Page images
PDF
EPUB

}

|

Huius tumi praefationem dicturo opus eft ea exponere, quae amici et docti et probabiliter in his studiis verfati in varia tomi primi loca animadverterunt. Ut enim veritatis amor, qualis doctum virum decet, dissensum aliorum non modo libenter fert, fed optat etiam ac expetit; ita vel maxime quaestiones de veterum plantis reique herbariae pristina forma hanc pofcere videntur variorum eruditorum disputatio

Contigit autem mihi, ut a pluribus amicis, qui studia fua in tomo primo huius operis collocaverant, monita acciperem. eximia, quae fuaviter et amice expromta a me ventilanda funt: inter quos eminent Schneiderus Francofurtanus, vir tum om nis antiquitatis fcientiffimus, tum rerum naturalium cognitione praeftantiffimus; Vib

nes.

[ocr errors]

Delphinatus investigator et botanicus sagaciifimus; Bonatus denique Patavinus, Anguillarae, Alpini, Cortusi, Veslingii et Pontederae successor dignissimus.

Ut itaque ordine ipfius libri progrediar, incipiendum est a flora biblica. . . Linnaei alia est sententia. Credit enim Chamaeropem humilem fignificare (Praelect. in ord. nat. p. 27.), quod Job. 30. 4. radices a pauperibus comedi dicatur, id quod et in Hispania hodienum fiat. Meliorem etiam umbram largiri hanc palmam, quam Ju. niperum, ut Elias (1 Reg. 19. 5.) sub ea obdormiscere potuerit. Probabili huic opinioni facillime adsentirer, si modo certum effet, eam palmam in defertis Arabiae .oecurrere: Forskoleus autem praeter Boras. sum et Corypham nullam aliam palmam in Arabia indicat.

Φυλίης nomen a me ad ελαίαν αγρίαν traductum p. 19. ut vulgo fieri folet, dubium tamen eft, monente Schneidero. Etenim et Hejychius praeter hunc fignificatum alium

TI

habet, quo ad fimilitudinem purins cum Tagiya f. ilice adluditur; et Ammonius Grammaticus disertis verbis ait, oxivov s. lentifcum effe. Cf. Pausan. 2, 32.

ITTO Docès p. 48. 191. ad Hippophaën rhamnoiden relatum perperam fuit. Monet enim Villarfius, radicem, iuxta Diofc. 4.162. lactescere, succumque purgare, quod manifesto in Euphorbiae speciem quamdam quadrat. Congruere videtur Theophrastus hist. 9. 15., dum de to duuchos loquitur, Ý (TETONAVÈS, cuius loco into@oÈes legerunt Parkinsonius (theatr. 195.) et Bocconius (mus.. 121.). Fueritne haec fpecies Euphorbia fpinofa, inquirendum est.

Βουμελίαν et μελίαν Τheophr. hift. 3. ΙΙ. a me omissas recte, ut monet Schneiderus, iam distinxit Dureau de la Maille in ans nal. muf, hist. nat. 4. 212., ut Bovjería propter Bgúc quae fert iuxta fructus, sit Fraxinùs excelsior, pería vero Fraxinus Ornusa

De Euphorbia antiquorum idem Schneiderus dubitat, an vera fit a Theophrafto hist. 4. 5. memorata, fiquidem Straba

[ocr errors]

15. 1052. Almel. forte ex eodem fonte ad dat, άκανθον effe τους καρπους επί της γης εσT Wusvnu: quod vero ita explicari poffe arbitror, ut ad horizontales et deflexos ren fpiciam ramos, qui fructum ferunt. Cf. Commel. Amst. I. 12. et Boryi itiner. ad ins. fortun,

Κάκτον me p. 101. α πτέρνικι distinguere, ut peculiarem pluntam, taçut Schneiderus, cum haec nil nifi caulis fit illius. Salva. tamen mea res effe videtur: etenim Theophrastus hist. 6. 4., postquana de xoćntu ipfo Jermo fuit, pergit: έτερον δε καυλόν ορθόν αφίησιν, δν καλούσι πτέρνικα .. το δε περικάρπιον εδώδιμον. Cf. Alpin, exot. 255.

Κουκιοφόραν p. 103. nequaquam Cocon, sed Hyphaenen coriaceam Gärtneri esse, in hoc ipfo toma secundo probavi.

Sequitur ελαίαγνος p. 105., quem Theo- : phraftus hift. 4. 11. habet φυτόν θαμνώδες και παρόμοιον τοις άλλοις ... άνθος δε τω της λευκής όμοιον. Ηinc, Rαμιυolfi auctoritate seductus, Salicis fpeciem credidi. Sed haud sine veri quadam fpecie Schneiderus

« PreviousContinue »