Page images
PDF
EPUB

πολλοί δή και ένδεκα. ' εαν δέ γε εν πλείονι αριθμό B τις σκοπήται, μάλλον σφάλλεται. oίμαι γάρ σε περί παντός μάλλον αριθμού λέγειν. ΣΩ. Ορθώς γαρ οίει. και ενθυμού, μή τι ποτε γίγνεται άλλο η αυτά τα δώδεκα τα εν τω εκμαγεία ένδεκα οιηθήναι. ΘΕΑΙ. "Έοικέ γε. ΣΩ. Ουκούν εις τους πρώτους πάλιν ανήκει λόγους και ο γαρ τούτο παθών, ο οίδεν, έτερον αυτό οίεται είναι ών αυ οίδεν, ο έφαμεν αδύνατον, και τούτο αυτό ήναγκάζομεν μη είναι ψευδή δόξαν, ίνα μη τα αυτά και ο αυτός αναγκάζοιτο είδως μη ειδέναι άμα. ΘΕΑΙ. 'Αληθέστατα. ΣΩ. Ουκούν άλλ' οτιούν δεί αποφαίνειν το τα ψευδή δοξάζειν ή διανοίας προς αίσθησιν παραλλαγήν. ει γαρ τούτ' ήν, ουκ άν ποτε εν αυτούς τους διανοήμασιν εψευδόμεθα νύν δε ήτοι ουκ έστι ψευδής δόξα, ή ά τις οίδεν, οίόν τε μη ειδέναι. και τούτων πότερα αίρεϊ; ΘΕΑΙ. "Απoρoν αίρεσιν προτίθης, ο Σώκρατες. ΣΩ. 'Αλλά μέντοι αμφότερά γε κινδυ- D νεύει ο λόγος ουκ εάσειν. όμως δέ, πάντα γάρ τολμητέον, τί εί επιχειρήσαιμεν αναισχυντεϊν; ΘΕΑΙ. Πώς; ΣΩ. 'Έθελήσαντες ειπείν, ποϊόν τί ποτ' έστι το επίστασθαι. ΘΕΑΙ. Και τι τούτο αναίσχυντον; ΣΩ. "Έοικας ούκ εννοείν, ότι πας ημίν εξ αρχής ο λόγος ζήτησις γέγονεν επιστήμης, ως ουκ είδόσι, τί ποτ' εστίν. ΘΕΑΙ. Εννοώ μεν ούν. ΣΩ. "Έπειτ' ουκ αναιδές δοκεί, μη ειδότας επιστήμην αποφαίνεσθαι το επίστασθαι οιόν έστιν; αλλά γάρ, ώ Θεαίτητε, πάλαι Ε εσμέν ανάπλεω του μη καθαρώς διαλέγεσθαι. μυριάκις γαρ ειρήκαμεν το γιγνώσκομεν και ου γιγνώσκομεν, και επιστάμεθα και ουκ επιστάμεθα, ώς τι συνιέντες αλλήλων εν ώ έτι επιστήμην αγνοούμεν. ει δε βούλει, και νύν εν τώ παρόντι κεχρήμεθ' αυ τώ αγνοείν τε

και συνιέναι, ως προσήκον αυτοίς χρήσθαι, είπερ στε

ρόμεθα επιστήμης. ΘΕΑΙ. 'Αλλά τίνα τρόπον δια197 λέξει, ώ Σώκρατες, τούτων απεχόμενος; ΣΩ. * Ουδένα

ών γε ος ειμί εί μέντοι ήν αντιλογικός, οίος ανήρ ει και νυν παρών, τούτων τ' αν έφη απέχεσθαι και ημίν σφόδρ' άν & εγώ λέγω επέπληττεν. επειδή ούν εσμέν φαύλοι, βούλει τολμήσω είπεϊν, οιόν εστι το επίστασθαι; φαίνεται γάρ μοι προύργου τι αν γενέσθαι. ΘΕΑΙ. Τόλμα τοίνυν νή Δία. τούτων δε μη απεχομένω σοι έσται πολλή συγγνώμη. ΧΧΧVΙ. ΣΩ. 'Aκήκοας ούν και νύν λέγουσι το επίστασθαι; ΘΕΑΙ. "Ίσως

ου μέντοι έν γε το παρόντι μνημονεύω. ΣΩ. 'ΈπιΒ στήμης που ' έξιν φασιν αυτό είναι. ΘΕΑΙ. 'Αληθή.

