Page images
PDF
EPUB

Μή απλούν ή, ότι και τα μη όντα περί οτουούν δοξάζων ουκ έσθ' ως ου ψευδή δοξάσει, κάν οπωσούν άλλως τα της διανοίας έχη. ΘΕΑΙ. Εικός γ' αυ, ώ Σώκρατες. ΣΩ. Πώς oύν; τί έρούμεν, ώ Θεαίτητε, εάν τις ημάς ανακρίνη Δυνατόν δε οτοούν και λέγεται, και τις ανθρώπως το μη όν δοξάσει, είτε περί των όντων του είτε αυτό καθ' αυτό; Και ημείς δή, ως έoικε, προς ταύτα φήσομεν "Όταν γε αληθή μη οίηται οιόμενος. ή πώς έρούμεν ; Ε ΘΕΑΙ. Ούτως. ΣΩ. Η ουν και άλλοθί που το τοιούτόν έστι; ΘΕΑΙ. Το ποίον; ΣΩ. Εί τις δρά μέν τι, ορα δε ουδέν. ΘΕΑΙ. Και πώς; ΣΩ. 'Αλλά μην εί έν γέ τι ορά, των όντων τι ορά. ή συ οίει ποτέ το εν εν τοϊς μη ουσιν είναι; ΘΕΑΙ. Ουκ έγωγε. ΣΩ. Ο άρα έν γέ τι ορών όν τι ορά. ΘΕΑΙ. Φαίνεται. ΣΩ. * Και 189 ο άρα τι ακούων έν γέ τι ακούει και αν ακούει. ΘΕΑΙ. Ναι. ΣΩ. Και ο απτόμενος δή του ενός γέ του άπτεται και όντος, είπερ ενός ; ΘΕΑΙ. Και τούτο. ΣΩ. Ο δε δη δοξάζων ουχ έν τι δοξάζει ; ΘΕΑΙ. 'Ανάγκη. ΣΩ. “Ο δ' έν τι δοξάζων ουκ όν τι; ΘΕΑΙ. Ξυγχωρώ. ΣΩ. Ο άρα μη όν δοξάζων ουδέν δοξάζει. ΘΕΑΙ. Ού φαίνεται. ΣΩ. 'Αλλά μην και γε μηδέν δοξάζων το παράπαν ουδε δοξάζει. ΘΕΑΙ. Δήλον, ως έoικεν. ΣΩ. ΤΟύκ άρα οιόν τε το μη όν δοξάζειν, ούτε περί των Β όντων ούτε αυτό καθ' αυτό. ΘΕΑΙ. Ου φαίνεται. ΣΩ. "Αλλο τι άρ' έστι το ψευδή δοξάζειν του τα μη όντα δοξάζειν. ΘΕΑΙ. "Αλλο έoικεν. ΣΩ. Ούτ' άρ' ούτως ούτε ως ολίγον πρότερον εσκοπούμεν, ψευδής έστι δόξα εν ημίν. ΘΕΑΙ. Ου γαρ ούν δή. ΧΧΧΙΙ. ΣΩ. 'Αλλ' άρα ώδε γιγνόμενον τούτο προσαγορεύομεν; ΘΕΑΙ. Πώς; ΣΩ. 'Αλλοδοξίαν τινά ούσαν ψευδή φαμεν είναι δόξαν, όταν τίς τι των όντων άλλο αυ των όντων, ο

5

Κ. Ρ.

