Page images
PDF
EPUB

ΣΩ. Ου ραδιόν γε, ώ Θεαίτητε, μη επαινείν σε. και

μέντοι είπες, πάλιν επίσκεψαι. έστω μεν γαρ ως 200 λέγεις και δε δή την ανεπιστημοσύνην * λαβών ψευδή

μέν, φής, δοξάσει. ή γάρ; ΘΕΑΙ. Ναί. ΣΩ. Ού δήπου και ηγήσεταί γε ψευδή δοξάζειν. ΘΕΑΙ. Πώς γάρ; ΣΩ. 'Αλλ' αληθή γε, και ως ειδώς διακείσεται περί ών έψευσται. ΘΕΑΙ. Τί μήν; ΣΩ. Επιστήμης άρα οιήσεται τεθηρευκως έχειν, αλλ' ουκ ανεπιστημοσύνην. ΘΕΑΙ. Δήλον. ΣΩ. Ουκούν μακράν περιελ

θόντες πάλιν επί την πρώτην πάρεσμεν απορίαν. ο Β γαρ ελεγκτικός εκείνος γελάσας φήσει: 1 Πότερον, ω

βέλτιστοι, αμφοτέρας τις ειδώς, επιστήμην τε και ανεπιστημοσύνην, ήν οίδεν, ετέραν αυτήν οίεταί τινα είναι ων οίδεν; ή ουδετέραν αυτοϊν ειδώς, ήν μη οίδε, δοξάζει ετέραν ων ουκ οίδεν, ή την μέν ειδώς, την δ' ού, ήν οίδεν, ήν μή οίδεν; ή ην μη οίδεν, ήν οίδεν ηγείται; ή πάλιν αυ μοι έρείτε ότι των επιστημών και ανεπιστημοσυνών είσιν αυ επιστημαι ας ο κεκτημένος εν ετέροις τισί γελοίοις περιστερεώσιν ή κηρίνοις πλάσμασι C καθείρξας, 1 έωσπερ αν κεκτηται, επίσταται, και εάν

μη προχείρους έχη εν τη ψυχή και ούτω δη αναγκασθήσεσθε είς ταυτόν περιτρέχειν μυριάκις ουδέν πλέον ποιούντες; Τί προς ταύτα, ώ Θεαίτητε, αποκρινούμεθα; ΘΕΑΙ. 'Αλλά μα Δία, ώ Σώκρατες, έγωγε ουκ έχω, τι χρή λέγειν. ΣΩ. Αρ' ούν ημίν, ώ παι, καλώς ο λόγος επιπλήττει, και ενδείκνυται, ότι ουκ ορθώς

ψευδή δόξαν προτέραν ζητούμεν επιστήμης, εκείνην D αφέντες; ' το δ' εστίν αδύνατον γνώναι, πρίν άν τις

επιστήμην ικανώς λάβη, τί ποτ' εστίν. ΘΕΑΙ. 'Ανάγκη, ώ Σώκρατες, εν τω παρόντι ως λέγεις οίεσθαι. XXXVIII. ΣΩ. Τί ούν τις έρεί πάλιν εξ αρχής επιστήμην; ου γάρ που απερουμέν γε πω. ΘΕΑΙ. "Ήκιστα, εάν περ μη σύ γε απαγορεύσης. ΣΩ. Λέγε δή, τί αν αυτό μάλιστα είπόντες ήκισταν ημίν αυτοίς εναντιωΘείμεν; ΘΕΑΙ. "Όπερ επεχειρούμεν, ώ Σώκρατες, εν Ε το πρόσθεν ου γαρ έχω έγωγε άλλο ουδέν. ΣΩ. Το ποιον; ΘΕΑΙ. Την αληθή δόξαν επιστήμην είναι. αναμάρτητόν γε πού έστι το δοξάζειν αληθή, και τα υπ' αυτού γιγνόμενα πάντα καλά και αγαθά γίγνεται. ΣΩ. Ο τον ποταμόν καθηγούμενος, ώ Θεαίτητε, έφη άρα δείξεις αυτό και τούτο εάν ιόντες έρευνώμεν, τάχ αν εμπόδιον γενόμενον αυτό * φήνεις το ζητούμενον, 201 μένουσι δε δήλον ουδέν. ΘΕΑΙ. Ορθώς λέγεις" αλλ' τωμέν γε και σκοπώμεν. ΣΩ. Ουκούν τούτό γε βραχείας σκέψεως" τέχνη γάρ σοι όλη σημαίνει μη είναι επιστήμην αυτό. ΘΕΑΙ. Πώς δή και και τίς αύτη; ΣΩ. “Η των μεγίστων εις σοφίαν, ους δή καλούσι ρήτοράς τε και δικανικούς. ούτοι γάρ που τη εαυτών τέχνη πείθουσιν ου διδάσκοντες, αλλά δοξάζειν ποιoύντες και αν βούλωνται. ή συ οίει δεινούς τινας ούτω διδασκάλους είναι, ώστε οις ' μη παρεγένοντο τινες αποστερουμένοις Β χρήματα ή τι άλλο βιαζομένοις, τούτοις δύνασθαι προς ύδωρ σμικρών διδάξαι ικανώς των γενομένων την αλήθειαν; ΘΕΑΙ. Ουδαμώς έγωγε oίμαι, αλλά πείσαι μέν. ΣΩ. Το πείσαι δ' ουχί δοξάσαι λέγεις ποιήσαι; ΘΕΑΙ. Τί μήν; ΣΩ. Ουκούν όταν δικαίως πεισθώσι δικασται περί ων ιδόντι μόνον έστιν ειδέναι, άλλως δε μή, ταύτα τότε εξ ακοής κρίνοντες, αληθή δόξαν 'λα- ο βόντες, άνευ επιστήμης έκριναν, ορθά πεισθέντες, είπερ ευ εδίκασαν; ΘΕΑΙ. Παντάπασι μεν ούν. ΣΩ. Ούκ άν, ώ φίλε, εί γε ταυτον ήν δόξα τε αληθής [και δικαστήρια και επιστήμη, ορθά ποτ' άν δικαστής άκρος