ΣΩ. Ημείς τοίνυν σμικρόν μεταθώμεθα και είπωμεν επιστήμης κτησιν. ΘΕΑΙ. Τί ούν δη φήσεις τούτο εκείνου διαφέρειν; ΣΩ. "Ίσως μεν ουδέν ο δ' ούν δοκεί, ακούσας συνδοκίμαζε. ΘΕΑΙ. Εάν πέρ γε οδός τ' ω. ΣΩ. Ού τοίνυν μοι ταυτόν φαίνεται το κεκτήσθαι το έχειν. οίον ει ιμάτιον πριάμενός τις και εγκρατής

ών μή φοροί, έχειν μεν ουκ άν αυτόν αυτό, κεκτησθαι c δέ γε φαϊμεν. ΘΕΑΙ. Και ορθώς γε. ΣΩ. "Όρα Γ δη

και επιστήμην ει δυνατόν ούτω κεκτημένον μη έχειν, αλλ' ώσπερ εί τις όρνιθας αγρίας, περιστεράς ή τι άλλο, θηρεύσας οίκοι κατασκευασάμενος περιστερεώνα τρέφοι. τρόπον μεν γαρ άν που τινα φαϊμεν αυτόν αυτας αεί έχειν, ότι δη κέκτηται. ή γάρ; ΘΕΑΙ. Ναί. ΣΩ. Τρόπον δε γ' άλλον ουδεμίαν έχειν, αλλά δύναμιν μεν αυτώ περί αυτές παραγεγονέναι, επειδή εν οικεία

περιβόλω υποχειρίους εποιήσατο, λαβείν και σχεϊν, D επειδάν βούληται, ' θηρευσαμένω ήν αν αεί εθέλη, και

πάλιν αφιέναι και τούτο εξείναι ποιείν, οποσάκις αν δοκή αυτώ. ΘΕΑΙ. "Έστι ταύτα. ΣΩ. Πάλιν δή, ώσπερ εν τοίς πρόσθεν κήρινόν τι εν ταις ψυχαίς κατεσκευάζομεν ουκ οίδ' και τι πλάσμα, νύν αυ εν εκάστη ψυχή ποιήσωμεν περιστερεώνά τινα παντοδαπών ορνίθων, τας μεν κατ' αγέλας ούσας χωρίς των άλλων, τας δε κατ' ολίγας, ένίας δε μόνας διά πασών, όπη αν τύχωσι, πετομένας. ΘΕΑΙ. 'Πεποιήσθω δή. αλλά και τί τούντεύθεν; ΣΩ. Παιδίων μεν όντων φάναι χρή είναι τούτο το αγγείον κενόν, αντί δε των ορνίθων επιστήμας νοήσαι' ήν δ' αν επιστήμης κτησάμενος καθείρξη εις τον περίβολον, φάναι αυτον μεμαθηκέναι η ευρηκέναι το πράγμα, ού ήν αύτη η επιστήμη, και το επίστασθαι τούτ' είναι. ΘΕΑΙ. "Έστω. ΣΩ. ΤΟ τοίνυν πάλιν ήν αν * βούληται των επιστημών θηρεύειν 198 και λαβόντα ίσχειν και αύθις αφιέναι σκόπει τίνων δείται ονομάτων, είτε των αυτών ών το πρώτον, ότε εκτάτο, είτε ετέρων. μαθήσει δ' εντεύθεν σαφέστερον, τί λέγω. αριθμητικήν μεν γαρ λέγεις τέχνης και ΘΕΑΙ. Ναί. ΣΩ. Ταύτην δη υπόλαβε θήραν επιστημών αρτίου τε και περιττού παντός. ΘΕΑΙ. “Υπολαμβάνω. ΣΩ. Ταύτη δή, οίμαι, τη τέχνη αυτός τε υποχειρίους τας επιστήμης των αριθμών 1 έχει και Β άλλα παραδίδωσιν και παραδιδούς. ΘΕΑΙ. Ναί. ΣΩ. Και καλουμέν γε παραδιδόντα μεν διδάσκειν, παραλαμβάνοντα δε μανθάνειν, έχοντα δε δή τα κεκτήσθαι εν τω περιστερεώνι εκείνη επίστασθαι. ΘΕΑΙ. Πάνυ μεν ούν. ΣΩ. Τώ δε δη εντεύθεν ήδη πρόσσχες τον νούν. αριθμητικός γάρ ών τελέως άλλο τι πάντας αριθμούς επίσταται; πάντων γάρ αριθμών εισιν αυτώ εν τη ψυχή επιστήμαι. ΘΕΑΙ. Τί μήν; ΣΩ. Η Γούνα και τοιούτος αριθμοί αν ποτέ τι και αυτό προς αυτόν ή

ναι.

άλλο τι τών έξω, όσα έχει αριθμόν; ΘΕΑΙ. Πώς γαρ ου ;

ΣΩ. Το δε αριθμείν γε ουκ άλλο τι θήσομεν του σκοπείσθαι, πόσος τις αριθμός τυγχάνει ών. ΘΕΑΙ. Ούτω. ΣΩ. Ο άρα επίσταται, σκοπούμενος φαίνεται ως ουκ ειδώς, δν ώμολογήκαμεν άπαντα αριθμόν ειδέ

ακούεις γάρ που τας τοιαύτας αμφισβητήσεις. ΘΕΑΙ. "Έγωγε. XXXVII. ΣΩ. Ουκούν ημείς απειD κάζοντες τη των περιστερών κτήσει τε και θήρα

