Page images
PDF
EPUB

57A. 57Β. [47. 48.] =Β* 79 A, B. Πρίν μεν είρπε σχοινοτένειά τ' αοιδα διθυράμβων και το σαν κίβδαλον ανθρώποισιν από στoμάτων.

......σοι μεν κατάρχειν, μάτερ μεγάλα, πάρα ρόμβοι κυμβάλων έν δε κεχλάδειν κρόταλ', αιθομένα δε δας υπό ξαν

θαισι πεύκαις.

57C. = Β1 80. Κυβέλα μάτερ θεών.

58. [49.] =Β* 81. ..Σε δ' εγώ παρά μιν αινέω μέν, Γηρυόνα, το δε μη Διι φίλτερον σιγώμι πάμπαν" ου γαρ έoικίς

57 A. Strabo X. 469 (719), Athenaeos, XI. 467 B, 488 D, Dionysos Hal. de Comp. Verb, c. 14. Böckh by emendation and combination gets the text. Dionysos l. c. explains, εισί δε οι ασίγμους ωδας όλας εποίουν, δηλοί δε τούτο Πίνδαρος, κ.τ.λ. Such an ode was ascribed to Lasos of Hermionê, under whom Pindar studied. The Greeks confused the Phoenician sibilants. The sign of schin m is used for sigma in early Aeolo-Dorian alphabets, while the name oày may be borrowed from the Phoenician equivalent for either schin or sain (the 7th letter, zêta). The sigma of the ordinary Greek alphabet takes the place of schin, while the Greek Xi has the place of samech, but its name sounds as if it might be borrowed from schin. Zêta again has the place of sain but the name of tsade. These facts suggest that the ordinary Doric sibilant differed in pronunciation from the Attic and that ξ<sy (Doric future) may have been pronounced more like our sh or

F. ΙΙ.

German sch than like ks.

In this fragment Pindar seems to claim the invention of improvements in the dithyramb. Is didúραμβος a dialectic form for διφθέραμβος skin-chant,” the part -αμβοbeing akin to ouoń? For Pindar's punning derivation see Frag. 62.

57 B. Strabo, 1. c. Frag. 57 Α, whence it appears that this fragment is from the same dithyramb as the last.

57 Β. 1. κατάρχειν.] For the active see my note on άπάρχει, Nem. IV. 46.

57 Β. 3. κεχλάδειν.] ΜSS. καχλάδων. Text Hermann.

57 c. Philodemos, περί ευσέβ. p. 29 (Gompertz). Bergk's restoration from a very corrupt passage. Perhaps it is from the same ode as the two last fragments.

58. Aristid. ΙΙ. 70.

58. 1. παρά μιν.] So Bergk from two mss. and a Schol. Böckh παρ' άμμιν, other MSS. παρ' αμάν, • between ourselves.”

6

14

αρπαζομένων των εόντων καθήσθαι παρ' εστία, 5 και κακόν έμμεναι.

59. [30.]= Β1 82.
Τάν λιπαρών μεν Αίγυπτον αγχίκρημνον.

60. [51.] =Β* 83.
"Ην ότε σύας το Βοιώτιον έθνος ενεπον.

61. [54.] =B1 84. Harpokrat. 142, παλιναίρετος...επί δε των καθαιρεθέντων οικοδομημάτων και ανοικοδομηθέντων Πίνδαρος Διθυράμβους. Phot. 373, 11.

* 62. [55.]=Β* 85. Et. Μ. 274, 50, Διθύραμβος...Πίνδαρος δέ φησί λυθίραμβον" και γαρ Ζεύς τικτομένου αυτού επεβόα Λύθι ράμμα, λυθι ράμμα, ίν' η λυθίραμμος, και διθύραμβος κατα τροπήν και πλεονασμόν.

* 63. [56.]= Β4 86. Choeroboskos, I. 279, είτα αύτη η αιτιατική φημι δε η ακτινον κατα μεταπλασμον γέγονεν έκτινα, ώσπερ...διθύραμβον διθύραμβα παρα Πινδάρω.

V.

ΠΡΟ ΣΟΔΙΑ.

ΕΙΣ ΔΗΛΟΝ.

64. 65. [58.]=B* 87. 88.

Στρ.

Χαίρ', ώ θεοδμάτα, λιπαροπλοκάμου 58. 4. Cf. ΟΙ. Ι. 83.

For text cf. Frag. 184. 58. 5. και κακόν.]

· And so be a 60. Schol. OI. VI. 152. Cf. ΟΙ. coward.'

VI. 90. 59. Schol. Pyth. 11. Inscr.

64. Philo-Judaeus, de Corrupt. αγχίκρημνον.] V. ι. άγει κνήμων. Mundi, 11. p. 511 (Mangey).

[ocr errors]

παίδεσσι Λατούς ιμερoέστατον έρνος,
πόντου θύγατερ, χθονός ευρείας ακίνητον τέρας, άντε

βροτοί
Δάλον κικλήσκοισιν, μάκαρες δ' εν Ολύμπω τηλέ-

φαντον κυανέας χθονός αστρον.

'Αντ. ήν γάρ τοπάροιθε φορητά κυμάτεσσιν παντοδαπών τ'

ανέμων ριπαισιν' αλλ' & Kοιογενής οπότ' ωδίνεσσι θοαίς άγχιτόκους επέβαινεν, δη τότε τέσσαρες ορθαι πρέμνων απώρουσαν χθονίων, 5 αν δ' επικράνους σχέθον πέτραν αδαμαντοπέδιλοι

κίονες ένθα τεκούσευδαίμον' επόψατο γένναν.