ανταλλαξάμενος τη διανοία, φη είναι. ούτω γαρ ον μεν αεί δοξάζει, έτερον δε ανθ' ετέρου, και αμαρτάνων ου εσκόπει δικαίως αν καλοίτο ψευδή δοξάζων. ΘΕΑΙ. 'Ορθότατά μοι νύν δοκείς ειρηκέναι. όταν γάρ τις αντί καλού αισχρόν η αντί αισχρού καλόν δοξάζη, τότε ως αληθώς δοξάζει ψευδή. ΣΩ. Δήλος εί, ώ Θεαίτητε, καταφρονών μου και ου δεδιώς. ΘΕΑΙ. Τί μάλιστα και

ΣΩ. Ουκ άν, oίμαι, σοι δοκώ του αληθώς ψεύδους D αντιλαβέσθαι, 'ερόμενος, εί οιόν τε ταχύ βραδέως ή

κούφον βαρέως ή άλλο τι εναντίον μή κατά την αυτού φύσιν αλλά κατά την του εναντίου γίγνεσθαι εαυτό εναντίως. τούτο μεν ούν, ίνα μη μάτην θαρρήσης, αφίημι. αρέσκει δε, ως φής, το τα ψευδή δοξάζειν αλλοδοξείν είναι; ΘΕΑΙ. "Έμοιγε. ΣΩ. "Έστιν άρα κατά την σην δόξαν έτερόν τι ως έτερον και μη ως εκείνο τη διανοία τίθεσθαι. ΘΕΑΙ. "Έστι μέντοι. ΣΩ. E"Όταν ούν τούθ' η διάνοιά του δρά, ου και ανάγκη αυτην

ήτοι αμφότερα ή το έτερον διανοείσθαι ; ΘΕΑΙ. 'Ανάγκη μεν ούν. ΣΩ. "Ήτοι άμα γε ή εν μέρει ; ΘΕΑΙ. Κάλλιστα. ΣΩ. Το δε διανοείσθαι άρ' όπερ εγώ καλείς ; ΘΕΑΙ. Τί καλών; ΣΩ. Λόγον, δν αυτή προς αυτήν η ψυχή διεξέρχεται περί ών αν σκοπή. ώς γε μη ειδώς σοι αποφαίνομαι. τούτο γάρ μοι ινδάλλεται

διανοουμένη, ουκ άλλο τι ή διαλέγεσθαι, αυτή εαυτήν 19ο ερωτώσα * και αποκρινομένη, και φάσκουσα και ου

φάσκουσα. όταν δε ορίσασα, είτε βραδύτερον είτε και οξύτερον επαίξασα, το αυτό ήδη φή και μη διστάζη, δόξαν ταύτην τιθεμεν αυτής. ώστέγωγε το δοξάζειν λέγειν καλά και την δόξαν λόγον ειρημένον, ου μέντοι προς άλλον ουδέ φωνή, αλλά σιγή προς αυτόν. συ δε τί; ΘΕΑΙ. Κώγώ. ΣΩ. "Όταν άρα τις το έτερον έτερον δοξάζη, και φησίν, ως έoικε, το έτερον έτερον είναι προς εαυτόν. ΘΕΑΙ. 'Τί μήν; ΣΩ. 'Αναμιμνή- Β σκου δή, εί πώποτείπες προς σεαυτόν, ότι παντός μάλλον το τοι καλόν αισχρόν έστιν ή το άδικον δίκαιον, ή και το πάντων κεφάλαιον σκόπει, εί ποτ' επεχείρησας σεαυτόν πείθειν ως παντός μάλλον το έτερον έτερόν έστιν, ή πάν τουναντίον ουδ' εν ύπνω πώποτε ετόλμησας ειπείν προς σεαυτόν, ως παντάπασιν άρα τα περιττά άρτιά έστιν ή τι άλλο τοιούτον. ΘΕΑΙ. 'Αληθή λέγεις. ΣΩ. "Αλλον δέ τινα οίει υγιαίνοντα ή μαινόμενον τολ- α μήσαι σπουδή προς εαυτόν ειπείν, αναπείθοντα αυτόν, ως ανάγκη τον βουν ίππον είναι και τα δύο έν; ΘΕΑΙ. Μα Δί' ουκ έγωγε. ΣΩ. Ουκούν εί το λέγειν προς εαυτόν δοξάζειν εστίν, ουδείς αμφότερά γε λέγων και δοξάζων και εφαπτόμενος αμφοίν τη ψυχή είπoι αν και δοξάσειεν, ως το έτερον έτερόν έστιν. εατέον δε και σοι το ρήμα περί του ετέρου. λέγω γάρ αυτό τήδε, μηδένα δοξάζειν, ως το αισχρόν καλόν ή άλλο τι των τοιούτων. D ΘΕΑΙ. 'Αλλ', ώ Σώκρατες, εώ τε καί μοι δοκεί ως λέγεις. ΣΩ. "Aμφω μεν άρα δοξάζοντα αδύνατον το έτερον έτερον δοξάζειν. ΘΕΑΙ. "Έοικεν. ΣΩ. Αλλά μην το έτερόν γε μόνον δοξάζων, το δε έτερον μηδαμη, ουδέποτε δοξάσει το έτερον έτερον είναι. ΘΕΑΙ. 'Αληθή λέγεις αναγκάζοιτο γαρ αν εφάπτεσθαι και ου μη δοξάζει. ΣΩ. Ούτ' άρ' αμφότερα ούτε το έτερον δοξάζoντι έγχωρεί αλλοδοξείν. ώστ' εί τις Γοριείται δό- E ξαν είναι ψευδή το ετεροδοξείν, ουδέν αν λέγοι ούτε γάρ ταύτη ούτε κατά τα πρότερα φαίνεται ψευδής εν ημϊν ούσα δόξα. ΘΕΑΙ. Ούκ έoικεν. ΧΧΧΙΙΙ. ΣΩ. 'Αλλά μέντοι, ώ Θεαίτητε, εί τούτο μη φανήσεται όν, πολλά αναγκασθησόμεθα ομολογείν και άτοπα. ΘΕΑΙ.