Κ. Ρ.

έδόξαζεν άνευ επιστήμης νύν δε έoικεν άλλο τι εκάτερον είναι. ΘΕΑΙ. "Ο γε εγώ, ώ Σώκρατες, είπόντος

του ακούσας επιλελήσμην, νύν δ' εννοώ. έφη δε την D μεν μετά λόγου αληθή δόξαν επιστήμην είναι, την δε

άλογον εκτός επιστήμης και ως μέν μή έστι λόγος, ουκ επιστητα είναι, ούτωσι και ονομάζων, α δ' έχει, επιστητά. ΣΩ. Η καλώς λέγεις. τα δε δή επιστητά ταύτα και μη πη διήρει, λέγε, ει άρα κατά ταύτα σύ τε κάγώ ακηκόαμεν. ΘΕΑΙ. 'Αλλ' ουκ οίδα, ει εξευρήσω λέγοντος μέντ' αν ετέρου, ως εγώμαι, ακολουθήσαιμι.

ΧΧΧΙΧ. ΣΩ. "Ακουε δή όναρ αντί ονείρατος. εγώ Ε γάρ αυ έδόκουν ακούειν τινών, ότι τα μεν πρώτα

οιονπερεί στοιχεία, εξ ών ημείς τε συγκείμεθα και τάλλα, λόγoν ουκ έχοι. αυτο γάρ καθ' αυτό έκαστον ονομάσαι μόνον είη, προσειπείν δε ουδέν άλλο δυνατόν,

ούθ' ως έστιν, ούθ' ως ουκ έστιν ήδη γάρ αν ουσίαν 202 * ή μη ουσίαν αυτό προστίθεσθαι, δείν δε ουδέν προσ

φέρειν, είπερ αυτό εκείνο μόνον τις έρεί. επει ουδε το αυτό ουδε το εκείνο ουδε το έκαστον ουδε το μόνον ουδε το τούτο προσoιστέον, ουδ' άλλα πολλά τοιαύτα. ταύτα μεν γαρ περιτρέχοντα πάσι προσφέρεσθαι έτερα όντα εκείνων, οίς προστίθεται, δεϊν δέ, είπερ ήν δυνατόν αυτό λέγεσθαι και είχεν οικείον αυτού λόγον, άνευ των

άλλων απάντων λέγεσθαι. νύν δε αδύνατον είναι οτιούν Β των πρώτων ρηθήναι ' λόγω ου γαρ είναι αυτό αλλ' ή

