υπάρχοντα, ούτως έξει ώσπερ και τα ΑΒ, το αυτό μεν και έν, το δ' είναι ου το αυτό, κακείνο ομοίως. δδ' αυτός

λόγος και εί το μεν Α το γλυκύ είη, το δε Β το λευ- 4316

$ 5 κόν. τα μεν ούν είδη το νοητικόν εν τοις φαντάσμασι νοεί,

και ως εν εκείνοις ώρισται αυτό το διωκτών και φευκτόν, και εκτός της αισθήσεως, όταν επί των φαντασμάτων ή,

κινείται, οίον αισθανόμενος τον φρυκτον ότι πυρ, τη κοινή και $ 6 γνωρίζει όρων κινούμενον, ότι πολέμιος. οτέ δε τοις εν

τη ψυχή φαντάσμασιν ή νοήμασιν ώσπερ ορων λογίζεται και βουλεύεται το μέλλοντα προς τα παρόντα και όταν είπη ως εκεί το ηδύ ή λυπηρόν, ενταύθα φεύγει ή διώκει, και όλως έν πράξει. και το άνευ δε πράξεως, το αληθές

και το ψεύδος εν τω αυτω γένει εστί, το αγαθό και κακό. $ 7 αλλά το γε απλώς διαφέρει και τινί. τα δε εν αφαι

ρέσει λεγόμενα νοεί ώσπερ αν εί το σιμόν, η μεν σιμόν,

10

4310

28. και τα] coni. κάν εί τά. 29. κάκείνο] coni. Tor. κακείνα. φρυκτών] φευκτον TUVWX Sylb. Η κοινή] κινήσει Basil. Tor. 11. και] και τα LUX. .

12. εν οm. STUX.

« PreviousContinue »