Page images
PDF
EPUB

Joann. 14.

Pacem meam do vobis.

BA

Ella vocant: arma (ô socii) nostra arma paremus

Atque enses : nostros scilicet (ah!) jugulos. Cur ego bella paro, cùm Christus det mihi pacem?

Quòd Christus pacem dat mihi, bella paro. Ile dedit (nam quis potuit dare certior autor?)

Ille dedit pacem : sed dedit ille suam.

Act. 9.

In D. Paulum illuminatum simul & excæcatum.

,

Ue, Christe, ambigua hæc bifidi tibi gloria teli est,

Quod simul huic oculos abstulit, atq; dedit? Sanéta dies animi, hac oculorum in nocte, latebat;

Te ut possit Paulus cernere, cæcus erat.

Joann. 15.
Ego sum via. Ad Judæos spretores Christi.

Sed nec calcanda tamen: pes improbe pergis?

Improbe pes, ergo hoc cæli erat ire viam? Ah pereat (Judæe ferox) pes improbus ille,

Qui cæli tritam sic facit esse viam.

O

MATTH. 2.

E ?

In nocturnum & hyemale iter infantis Domini.

Rgò viatores teneros, cum Prole Parentem,
Nox habet hos, queîs est digna nec

ulla dies? Nam quid ad hæc Pueri vel labra, genåsve Parentis ?

Heu quid ad hæc facient oscula, nox & hyems? Lilia ad hæc facerent, faceret rosa; quicquid & halat

Æterna Zephyrus qui tepet in viola.
Hi meruêre, quibus vel nox sit nulla; vel ulla

Si sit, eat nostrâ puriùs illa die.
Ecce sed hos quoque nox & hyems clausêre tenellos :

Et quis scit, quid nox, quid meditetur hyems?
Ah quid meditetur hyems sævire per Austros!

Quæg solet nigros nox mala ferre metus!
Ah noćtis eat currus non mollibus Euris !

Aspera ne tetricos nuntiet aura Notos!
Heu quot habent tenebræ, quot vera pericula secum!

Quot noctem dominam, quantág; monstra colunt !
Quot vaga quæ falsis veniunt ludibria formis!

Trux oculus! Stygio concolor ala Deo!
Seu veris ea, sive vagis stant monstra figuris ;

Virginei satis est hinc, satis indè metûs.
Ergò veni; totoque veni resonantior arcu,

(Cynthia) prægnantem clange procul pharetram. Monstra vel ista, vel illa, tuis sint meta sagittis :

Nec fratris jaculum certior aura vehat.
Ergò veni; totóque veni flagrantior ore,

Dignáque Apollineas sustinuisse vices.
Scis bene quid deceat Phæbi lucere sororem :

Ex his, si nescis, (Cynthia) disce genis.
O tua, in his, quanto lampas formosior iret!

Nox suam, ab his, quantò malit habere diem!

Quantum ageret tacitos hæc luna modestior ignes !

Atque verecundis sobria staret equis!
Luna, tuæ non est rosa tam pudibunda diei :

Nec tam virgineo fax tua flore tremit.
Ergd veni; sed & astra, tuas age (Cynthia) turmas:

Illa oculos pueri, quos imitentur, habent.
Hinc oculo, hinc astro: at parili face nictat utrumque ;

Ætheris os, atque os æthereum Pueri.
Aspice, quàm bene res utriusque deceret utrumque !

Quàm bene in alternas mutua regna manus !
Ille oculus cæli hôc si staret in æthere frontis;

Sive astrum hoc Pueri, fronte sub ætherea.
Si Pueri hoc astrum ætherea sub fronte micaret,

Credat & hunc oculum non minus esse suum.
Ille oculus cæli, hoc si staret in æthere frontis,

Non minùs in coelis se putet esse suis.
Tam pulchras variare vices cum fronte Puelli,

Cúmque Puelli oculis, æther & astra queant.
Astra quidem vellent; vellent æterna pacisci

Fædera mutatæ sedis inire vicem.
Æther & ipse (licèt numero tam dispare) vellet

Mutatis oculis tam bona pacta dari.
Quippe iret cælum quantò melioribus astris,

Astra sua hos oculos si modo habere queat! Quippe astra in cælo quantum meliore micarent,

Si frontem hanc possint coelum habuisse suum. Æther & astra velint : frustra velit æther, & astra :

Ecce negat Pueri frons, oculique negant. Ah neget illa, negent illi : nam quem æthera mallent

Isti oculi ? aut frons hæc quæ magis astra velit? Quid si aliquod blandâ face lenè renideat astrum?

Lactea si coeli térque quatérque via est?

Blandior hic oculus, roseo hốc qui ridet in ore;

Lačtea frons hæc est térque quaterque magis. Ergò negent, cælumque suum sua sydera servent :

Šydera de cælis non bene danda suis. Ergò negant : séque ecce sua sub nube recondunt,

Sub tenera occidui nube supercilii : Nec claudi contenta sui munimine cæli,

Quærunt in gremio Matris ubi lateant. Non nisi sic ta&tis ubi nix tepet illa pruinis,

Castaque non gelido frigore vernat hyems. Scilicet iste dies tam pulchro vespere tingi

Dignus; & hos soles sic decet occidere. Claudat purpureus qui claudit vesper Olympum;

Puniceo placeas tu tibi (Phæbe) toro; Dum tibi lascivam Thetis auget adultera noctem,

Pone per Hesperias strata pudenda rosas. Illas nempe rosas, quas conscia purpura pinxit ;

Culpa pudorque suus queis dedit esse rosas. Hos soles, niveæ noctes, castumque cubile,

Quod purum sternet per mare virgo Thetis; Hos, sancti flores; hos, tam sincera decebant

Lilia; quæg sibi non rubuêre rosæ.
Hos, decuit sinus hic; ubi toto sydere proni

Ecce lavant sese lacteo in oceano.
Atque lavent : tandemque suo se mane resolvant,

Ipsa dies ex hoc ut bibat ore diem.

Joann. 16. 26.

Non dico, me rogaturum Patrem pro vobis. AH

H tamen Ipse roga : tibi scilicet ille roganti

Esse nequit durus, nec solet esse, Pater.
Ille suos omni facie te figit amores;

Ing tuos toto effunditur ore sinus.
Quippe, tuos spectans oculos, se spectat in illis;

Ing tuo (Yesu) se fovet ipse sinu.
Ex te metitur sese, & sua numina discit :

Indè repercussus redditur ipse sibi.
Ille tibi se, te ille sibi par ne&tit utrinque :

Tam tuus est, ut nec sit magis ille suus.
Ergò roga: Ipse roga: tibi scilicet ille roganti

Esse nequit durus, nec solet esse, Pater.
Illum ut ego rogitem? Hôc (eheu) non ore rogandum;

Ore satis puras non faciente preces.
Illum ego si rogitem, quis scit quibus ille procellis

Surgat, & in miserum hoc quæ tonet ira caput?
Isto etiam forsan veniet mihi fulmen ab ore :

(Sæpe isto certè fulmen ab ore venit) Ille unâ irati forsan me cuspide verbi,

Uno me nutu figet, & interii :
Non ego, non rogitem: mihi scilicet ille roganti

Durior esse potest, & solet esse, Pater.
Immo rogabo : nec ore meo tamen: immo rogabo

Ore meo (Yesu) scilicet ore tuo.

« PreviousContinue »