ονομάζεσθαι μόνον όνομα γάρ μόνον έχειν, τα δε εκ τούτων ήδη συγκείμενα, ώσπερ αυτα πέπλεκται, ούτω και τα ονόματα αυτών συμπλακέντα λόγον γεγονέναι: ονομάτων γαρ συμπλοκήν είναι λόγου ουσίαν. ούτω δη τα μεν στοιχεία άλογα και άγνωστα είναι, αισθητά δε τας δε συλλαβάς γνωστάς τε και ρητάς και αληθεί δόξη δοξαστάς. όταν μεν ουν άνευ λόγου την αληθή δόξαν τινός τις λάβη, αληθεύειν μεν αυτού την ψυχήν ο περί αυτό, γιγνώσκειν δ' ού τον γάρ μη δυνάμενον δούναι τε και δέξασθαι λόγον ανεπιστήμονα είναι περί τούτου προσλαβόντα δε λόγον δυνατόν τε ταύτα πάντα γεγονέναι και τελείως προς επιστήμην έχειν. Ούτως συ το ενύπνιον ή άλλως ακήκοας; ΘΕΑΙ. Ούτω μεν ουν παντάπασιν. ΣΩ. 'Αρέσκει ούν σε και τίθεσαι ταύτη, δόξαν αληθή μετά λόγου επιστήμην είναι; ΘΕΑΙ. Κομιδή μεν ουν. ΣΩ. Αρ', ώ Θεαίτητε, ' νύν ούτωD τηδε τη ημέρα ειλήφαμεν ο πάλαι και πολλοί των σοφών ζητούντες πριν ευρεϊν κατεγήρασαν; ΘΕΑΙ. Έμοι γούν δοκεί, ώ Σώκρατες, καλώς λέγεσθαι το νύν ρηθέν. ΣΩ. Και είκός γε αυτό τούτο ούτως έχειν" τίς γαρ αν και έτσι επιστήμη είη χωρίς λόγου τε και ορθής δόξης; εν μέντοι τί με των ρηθέντων απαρέσκει. ΘΕΑΙ. Το ποίον δη; ΣΩ. “Ο και δοκεί λέγεσθαι κομψότατα, ως τα μεν στοιχεία άγνωστα, το δε των συλλαβών γένος γνωστόν. ΘΕΑΙ. Ουκούν ορθώς ; Ε ΣΩ. Ιστέον δή: ώσπερ γαρ ομήρους έχομεν του λόγου τα παραδείγματα, οίς χρώμενος είπε παντα ταύτα. ΘΕΑΙ. Ποία δή; ΣΩ. Τα των γραμμάτων στοιχεία τε και συλλαβάς. ή οίει άλλoσέ που βλέποντα ταύτα ειπείν τον είπόντα, ά λέγομεν; ΘΕΑΙ. Ούκ, αλλ' εις ταύτα. XL. ΣΩ. Βασανίζωμεν * δη αυτά αναλαμβά- 203 νοντες, μάλλον δε ημάς αυτούς, ούτως ή ουχ ούτως γράμματα έμάθομεν. φέρε πρώτον άρ' αι μεν συλλαβαι λόγον έχουσι, τα δε στοιχεία άλογα; ΘΕΑΙ. "Ίσως. ΣΩ. Πάνυ μεν ουν και εμοί φαίνεται. Σωκράτους γούν εί τις έρoιτο την πρώτην συλλαβών ουτωσί, Θεαίτητε, λέγε τι εστι σω, τί αποκρινεί; ΘΕΑΙ.

"Ότι σιγμα και ω. ΣΩ. Ουκούν τούτον έχεις λόγον

της συλλαβής; ΘΕΑΙ. "Έγωγε. ΣΩ. "Ίθι δή, ούτως Β είπε και τον τού σιγμα λόγον. ΘΕΑΙ. Και πώς του

στοιχείου τις έρεί στοιχεία και και γαρ δή, ώ Σώκρατες, το τε σίγμα των αφώνων εστί, ψόφος τις μόνον, οίον συριττούσης της γλώττης του δ' αυ βήτα ούτε φωνή ούτε ψάφος, ουδε των πλείστων στοιχείων. ώστε πάνυ ευ έχει το λέγεσθαι αυτά άλογα, ών γε τα εναργέστατα αυτά, τα επτά, φωνήν μόνον έχει, λόγον δε ουδ' οντινούν.

ΣΩ. Τουτί μεν άρα, ω εταιρε, κατωρθώκαμεν περί επιC στήμης. ΘΕΑΙ. Φαινόμεθα. ΣΩ. Τί δε δήτο μη

γνωστόν είναι το στοιχείον, αλλά την συλλαβών άρ' ορθώς αποδεδείγμεθα; ΘΕΑΙ. Είκός γε.

ΣΩ. Φέρε δή, την συλλαβής πότερον λέγομεν τα αμφότερα στοιχεία, και εάν πλείω ή ή δύο, τα πάντα, ή μίαν τινά ιδέαν γεγονυίαν συντεθέντων αυτών; ΘΕΑΙ. Τα άπαντα έμοιγε δοκούμεν. ΣΩ. "Όρα δη επί δυοϊν, σίγμα και ω. αμφότερα εστιν η πρώτη συλλαβή του εμού ονόματος.

άλλο τι ο γιγνώσκων αυτήν τα αμφότερα D γιγνώσκει; ΘΕΑΙ. ' Τι μήν; ΣΩ. Το σίγμα και το

ώ άρα γιγνώσκει. ΘΕΑΙ. Ναί. ΣΩ. Τί δέ; εκάτερον άραγνοεί, και ουδέτερον ειδώς αμφότερα γιγνώσκει ; ΘΕΑΙ. 'Αλλά δεινόν και άλογον, ώ Σώκρατες. ΣΩ. 'Αλλά μέντοι εί γε ανάγκη εκάτερον γιγνώσκειν, είπερ αμφότερα τις γνώσεται, προγιγνώσκειν τα στοιχεία άπασα ανάγκη το μέλλοντί ποτε γνώσεσθαι συλλαβήν, και ούτως ήμίν ο καλός λόγος αποδεδρακως οιχή

ΘΕΑΙ. Και μάλα γε' εξαίφνης. ΣΩ. Ου γαρ καλώς αυτόν φυλάττομεν. χρήν γάρ ίσως την συλλαβήν τίθεσθαι μη τα στοιχεία, αλλ' εξ εκείνων έν τι γεγονός είδος, ιδέαν μίαν αυτό αυτού έχον, έτερον δε

Ε σεται.

« PreviousContinue »