έρούμεν, ότι διττή ην η θήρα, η μεν πρίν έκτησθαι του κεκτήσθαι ένεκα, η δε κεκτημένο του λαβείν και έχειν εν ταϊς χερσίν & πάλαι εκέκτητο. ούτω δε και ων πάλαι επιστημαι ήσαν αυτώ μαθόντι και ήπίστατο αυτά, πάλιν έστι καταμανθάνειν ταυτα ταύτα αναλαμβάνονται την επιστήμην εκάστου και ίσχοντα, ήν έκέκτητο μέν πάλαι, πρόχειρον δ' ουκ είχε τη δια

νοία; ΘΕΑΙ. 'Αληθή. ΣΩ. Τούτο δη άρτι ήρώτων, Ε όπως 1 χρή τοϊς ονόμασι χρώμενον λέγειν περί αυτών,

όταν αριθμήσων ίη ο αριθμητικός ή τι αναγνωσόμενος ο γραμματικός. ως επιστάμενος άρα εν τω τοιούτω πάλιν έρχεται μαθησόμενος παρ' εαυτού & επίσταται; ΘΕΑΙ. 'Αλλ' άτοπον, ώ Σώκρατες. ΣΩ. 'Αλλ' ουκ επίσταται φώμεν αυτόν αναγνώσεσθαι και αριθμή

σειν, δεδωκότες αυτώ πάντα μεν γράμματα, πάντα δε 199 αριθμόν επίστασθαι; ΘΕΑΙ. 'Αλλά και τούτ' * άλογον. .

ΣΩ. Βούλει ούν λέγωμεν, ότι των μεν ονομάτων ουδέν ημίν μέλει, όπη τις χαίρει έλκων το επίστασθαι και μανθάνειν, επειδή δε ωρισάμεθα έτερον μέν τι το κεκτησθαι την επιστήμην, έτερον δε το έχειν, ο μέν τις έκτηται μη κεκτησθαι αδύνατόν φαμεν είναι, ώστε ουδέποτε συμβαίνει και τις οίδε μη ειδέναι, ψευδή μέντοι δόξαν οιόν τ' είναι περί αυτού λαβείν ; μη γαρ έχειν

THEATEPUS

την επιστήμην τούτου οίόν τε, αλλ' ετέραν αντ' εκεί- Β νης, όταν θηρεύων τινά απ' αυτού επιστήμην διαπετομένων ανθ' ετέρας ετέραν αμαρτων λάβη, ότε άρα τα ένδεκα δώδεκα ώήθη είναι, την των ένδεκα επιστήμης αντί της των δώδεκα λαβών, την εν εαυτώ οίον φάτταν αντί περιστεράς. ΘΕΑΙ. "Έχει γάρ ούν λόγον. ΣΩ. "Όταν δέ γε ήν επιχειρεί λαβείν λάβη, αψευδεϊν τε και τα όντα δοξάζειν τότε, και ούτω δη είναι αληθή τε και ψευδή δόξαν, και ών εν τοις πρόσθεν έδυσ- C χεραίνομεν ουδεν εμποδων γίγνεσθαι; ίσως ούν μοι συμφήσεις. ή πώς ποιήσεις; ΘΕΑΙ. Ούτως. ΣΩ. Και γάρ του μέν & επίσταται μη επίστασθαι απηλλάγμεθα: α γαρ κεκτήμεθα μη κεκτησθαι ουδαμού έτι συμβαίνει, ούτε ψευσθείσί τινος ούτε μή. δεινότερον μέντοι πάθος άλλο παραφαίνεσθαί μοι δοκεί. ΘΕΑΙ. Το ποίον; ΣΩ. Ει ή των επιστημών μεταλλαγή ψευδης γενήσεται ποτε δόξα. ΘΕΑΙ. Πώς δη; ΣΩ.

Πρώτον μεν το τινος έχοντα επιστήμην τουτο αυτόν αγνοείν, μη αγνωμοσύνη αλλά τη εαυτού επιστήμη, έπειτα έτερον αυ τούτο δοξάζειν, το δ' έτερον τούτο, πως ου πολλή αλογία, επιστήμης παραγενομένης γνώναι μεν την ψυχήν μηδέν, αγνοήσαι δε πάντα; έκ γαρ τούτου του λόγου κωλύει ουδέν και άγνοιαν παραγενομένην γνώναι τι ποιήσαι και τυφλότητα ιδείν, είπερ και επιστήμη αγνοήσαι ποτέ τινα ποιήσει. ΘΕΑΙ. "Ίσως γάρ, ώ Σώκρατες, ου καλώς 'τας όρνιθας έτί- E θεμεν επιστήμας μόνον τιθέντες, έδει δε και ανεπιστημοσύνας τιθέναι όμου συνδιαπετομένας εν τη ψυχή, και τον θηρεύοντα τοτε μεν επιστήμην λαμβάνοντα, τοτε δ' ανεπιστημοσύνης του αυτού πέρι ψευδή μέν δοξάζειν τη ανεπιστημοσύνη, αληθή δε τη επιστήμη.

« PreviousContinue »