Τα ποία δη; ΣΩ. Ουκ έρώ σοι, πριν αν πανταχή πειραθώ σκοπών. αίσχυνοίμην γαρ αν υπέρ ημών, εν

ω άπορούμεν, αναγκαζομένων ομολογείν οία λέγω, αλλ' 191 εάν * εύρωμεν και ελεύθεροι γενώμεθα, τότ' ήδη περί

των άλλων έρούμεν ως πασχόντων αυτά, εκτός του γελοίου εστώτες" εάν δε πάντη απορήσωμεν, ταπεινωθέντες, oίμαι, τώ λόγω παρέξομεν ως ναυτιώντες πατεϊν τε και χρήσθαι και τι αν βούληται. ή ούν έτι πόρον τινά ευρίσκω του ζητήματος ημίν, άκουε.

ΘΕΑΙ. Λέγε μόνον. ΣΩ. Ου φήσω ημάς ορθώς ομολογήσαι, ηνίκα

ωμολογήσαμεν, ά τις οίδεν, αδύνατον δοξάσαι και μη Β οίδεν είναι αυτά, και 'ψευσθήναι" αλλά τη δυνατόν.

ΘΕΑΙ. 'Αρα λέγεις και και εγώ τότε υπόπτευσα ηνίκ' αυτό έφαμεν, τοιούτον είναι, ότι ενίοτεγώ γιγνώσκων Σωκράτη, πόρρωθεν δε ορών άλλον, δν ου γιγνώσκω, ωήθην είναι Σωκράτη, δν οίδα; γίγνεται γαρ δή εν τω τοιούτω οίον λέγεις. ΣΩ. Ουκούν απέστημεν αυτού, ότι ά ίσμεν, επoίει ημάς ειδότας μη ειδέναι; ΘΕΑΙ. Πάνυ μεν ούν. ΣΩ. Μή γαρ ούτω τιθώμεν, αλλ' ώδε.