ΑΙΓΙΝΗΤΑΙΣ ΕΙΣ ΑΦΑΙΑΝ,

66. [59.]=Β* 89. Τί κάλλιον αρχομένοισιν ή καταπαυομένοισιν, ή βαθύζωνόν τε Λατώ και θοάν ίππων ελάτειραν

αείσαι;

ΕΙΣ ΔΕΛΦΟΥΣ.

* 67. [60.]=Β* 90. ....Προς Ολυμπίου Διός σε,

[blocks in formation]

64. 3. ακίνητον.] In B. C. 490 Dêlos was shaken by an earthquake, so unless Isth. 1. and this ‘Prosodiac Paean' were composed before that date, the epithet means “unmoved from its place,' as is most likely.

64. 5. Dêlos was called Asteria and Anaphê.

65. Strabo, Χ. p. 742 B (485). It is clear from the metre this fragment is from the same poem as the last. The two first verses of 65 answer to the third and fourth

65. 5. αν...σχέθον.] Tmesis.

66. Schol. Aristoph. Equites, 1263, cf. Ρausan. ΙΙ. 30. 30.

66. 2. ελάτειραν.] Artemis Aphaea, a goddess worshipped in Aegina. Cf. ίπποσόα, Ο1. ΙΙΙ. 26. 67. Aristid. ΙΙ. 510 (379).

χρυσέα κλυτόμαντι Πυθοι,
λίσσομαι Χαρίτεσσί τε και συν 'Αφροδίτα

εν ζαθέω με δέξαι χορώ
5 αοίδιμον Πιερίδων προφάταν.

68. [61.]=Β* 91. Porphyr. de Abst. ΙΙΙ. 251, Πίνδαρος δε εν προσωδίοις (προσοδίοις) πάντας τους θεούς εποίησεν, οπότε υπο Τυφώνος έδιώκοντο, ουκ ανθρώποις ομοιωθέντας, αλλά τοις άλλοις (Wesseling τοις άλόγοις) ζώοις.

* 69. 70. [93.]=B* 92. 93. Κείνω μεν Αίτνα δεσμός υπερφίαλος αμφίκειται.

αλλ' οίος άπλατον κεράϊζες θεών
Τυφών εκατοντακάρανον ανάγκα, Ζεύ πάτερ,
εν Αρίμοις ποτέ.

71. = Β' 94.

Μεμναίατ' αοιδάς.

VI.

Π Α ΡΘΕ ΝΙΑ.

ΠΑΝΙ 72-77.

72. [63.]=Β* 95. "Ω Πάν, Αρκαδίας μεδέων, και σεμνών αδύτων φύλαξ, 67. 4. χορώ.] So Bergk, υulg. Hermann after Pyth. 1. 16 (cf. Schol. χώρο perhaps the dancing-place Ηes. Theog. 311), ΜSS. Τυφώνα πεν. at Delphi. For the connection of τηκοντακέφαλον. Aphrodite and the Graces with 71. Cramer, Αn. Ρar. ΙΙΙ. 292, Delphi cf. Ρyth. VI. 2.

26. 69, 70. Strabo, ΧΙΙΙ. 626 (930 Α). 72. Eustath. Prooem. 27. Schol. Cf. Julian, Ep. xxiv. 395.

Pyth. III. 139. 70. 2. εκατοντακάρανoν.] So

Ματρός μεγάλας οπαδέ, σεμνών Χαρίτων μέλημα

τερπνόν.

* 73. [66.] = Β 96.
"Ω μάκαρ, όντε μεγάλας θεού κύνα παντοδαπών
καλέοισιν Ολύμπιοι.

* 74. [65.]=Β* 98. Schol. Theokr. v. 14, τον Πάνα τον ακτιον" τινές δε τον 'Απόλλωνά φασι τον επί της ακτής ιδρύμενον, φησι δε και Πίνδαρος των αλιέων αυτον φροντίζειν.

* 75. [64.]= Β 97. τό σαυτού μέλος γλάζεις.

* 76. [67.] =Β* 99. Aristid. Ι. 49, Διδόασι δ' αυτό και τον Πάνα χορευτην τελεώτατον θεών όντα, ως Πίνδαρός τε υμνεί και οι κατ’ Αίγυπτον ιερείς κατέμαθον.

* 77. [68.]=Β* 100. Serv. Virg. Georg. I. 16, “Pana Pindarus ex Apolline et Penelopa in Lyco (Lycaeo) monte editum scribit, qui a Lycaone rege Arcadiae locus (Lycaeus) mons dictus est: alii ex Mer

73. Aristot. Rhet. ΙΙ. 24.

73. 1. παντοδαπόν.] Mr Verrall, Journal of Philology, vol. ix. p. 150, suggests that Ilâv is a Boeotian equivalent of κύων, and that here and in Soph. Frag. 604 we have παντοδαπος = all-devouring or allcatching, from the stem dat- of δάπτω, or 1abialised from δακ- in δάκνω if indeed these stems are distinct.'

But in neither passage is Mr Verrall's assumed meaning nearly so appropriate as that which

παντοδαπός obviouslybears Aristoph. . Ran. 289, taking all kinds of forms ;' but for this passage 'universal' is still better. Pindar may however apply Empusa-like attributes to the god who was often the author of terror. The name kúwv is not inappropriate to the god of flocks who was also a hunter, when he is spoken of as an attendant.

75. Schol. Theokr. I. 2, interpreting εαυτό ωδήν άδεις. For γλάζεις for κλάξεις cf. γλώσσα for κλωκγα.

« PreviousContinue »