και ίσως πη ημϊν συγχωρήσεται, ίσως δε αντιτενεί. σ' άλλα γαρ εν τω τοιούτω έχόμεθα, εν ω ανάγκη πάντα

μεταστρέφοντα λόγον βασανίζειν. σκόπει ούν, εί τι λέγω. άρα έστι μη ειδότα τι πρότερον ύστερον μαθεϊν; ΘΕΑΙ. Έστι μέντοι. ΣΩ. Ουκούν και αύθις έτερον και έτερον; ΘΕΑΙ. Τί δ' ού; ΣΩ. Θες δή μοι λόγου ένεκα εν ταις ψυχαίς ημών ενός κέρινον εκμαγείον, τα μεν μείζον, το δ' έλαττον, και τα μεν καθαρωτέρου

κηρού, το δε κοπρωδεστέρου, και σκληροτέρου, ενίοις D δε υγροτέρου, ' έστι δ' οις μετρίως έχοντος. ΘΕΑΙ.

Τίθημι. ΣΩ. Δώρον τοίνυν αυτό φώμεν είναι της των
Μουσών μητρός Μνημοσύνης, και εις τούτο, και τι αν

βουληθώμεν μνημονεύσαι ών αν ίδωμεν ή ακούσωμεν ή αυτοι έννοήσωμεν, υπέχοντες αυτό ταις αισθήσεσι και εννοίαις, αποτυπούσθαι, ώσπερ δακτυλίων σημεία ένσημαινομένους. και ο μέν αν εκμαγή, μνημονεύειν τε και επίστασθαι, έως αν ενώ το είδωλον αυτού. όταν δε έξαλειφθή ή μη οδόν τε γένηται ' εκμαγήναι, επι- E λελήσθαί τε και μη επίστασθαι. ΘΕΑΙ. "Έστω ούτως. ΣΩ. Ο τοίνυν επιστάμενος μέν αυτά, σκοπών δέ τι ών δρα ή ακούει, άθρει ει άρα τοιώδε τρόπο ψευδή αν δοξάσαι. ΘΕΑΙ. Ποίω δή τινι ; ΣΩ. “Α οίδεν, οιηθείς είναι τοτε μεν και οίδε, τοτε δε 4 μή. ταύτα γάρ έν τούς πρόσθεν ου καλώς ωμολογήσαμεν ομολογούντες αδύνατα. ΘΕΑΙ. Νύν δε πώς λέγεις; ΣΩ. Δεί ώδε * λέγεσθαι περί αυτών, εξ αρχής διοριζομέ- 192 νους, ότι ο μέν τις οίδεν έχων αυτού μνημείον εν τη ψυχή, αισθάνεται δε αυτό μή, τούτο οιηθήναι έτερόν τι ων οίδεν, έχοντα και εκείνου τύπον, αισθανόμενον δε μή, αδύνατον. και ό γε οίδεν αύ, οιηθήναι είναι και μη οίδε μηδ' έχει αυτού σφραγίδα και ο μη οίδεν, και μη οίδεν αύ· και ο μη οίδεν, ο οίδε και ο αισθάνεται γε, έτερόν τι ών αισθάνεται, οιηθήναι είναι και ο αισθάνεται, ών τι μη αισθάνεται και ο μη αισθάνεται, ών μη αισθάνεται και ο μη αισθάνεται, Γων αισθάνεται. Β και έτι γε αυ ών οίδε και αισθάνεται και έχει το σημείον κατά την αίσθησιν, oιηθήναι αυ έτερόν τι ών οίδε και αισθάνεται και έχει αυ και εκείνου το σημείον κατά την αίσθησιν, αδυνατώτερον έτι εκείνων, ει οδόν

και ο οίδε και ο αισθάνεται έχων το μνημείον ορθώς, ο οίδεν οίηθήναι αδύνατον και ο οίδε και αισθά

191 D. υπέχοντες. Μulti codd. et edd. habent υπέχοντας. Cf. Vers. Angl.

τε.

« PreviousContinue »